იქნებ გიფიქრიათ რატომ ცოცხლობს დიდხანს სევდიანი ამბები? რატომ ითვლება ტრაგედია სერიოზულად, მხიარულება კი ზედაპირულ, მსუბუქ, თავშესაქცევ, გასართობ საქმიანობად? კომედია რაც არ უნდა კარგი იყოს, მაინც მსუბუქი დარჩება და ზედაპირზე იტივტივებს, შემდეგ აორთქლდება. ტრაგედია და მისგან გამოწვეული სევდა კი დამძიმდება და იმ სიღრმეებისკენ წავა სადაც, ფასეულობათა ფუნდამენტია. იქ სადაც იწყება ან მრთავდება სამყაროს აღქმა.

ისე ნუ გაიგებთ თითქოს მაზოხისტი ვიყო და ვოცნებობდე რაიმე ტრაგედია შემემთხვეს. teen ასაკიდან უკვე კაი ხანია გამოვედი, რომ მსგავსი რამეები რომანტიულ საბურველში შევმოსო. პერსონალური ტრაგედია არასასურველი და საშინელია, მაგრამ ზოგადად ცხოვრება თავისი არსით ისედაც ტრაგიკულია! ბედნიერების მწვერვალზეც კი. ყოველი ახალი დღე რამდენადაც ახალი შესაძებლობების საწინდარია იმდენადვე ყოველი ახალი დღე კიდევ ერთი პატარა ნაბჯია სიკვდილისკენ. სულაც არ მეჩვენება რომ ეს გადაჭარბებული შეფასებაა, არც ის მეჩვენება რომ ეს შეფასება რამენაირად უნდა თრგუნავდეს ადამიანს. ტრაგიზმი ცხოვრების ბუნებრივი მხარეა. რომლის გაცნობიერებაც საჭირო კონტრასტს ქმნის, კეთილგანწყობის, ღიმილის, დახმარების და უანგარო სიკეთის შეცნობასა და დაფასებისთვის. რა ამოძრავებს ამ ყველაფერს? თუ არა, ცხოვრების წუთიერება, თუ არა სინანული უამრავ დაკარგულ სიცოცხლზე, მომენტზე, დროზე, რომელიც აღარ დაბრუნდება.

მე ის სევდა მიყვარს რომელიც კი არ ავიწროებს და თრგუნავს ადამიანს, არამედ ჩააფიქრებს და გახდის მეტად მოტივირებულს რათა შეინარჩუნოს და განამტკიცოს ის ღირებულებები რომლებიც ფასეულია მასში. სევდა რომელიც რაღაცას შეგძენს და არ წაგართმევს.

ახალი არ იქნება თუ ვიტყვი რომ ყოველგვარი ნაკლოვანება იმის საწინდარია რომ არსებობს მისი საპირისპირო მხარე. თუნდაც რომ არა სამყაროს არასრულყოფილება და თავდაპირველი “სუპის” არათანაბარი გადანაწილება, არც ჩვენ ვიქნებოდით. იდეალური სტრუქტურის სამყარო ვერაფერს აწარმოებს. იქ სადაც შუქ ჩრდილი არაა სურათი ვერ იქმნება, იქ სადაც დრო არაა არც კარგი დრო დგება, რამდენადაც კარგია ყველაფერი იმდენადვე სევდიანი და ტრაგიკულია. ეს ყველაფერი კი ერთად, ერთ კონტექსტში უნდა აღიქვა, თუ სევდას ამოგლეჯ, მაშინ ვერასდროს შეძლებ დაფიქრდე თუ რატომ არსებობს საერთოდ სამყარო, მაშინ ვერასდროს ისწეავლი როგორ იყო უკეთესი, ვერც იმას გაიგებ რა მნიშვნელობა აქვს თანადგომას და ცხოვრებისეული ტრაგედიის გაზიარებას.

როცა პირველად წავიკითხე სამყაროს ცხელი სიკვდილის თეორიის შესახებ, ალბათ მაშინ მივხვდი ბევრ რამეს, ვიღაცისთვის შეიძლება უაღრესად დეპრესიულიც ყოფილიყო იმის დაშვება რომ სამყაროს სტრუქტურა  თუნდაც ძალიან დიდი ხნის შემდეგ უბრალოდ დეზინტეგრირდება და შეწყდება ყველაფერი რასაც კი ჩვენთვის ოდესმე მნიშვნელობა ქონია. მაგრამ ჩემთვის ეს აღმაფრთოვანებელი და ძალიან მნიშვნელოვანი დაშვება იყო, რადგან რომ არა ცვილებათა ეს დრამატული ჯაჭვი, მაშინ არც ის ბრწყინვალე პერიოდი იქნებოდა სამყაროში, რასაც სამყაროს გაზაფხული შეგვიძლია ვუწოდოთ, ვარსკვლავური ერა.

ალბათ იმაზეც გიფიქრიათ რატომ აფასებენ ადამიანებს სიკვდილის შემდეგ, ესეც არ ყოფნის სევდაა რომელიც ტრაგიკული გზით განახებს პიროვნების რეალურ მნიშვნელობას.

]]> http://michaelimages.wordpress.com/2012/01/28/sorrow/feed/ 2 michael winter_sorrow_2_by_gabrielneale Premade_Background_790_by_AshenSorrow http://michaelimages.wordpress.com/2012/01/19/strangebird/ http://michaelimages.wordpress.com/2012/01/19/strangebird/#comments Thu, 19 Jan 2012 16:23:49 +0000 michael http://michaelimages.wordpress.com/?p=2346 ]]> მაჰვა-ნუ იმ დღეს აქოშინებული შევარდა ბელადის ქოხში და სოფლის საჭირბოროტო საკითხებზე დინჯად მოსაუბრე უხუცესებს მყუდროება დაურღვია, გამოცვივდნენ ყველანი გარეთ, მაჰვა-ნუ უჩვეულოდ აღელვებული ირწმუნებოდა ხეების თავზე უცნაური დიდი ფრინველი დაფრინავდა და თან საშინელ ხმას გამოსცემდაო, მაგრამ დანარჩენებს უჩვეულო იმ დროს არაფერი დაუნახავთ. ეს იყო იმდენი მთვარის უკან, რომელიც არავის შეეძლო დაეთვალა. რომც მოესურვებინათ მათ ლექსიკონში ათზე დიდ რიცხვს  - ბევრი ერქვა. თუმცა ახსოვდათ მაჰვა-ნუს შეშფოთებული სახე და ღმერთების რისხვასავით, ძრწოლით წამოძახილი “დიდი ფრინველი” .

ლამის დავიწყებასაც კი მიეცა ეს ამბავი როცა დიდი ფრინველი ისევ გამოჩნდა, ამჯერად მაჰვას მეზობელმა პატარა ანადამ გაიგონა უჩვეულო ზმული მერე სადღაც კენწეროებს ზემოთ შენიშნა. შინ შეირბინა და სანამ სხვებს დაუძახებდა მანამდე მთელი სოფელი გარეთ აღმოჩნდა, კაცები ნადირბიდან ბრუნდებოდნენ, ქალები და ბავშვები პაპაიას კრეფას მორჩენილიყვნენ და სავსე კალათებს შინისაკენ ეზიდებოდნენ, სწორედ ამ დროს მიიპყრო ყველას ყურადღება ზეციდან მომავალმა ხმაურმა. აი ისიც მაჰვა-ნუს მოჩვენება – დიდი ფრინველი. ნამდვილად არსებულა. ფრინველი უცნაურად იქცეოდა, თითქოს შორდებოდა სოფელს, მერე ისევ უახლოვდებოდა. მონადირეებმა სასწაფოდ მოიმარჯვეს მშვილდ ისრები, მაგრამ ყველაზე მარჯვე მსროლელმაც ვერ მიაწვდინა ისარი მოელვარე ფრინველს. უცნაური იყო ეს ფრთოსანი, რადგან როგორც მაჰვამ შენიშნა მზის სხივებზე ელვარებდა მისი ტანი, ერთ ხანს სოფლის თავზე იტრიალა და შემდეგ სხვა მხარეს გაფრინდა, მისი ზმუილა ხმა თანდათან ჰაერში დაიკარგა და სახტად დატოვა სოფელი.

საღამოს უხუცესმა ბელადმა კოცონის გარშემო შეკრიბა ყველა, მონადირენიც კი შეშინებულიყვნენ რადგან მათი ისრები უძლური გამოდგა. მაჰვა-ნუ,  შუა ხნის, დიდი ოჯახის პატრონი სწორედ ამ კრების დროს შეეჩეხა მის ცხოვრებაში ყველაზე რევოლუციურ აზრს. ასეთი ფრინველი არავის ენახა, ზოგმა ღმერთების რისხვას მიაწერა უცნობი არსების გამოჩენა, მაგრამ ყველაზე საგულისხმო დენე-თჰას სიტყვა იყო სადაც იგი, როგორც მრავლის მნახველი და მოგზაური კაცი, ირწმუნებოდა რომ დანარჩენ  ხუთი ტომიდან ერთ-ერთში არის კაცი რომელსაც უნახავს უჩვეულო ფრინველები და ცხოველები, უფრო საოცარი კი ისაა რომ ეს კაცი ამბობს თითქოს ამ ექვსი ტომის გარდა სხვა ტომებიც არსებობდეს, შორს მცხოვრები უცნაური ფერმკრთალი ხალხისა, რომელიც უნცაურ იარაღებსა ფლობენ. ამ აზრს ცოტა არ იყოს დაცინვით შეხვდა უმრავლესობა, მაგრამ მაჰვა-ნუს ეჭვები  ღრღნიდა, თითქოს მისი პატარა სამყაროს მყუდროება დაირღვა, რაღაც ავის მომასწავებელ ნიშნად მიიჩნია ეს ფრინველი.

მეორე დღეს სოფლის ცხოვრება ჩვეულად გაგრძელდა. თითქოს არავის აღარ ახსოვდა გუშინდელი მღელვარება. მაჰვა ფიქრობდა რომ მხოლოდ მასღა აწუხებდა ეს გადაუჭრელი საკითხი, აიღო თავისი ძველი მშვილდი, სამგზავრო კალათა, ოჯახი გააფრთხილა რამდენიმე დღე არ მოვალო და გაუყვა გზას. ქალი კი ეჩხუბა არ წახვიდეო, მაგრამ თავმოყვარე მაჰვამ თავისი არ დაიშალა. რამდენიმე დღეს შეუჩერებლივ იარა ტყეში, მერე კი სწორედ იმ ტომის სოფელს მიადგა სადაც დენე-თჰას მიერ დასახელებული კაცი ეგულებოდა, მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი ნათელი მოეფინა ყველაფრისთვის მაგრამ მისდა სამწუხაროდ ის კაცი ორი თვის წინ ჩამოვარდნილიყო ხიდან და მომკვდარიყო. ფრინველზე იკითხა, ამ ხალხსაც დაუნახავთ მსგავსი რამ, მაგრამ იმაზე მეტი არ იცოდნენ რაც მაჰვას სოფელში. კაცი კი რომელმაც ადგილობრივების დასტურითაც ყველაზე მეტი იცოდა ამ საკითხზე, უკვე აღარ იყო ცოცხალი. იმედი თითქმის აღარც კი ქონდა რაიმეს გაგებისა, მაგრამ მაინც არ გამობრუნდა უკან და გადაწყვიტა ყველა ტომი მოენახულებინა. კიკუის ტომში რამდენიმე მოხალისე ახალგაზრდაც კი შეუერთდა ამ მასშტაბურ კვლევა ძიებას. ეს იყო ამ ხალხთა შორის ალბათ უპრეცენდენტო ძიება, საკუთარი სამყაროს საზღვრებისა. სამ კვირიანი ხეტიალის შემდეგ ბევრი ვერაფერი შეიტყო მაჰვამ, მხოლოდ ზღაპარი რამდენიმე დედაბერისგან რომ რაღაც ფრინველებს და ცხოველებს დააჭენებენ ვინმე უცხო მკრთალსახიანები.

ბოლოს ისევ საკუთარი თავის იმდეად გაუყვა უცნობ მხარეს. ადრე არასდროს დაფიქრებულა რამხელაა ეს ტყე, იქნებ სადმე თავდება კიდეც, იქნებ ქვეყანა უფრო დიდია ვიდრე ეს ტყე. იქნებ ტყის მიღმა ღმერთები ცხოვრობენ, ან სხვა ტომები. აკი ამას ყვებოდა ლეგენდებიც, მაგრამ ძნელია დაიჯერო როცა საკუთარი თვალით არ გინახავს. ფრინველი კი ნახა, მაგრამ რამდენად იყო ეს კავშირში უცხო ტომელებთან ან ღმერთებთან?

მოგზაურს სათვალავი აერია იმდენ დღეს იარა, ტყეს დასასრული არ უჩანდა, არავინ შეხვედრია, მხოლოდ ნაცნობი ტყის უცხო მხარეებს მიუყვებოდა. ეს უზარმაზარი ხეების ჯარი თითქოს იმის მოწმობა იყო რომ მართლაც მთელი ქვეყანა ეს უზარმაზარი ტყე იყო. მაჰვა ნუს რამდენადაც უცრუვდებოდა სიმართლის პოვნის იმედი, იმდენადვე თავს იმშვიდებდა რომ ყოველი სიტყვა უცხო ტომელებზე თავიანთი საშიში ცხოველებითა და ფრინველებით მხოლოდ ჭორი იყო. მაგრამ  ფაქტი ჯიუტია – მაჰვა ნუმ თავისი თვალით იხილა ის უზარმაზარი ფრინველი. ამიტომ ვერ შეძლო დაეძლია ცნობისწადილი და ხელცარიელი დაბრუნებულიყო შინ. მასზე ხომ ხმებიც გავარდნილა, როგორც მამაც ჭეშმარიტების მაძიებელზე, ახლა ვერ დაბრუნდება უკან შერცხვენილი.

ერთ ცხელ საღამოს მსხვილი ხე ამოირჩია, აძვრა ზედ და ღამის გასათევად მოკალათდა, ესიზმრა თითქოს გათენებულიყო, რიჟრაჟზე უზარმაზარ ტოტზე დიდი ფრინველის ბუდე შეემჩნია, გაჭიმა მშვილდი და შიგ გულში გაარტყა ფრთოსანს. აი გამარჯვება! ახლა მაჰვა თავისი ხალხის ნამდვილი გმირია, მაგრამ როგორ წაიღებს მის უზარმაზარ სხეულს? ფიქრობს, მაგრამ ვერაფერი მოიფიქრა, საშინლად სწადია შინ გამარჯვებული დაბრუნება დამამტკიცებელი საბუთით, მაგრამ გამოსავალი არ ჩანს, მოულოდნელად ფრინველი გაცოცხლდა და საშინელი ღრიალი მორთო, მაჰვამ ცულით გაუპო თავი, მაგრამ ფრინველი მაინც ღრიალებდა და მისკენ იწევდა. კრიტიკულ მომენტში, როცა ის იყო ფრინველის ლუკმა უნდა გამხდარიყო, მაჰვას გამოეღვიძა და რადგან ყველაფერი სიზმარს მიაწერა მაშინვე დამშვიდდა, მშვენიერი დილა იყო, ლურჯი ცით და გამჭვირვალე ჰაერით, მაგრამ მოულოდნელად საშინელი ფრინველის ხმამ სიზმრიდან ცხადში გადმოინაცვლა, შიშისაგან კინაღამ გული გაუსკდა, მერე მიაყურადა და სასწრაფოდ აცოცდა ხის უფრო მაღალ ტოტებზე, იქიდან კი საოცარი სურათი გადაიშალა: ურჩხულები, ხეებს ძირფესვიანად ჭრიდნენ, მოჭრილი უზარმაზარი ხეები კი ერთ მათგანს ზურგზე დაეწყო და სადღაც მიქონდა. ტყეც აქვე მთავრდებოდა, ჰორიზონტამდე ერთი ხეც კი არ ჩანდა სულ შიშველი მიწა იყო, მხოლოდ ხეების დარჩენილი ძირები ჩანდა, აქა იქ დადიოდნენ მთლიანად შემოსილი  მკრთალ სახიანი ადამიანები რომლებსაც ხელში ურჩხულის კბილების იარაღები ეჭირათ. აი ქვეყნიერების დასასრულიც და დასაწყისიც, აქ მთავრდება პატარა თვითმყოფადი, გულუბრყვილო სამყარო, და იწყება უზარმაზარი, ფართო და რთული სამყარო, რომელიც ყველაფერს ანგრევს რათა თავად გაფართოვდეს. მაჰვას არ შეეძლო ყველაფერი ეს ზუსტად ეფიქრა ან წარმოედგინა, მაგრამ კი ხვდებოდა, ხვდებოდა იმასაც რომ ზებუნებრივი მოვლენები არაფერ შუაში იყო, უბრალოდ ეს იყო ახალი ჰორიზონტი, ახალ სამყაროში.

ეს იყო ყველაზე დიდი და საშინელი აღმოჩენა!

Inspired by:

შთაგონება:

კეპლერის ტელესკოპმა საბოლოოდ გაარკვია რომ დედამიწის ზომის (და მასზე პატარა) ეგზოპლანეტები არსებობს და ადამიანს შეუძლია მათი აღმოჩენა. სულ ახლახანს ნასამ გამოაქვეყნა 4 კლდოვანი პლანეტის აღმოჩენის შესახებ რომლებიც დედამიწაზე მცირეა, სულ პატარას ზომა კი ოდნავ აღემატება მარსისას. ეს პლანეტები საუკეთესო კანდიდატები იქნებოდნენ სიცოცხლისთვის რომ არა მათი არახელსაყრელი მდებარეობა. ისინი ძალიან ახლოს არიან საკუთარ ვარსკვლავთან, მათი ზედაპირის ტემპერატურა საშუალოდ +500-დან +1000- ცელსიუსამდე მერყეობს. ამ დროისთვის ბოლო აღმოჩენაა სამი დედამიწაზე მომცრო პლანეტა წითელი ჯუჯა ვარსკვლავი KOI-961-ის გარშემო. პლანეტები საკმაოდ ახლოს არიან ვარსკვლავთან და სისტემაც ისეთი პატარაა რომ მასშტაბით იუპიტერის მთვარეების სისტემას ოდნავ აღემატება. “ეს არის პაწაწინა პლანეტური სისტემა ასე შორს” -ამბობს ჯონ ჯონსონი, მთავარი მკვლევარი ნასას ეგზოპლანეტების მეცნიერებათა ინსტიტუტი კალიფორნიის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში, პასადენა. “ის  ყველაზე მეტად წააგავს მასშტაბით იუპიტერს და მის მთვარეებს, ვიდრე სხვა რომელიმე სისტემა. აღმოჩენა არის მნიშვნელოვანი მტკიცება ჩვენს გალაქტიკაში პლანეტური სისტემების მრაველფეროვნებისა”

კეპლერის მისიამ აგრეთვე აღმოაჩინა სიცოცხლისთვის ყველაზე ხელსაყრელი პლანეტა აქამდე ცნობილთა შორის, ესაა Kepler 22b რომელიც ჩვენგან 600 სინათლის წლის მოშორებით მოძრაობს მზის მსგავს ვარსკვლავ  Kepler 22-ის ორბიტაზე.

 Kepler 22b დედამიწაზე 2,4-ჯერ დიდია და სასიცოცხლო ზონაში მდებარეობს. რაც ზრდის შესაძებლობას მის ზედაპირზე არსებობდეს წყალი და სიცოცხლისთვის საჭირო პირობები. მისი ზედაპირის საშუალო ტემპერატურა +22 გრადუსია ცელსიუსით. ჯერ ჯერობით Kepler 22b წარმოადგენს ყველაზე კომფორტულ პლანეტას სიცოცხლისთვის დედამიწის შემდეგ.

ასევე გასაოცარი აღმოჩენა გამოაქყვეყნა ნასამ რამდენიმე თვის წინ პლანეტური სისტემა Kepler16 -ის შესახებ, საოცარი ისაა რომ ამ სისტემაში ორი მზეა და ერთი პლანეტა, Kepler 16b-ზე ორი მზე ამოდის როგორც ლეგენდარულ პლანეტა ტატუინზე, ვარსკვლავური ომებიდან. სულ ახლახან კი კიდევ ორი ორ მზიანი სისტემის აღმოჩენის შესახებ გახდა ცნობილი.  Kepler-34 და Kepler-35.  გაზის პლანეტა Kepler-34b გარემოიქცევა ორი, მზის მსგავსი ვარსკვლავის გარშემო 289 დღიან ორბიტაზე, ვარსკვლავები კი ერთმანეთს გარემოექცევიან ყოველ 28 დღეში. პლანეტა Kepler-35b მოძრაობს უფრო ცივი და პატარა ვარსკვლავის გარშემო 131 დღიან ორბიტაზე. მისი მშობელი ვარსკვლავები კი 21 დღეში გარემოექცევიან ერთმანეთს. არც ერთ მათგანი (პლანეტა) არ იმყოფება სასიცოცხლო ზონაში, მაგრამ ასეთი ორ მზიანობა ძალიან საინტერესოა, მეცნიერები ფიქრობენ რომ ასეთი სისტემები საკმაოდ ხშირი უნდა იყოს.

მოკლედ პლანეტებზე მონადირეებს მართლაც საუკეთესო დრო დაუდგათ, ასტრონომთა საერთაშორისო საზოგადოებამ 12 იანვარს წარმოადგინა სტატისტიკური კვლევა რომლის მიხედვით ჩვენ გალაქტიკაში თითო ვარსკვლავზე საშუალოდ თითო პლანეტა მოდის, რაც იმას ნიშნავს რომ პლანეტათა საშუალო რიცხვი ირმის ნახტომში 100 მილიარდს უდრის. თუ მართლაც ასეა მაშინ დაუჯერებელია 100 მილიარდი პლანეტიდან ერთი მაინც არ იყოს სიცოცხლისთვის ვარგისი.

ბავშვობაში ვუყურებდი ხოლმე ცას და მეგონა რომ სავსე იყო სიცოცხლით, და ახლაც როცა ღამით ქუჩაში მივდივარ, სულ ზემოთ ცას გავყურებ და ვიცი რომ სავსეა სამყაროებით, რომლებსაც ოდესმე დავიპყრობთ, ან გადავშენდებით ისე რომ ოცნება ოცენადვე დაგვრჩება, მაგრამ იმდენი მაინც გვეცოდინება რომ ეს შესაძლებელია.

ერთადერთი ათეისტი მეგობარი (ახლო მეგობარი, თორე ისე არიან რამოდენიმე) მყავს და ისიც, პასიური ათეისტია, მისი დამოკიდებულებაა: ” ძალიან კარგია თუ გწამს  - მე არ მწამს, არ ვაკეთებ ამის აფიშირებას, შენ შენთვის მე ჩემთვის” – ამ მეგობარმა მითხრა ერთხელ, ნიცშე “ცვეტში” მორწმუნე იყო თორე ამდენს რატომ იფიქრებდა და დაწერდა ღმერთზეო. როცა ღმერთზე მიდის კამათი მორწმუნეთა უმრავლესობაც ანალოგიური რამით აპელირებს. “აი ათეისტო, თუ არ გწამს ღმერთის, მაშ ამდენს რატომ ლაპარაკობ მასზე? “ზნაჩით” გწამს სინამდვილეში”. ამოცანა ამოხსნილია – რა გონებამახვილური მიგნებაა არა?

საკითხს მეორე მხრიდან არავინ უყურებს. გუშინ ერთ კარგ ამერიკელთან მქონდა საუბარი, მე ვეუბნებოდი რომ საქართველოში პირველი თემა პოლიტიკაა და მეორე რელიგია/ღმერთი. მან კი მიპასუხა რომ ყველგან ასეა, განსაკუთრებით შტატებში. ის  ამბობდა რომ რწმენა ვისაც რა უნდა ის უნდა ქონდეს, უბრალოდ არ უნდა მოახვიოს თავს სხვებს და შეინახოს თავისთვის. ეს ყველაფერი ძალიან კარგი და სწორი მიდგომაა ისეთ გარემოში სადაც არც ერთი რწმენა ან იდეოლოგია არ დომინირებს იმდენად რომ საზოგადოების წევრებს ახვევდეს თავს თავის შეხედულებებს, ცხოვრების წესს თუ სხვა. მეც ძალიან მაწუხებს ეს რელიგიის და ღმერთის თემა, ისე გაბაიბურდა როგორც ქალიშვილობის ამბავი. მაგრამ სხვა რა გზა რჩება ნეიტრალურ მოქალაქეს, რომელსაც არ უნდა სხვების მიერ შეთავაზებული მზა რწმენის პაკეტები? თავს მოხვეული წესები? ხმა უნდა ამოიღოს და მინიმუმ თავისი აზრი დააფიქსიროს, რომელიც მერე რელიგიურად მგრძნობიარეების მხრიდან ფასდება როგორც თავს მოხვევა, (თვითონ რომ ქადაგებენ ეგ არ ითვლება) არადა რეალურად ეს არის ბრძოლა იმისთვის რომ საზოგადოებაში არ დომინირებდეს რომელიმე ერთი რწმენა, რომ რწმენა არ განსაზღვრავდეს ეროვნულ და კულტურულ იდენტობას. რომ იმის მიუხედავად, მე ოჩოპინტესი მწამს, ქრისტესი თუ საერთოდ არაფრის არ იყოს ჩემი საზოგადოებიდან გარიყვის საბაბი თუ მიზეზი.  რათქმაუნდა არ ვამბობ რომ ათეისტები ფიზიკურ დისკრიმინაციას განიცდიან ან ვინმე აშკარად და ღიად ჩაგრავს მათ. მაგრამ სტერეოტიპების უზარმაზარი კედელი ჯერ კიდევ დასანგრევია. სტერეოტიპები რომელიც ქმნის ადამიანების გაყოფის და სიძულვილის საბაბს.

შეიძლება ნიცშე, იმიტომ კი არ ფიქრობდა ბევრს ღმერთის არ არსებობაზე, რომ სინამდვილეში სწამდა, არამედ იმიტომ რომ ის ებრძოდა ღმერთს როგორც სოციალურ და მენტალურ ფენომენს. ჩემი პროტესტიც შემდგომში მდგომარეობს, ყველგან ვეჩეხები, ირიბ ზეწოლას, თუნდაც ის რომ ჩემი კეთილისმყოფელი ცდილობს გამამართლოს და თავს იტყუებს თუ სხვებს ატყუებს რომ მე ათეისტი კი არ ვარ არამედ ვეძებ უფალს – ეს არის საზოგადოებაში გამეფებული გარემოს ზეწოლა ჩემზე. თუნდაც ის რომ მამიდაჩემს არ უნდა დაიჯეროს რომ ათეისტი ვარ, არის მორიგი ზეწოლის ფორმა. ან რადიოსა და ტელევიზიაში გამოჩხერილი უამრავი რეკლამა ფულის თხოვნაზე “შენდება წმინდა ჟუჟუნას სახელობის ეკლესია გადმორიცხე ლარი” “ეკლესიების და მონასტრების სიმრავლე გააერთიანებს საქართველოს” როგორ არ უნდა გაგიჩნდეს პროტესტი საპატრიარქოს მიმართ რომელიც გატყუებს (ან თავს ისულელებს) რომ ეკლესიების სიმრავლე გააერთიანებს და ააყვავებს ქვეყანას. როგორ არ არის ზეწოლა როცა გეუბნებიან რომ პატრიარქი უნდა გიყვარდეს! არადა მიგაჩნია რომ არანაირი მიზეზი არ გაქვს ამისთვის, ესეც ერთ-ერთი დოგმაა, თუ არ გიყვარს ცუდი ტიპი ხარ, ურჯულო, სიტყვის და აზრის  თავისუფლება მხოლოდ პოლიტიკოსებზე ვრცელდება. როგორ არ არის ზეწოლა, როცა ადამიანს ცოცხლად აკერპებენ და ისინი ბევრად კაი ტიპები გამოდიან საზოგადოების თვალში ვიდრე ისინი ვინც ამ გაკერპებას აკრიტიკებს. როგორ არ გაგიჩნდება პროტესტი როცა სასულიერო პირები არიან უსაფუძვლოდ პრივილეგირებულნი და აღზევებულნი. უმრავლესობას კი ეს ბუნებრივად მიაჩნია, თურმე რა იყო და ისესოს ვირი უდრის ეხლანდელ ჯიპს. როგორ გესიამოვნება როცა ხელისუფლება ყოველ წელს 22-25 მილიონს უგზავნის ბიუჯეტიდან საპატრიარქოს და არც აკონტროლებს რაში და როგორ იხარჯება ეს ფული. როგორ არ არის ირიბი ზეწოლა ის როცა შენს გარშემო ყველა კერპთაყვანისმცემლურ ჩვევებსაა დამონებული და ასე ცხოვრება უტყუარ ჭეშმარიტებად მიაჩნია. თურმე პანაშვიდზე ფული თუ არ ჩააგდე  ეკლესიის შესაწირში ისევ შენი მიცვალებულისთვის ყოფილა ცუდი. მიქელ გაბრიელი სამოთხის კარიბჭიდან გამოაგდებს შენებმა ყუთში არაფერი ჩააგდესო. ბარემ აღიარონ რომ ფულის კულტია და არა კოსმიური მამიკოსი.  როგორ არ გაგიჩნდება პროტესტი სავაჭრო სახლის მიმართ რომელიც ფუჭი იმედებით, ილუზორული მადლით და ტყუილებით ვაჭრობს?

კი ბატონო რისიც გინდა გჯეროდეს, ვისაც გინდა იმას დააბოლებინე თავი, მაგრამ როცა ეს ყველაფერი ასეთ მასშტაბურ სახეს იძენს რომ ჩემზე, ურწმუნო, ნეიტრალურ ან სხვა რწმენის ადამიანზე მოქმედებს, იქ ნუ გაგიკვირდებათ როცა ალტერნატიული აზრის თუ დამოკიდებულების არსებობის მოთხოვნა გაჩნდება და ამისთვის იბრძოლებენ. მაშინ ასეთ ადამიანებს ნუ მოსთხოვთ ჩუმად იყავი შენთვის შეინახე შენი დამოკიდებულებაო.  ჩუმად იყოს ყველა, ნუ მიჭედავენ ყურებს იმით რომ ეკლესიების სიმრავლე გადაარჩენს ქვეყანას, რომ მართლმადიდებლობა ერთადერთი ჭეშმარიტი რელიგიაა და ა.შ.. და  მეც, ასევე ჩემი მსგავსი პოზიციის მქონენიც გაჩუმდებიან.

სადაც არ უნდა წავიდე, სულ მესმის “უფალი” “უფალმა” “უფალს” “უფალს ასე უნდოდა” “მისი სურვილი იყო ეს” “მან იცის ყველაფერი” რაც გამაღიზიანებელია უკვე, იმიტომ რომ ისე გამოდის პასუხისმგებლობას ყველა იხსნის და ყველაფერს უფალს მიაწერს.

მოკლედ როგორც ცნობილი კომედიანტი და ათეისტი ჯორჯ კარლინი იტყოდა “Life is hard and we need to grow up and face it. Be adults, people! Forget Mommy and Daddy, especially your imaginary Cosmic Daddy, and stand up on your own damn hind legs and face facts!”

თუმცა:

გწამდეთ იმის, რაც გსურთ, და მართლაც შეინახეთ ყველამ თქვენთვის. როცა რწმენა მართლა პირადი გახდება და არ გამოვლინდება საჯარო გავლენის სახით, ან საჯარო პირის გაკერპებით, სხვებისთვის საკუთარი აზრის თავს მოხვევით ან დამახინჯებული ტრადიციებით, არ აისახება  კერპთაყვანისმცემლურ მოქმედებაში და ტყუილებით ვაჭრობაში. მაშინ ალბათ იმის მიზეზიც გექნებათ რომ ათეისტს (ან განსხვავებული რწმენის ადამიანს) უთხრათ: “რატომ გაჰყვირი რომ ათეისტი (სხვა რწმენის) ხარ? ხომ არავინ გიშლის?”.

მანამ კი სანამ თქვენი რწმენა ამდენ საჯარო რამეზე მოქმედებს, ჩვენც გვეხება და ჩვენ ჩვენის მხრივ ვეცდებით გავანეიტრალოთ იგი!

2 დღის წინ მეგობარმა მკითხა რას კითხულობო, მერე დაინტერესდა რაზეა ეს წიგნიო, – მე ვუთხარი – პესიმიზმზე, ჰო ვისაც ჯერ არ წაგიკითხავთ, ეს არის დამთრგუნველი და პესიმისტური წიგნი, უტოპიურ ტოტალიტარიზმზე რომლის უნივერსალური ძალა ტვინის ყოველ უჯრედში აღწევს და იმდენად გიკლავს ყველა იმედს ამ წარმოსახვით სამყაროს ხსნისა რომ ყველა გზა მოკვეთილი, ფანტაზიაც კი კლაუსტროფობიას განიცდის.

ვისაც კარგი წიგნი მხოლოდ სასიამოვნო და ოპტიმისტური ამბის მთხრობელი გგონიათ (როგორც ჩემ მეგობარს) ამ წიგნს ნუ წაიკითხავთ! კარგი წიგნი უპირველესად იმით განისაზღვრება, თუ რა მესიჯია მკითხველისთვის მასში და როგორი ფორმითაა გადმოცემული, შეიძლება ფიქრობთ რომ ტოტალიტარიზმის თემა იმდენად აქტუალური აღარაა რამდენადაც რამდენიმე ათეული წლის წინ იყო, მაგრამ ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ აუცილებლად მიხვდებით რამდენად მნიშვნელოვანია თითოეული ადამიანის და საზოგადოების სიფხიზლე, რამდენად მნიშვნელოვანია არსებობდეს ბუნებრივი განსხვავებები, ქცევის, აზრის, დამოკიდებულების და ა.შ. ისტორიას აქვს გამეორების თვისება. ძალაუფლების წყურვილს კი შეუძლია ადამიანური ამბიცია წარმოუდგენელ მასშტაბზე აიყვანოს. ეს ის საფეხურია სადაც ძალაუფლება არაა ვიღაც ძლიერი მოკვდავის ხელში, ისეთი როგორიც იყო მაგალითად – სტალინი, ან ჰიტლერი. ისინი ძლევამოსილი დიქტატორები იყვნენ, მაგრამ მათი მეფობა, ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა იმპერატორისა დროებითია. არა, ცალკეული ადამიანები უძლურდებიან და კვდებიან, ძალაუფლება მათ კი არა, იდეოლოგიას უნდა ქონდეს, ადამიანთა კოლექტიურ გონს, მილიონობით დაზომბირებულ ადამიანს, რომელიც ფანატიკურად მოემსახურება ამ  უტოპიურ იდეალებს რომლებიც თავის თავშივე მოიცავს უამრავ წინააღმდეგობას, მაგრამ ამ წინააღმდეგობებს ყოვლის მომცველი კონტროლი ჰარმონიაში მოიყვანს ერთმანეთთან და ადამიანთა მოდგმა დაემსგავსება მექანიკურ მოწყობილობებს, რომელთა ფუნქიაც მკაცრად განსაზღვრული და დადგენილია.

ერთ – ერთი ყველაზე დამთრგუნველი მომენტი არის ე.წ newspeak ახალმეტყველება – რომელიც სულ უფრო და უფრო ამცირებს და ამარტივებს ლექსიკას, რათა მომავალში გამოირიცხოს ისეთი აზრის გადმოცემა რომელიც სასურველი არ იქნება პარტიისთვის.

ეს არის ტვინიდან ინფორმაციის წაშლა, რეგრესი, დევოლუცია, ავტომატად ქცევა.

ყველაზე საინტერესო ისაა როცა ფიქრობ თუ რამდენად აქტუალურია ეს თემა დღეს ან რამდენად არსებობს პირდაპირი თუ არაპირდაპირი საფრთხე მომავალში მსგავსი რამის მოხდენისა. რათქმაუნდა საფრთხე არსებობს, მაგრამ ასეთ მასშტაბებამდე ძალიან შორია, თანამედროვე ტოტალიტარიზმს ალბათ არც დაჭირდება ასეთი პირდაპირი და უხეში ჩარევა და ის ქვის ხანის მეთოდები, რომლებიც ორუელმა აღწერა, თანამედროვე ტოტალიტარიზმი შეიძლება აღვწეროთ ასე – დიდი ძმა და პარტია არის იგივე ფული, რომელიც ერთეულთა ხელშია, პარტიული იდეოლოგია – ფულის სიყვარული და რწმენა რომ ამ ფულით ყველაფერს იყიდი. ადამიანთა ცნობიერების კონტროლი – რეკლამა რომელიც სულ უფრო დახვეწილი ტექნოლოგიით შემოაღწევს ჩვენ ტვინში და იმას გაგვაკეთებინებს რაც მის დამკვეთებს სურთ. (ბეგბედერში გადავიჭერი)

მომავლის ტოტალიტარიზმში შეიძლება ვერასდროს გაიგო რომ სინამდვილეში გმართავენ, ორუელის მოდელში კი ეს მომენტი რამდენადმე გაცნობიერებული და შეგუებულია.

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია რამდენად შეიცავს გლობალიაზაცია ამ საფრთხეს, ორუელის სამი სუპერსახელმწიფო ხომ გლობალიზაციის მოდელია. ერთის მხრივ გლობალიზაცია აქრობს კულტურებს, განსხვავებებს, ქმნის ერთ პოლუსიანი მმართველობის საფუძველს, ეს კი ტოტალიტარიზმისთვის სასარგებლო გარემოს აყალიბებს. მაგრამ ჩემი აზრით გლობალიზაცია თუ გონიერი და ფხიზელი ადამიანების სამყაროში ხდება, მაშინ განსხვავებების მინიმუმამდე დაყვანას კი არა კიდევ უფრო გამრავალფეროვნებას ექნება ადგილი, არც მმართველობა გახდება ერთპოლუსიანი, გაერთიანება კი გლობალიზაციის მთავარი არსი, იმაში იქნება გამოხატული რომ ყოველ ადამიანს განსხვავებების მიუხედავად ექნება იმის ბუნებრივი განცდა რომ პირველ რიგში ის ადამიანთა მოდგმის განუყოფელი ნაწილია, ადამიანთა რომლებიც გონივრულად მართავენ ცხოვრებას და აღარ აქვთ გასაყოფი არც მიწა, არც ღმერთები და არც უსარგებლო პრინციპები. ადამიანები რომელებიც არ იქნებიან ჩაკეტილი გეოგრაფიული და მენტალური საზღვრებით. მე ასე წარმომიდგენია პლანეტური ცივილიზაცია, საერთო სივრცე, ეკონომიკურად, კულტურულად, მეცნიერული პროგრესით, ერთიანი  რაციონალური გადაწყვეტილების მიღებისას, მაგრამ არა ინდივიდუალობის აღმოფხვრის ხარჯზე და განსხვავებების მოსპობის გზით. ჯანსაღ სამყაროში საღი აზრი ბუნებრივად პოულობს თავის გზას და განსაზღვრაცს კაცობრიობის მიმართულების ბედს.

იმედია ჯერ კიდევ არსებობს სწორი გზა და მიმართულება. მაგრამ ისიც მართალი მგონია რომ ეს ყველაზე მყიფე საუკუნეა კაცობრიობის ისტორიის მანძილზე.

ვნახოთ, მე ოპტიმიზმს ვირჩევ ორუელის საწინააღმდეგოდ, რომელის პესიმიზმი შეიძლება სიფხიზლის შენარჩუნებისთვის კარგი ბიძგი გამოდგეს.

planetis saxelia  HD85512b.  igi garemoeqceva narinjisfer juja varskvlavs, ialqnebis TanavarskvlavedSi. astronomebma planeta HARPS –is me SveobiT aRmoaCines, maRali sizustis speqtrografiT la silias observatoriaSi, Cile.

radialuri speqtrografi planetebze monadire mowyobilobaa, romelic varskvlavTa rxevas akvirdeba, romlis mixedviTac SeiZleba gravitaciuli  urTierTqmedebebis gamoTvla varskvlavsa da mis garSemo orbitaze moZrav obieqtebs Soris.

HARPS –is monacemebma aCvena, rom planeta 3,6-jer masiuria dedamiwaze, da planeta swored im distanciaze garemoeqceva mSobel varskvlavs rom Txevadi wylis arseboba mis zedapirze SesaZlebelia.

“distancia (planetasa da mis mzes Soris) swored is limitia, romlis farglebSic unda arsebobdes Txevadi wyali” ambobs astrofizikis harvard smiTsonis centrisa da maqs plankis astronomiis institutis kvlevis xelmZRvaneli liza kalTengeri .

“Tu Cveni mzis sistemis masStabSi CavsvamT, is odnav Sorsaa mzidan vidre venera.” am manZilze planeta savaraudod iRebs odnav met energias varskvlavisgan vidre dedamiwa mzisgan.

Tumca kalTengerma da misma kolegebma gamoTvales rom 50%- Rrublebis garsi atmosferoSi sakmarisi raodenobis energias aireklavda ukan raTa daecva planetis gadaxureba.

saSualod dedamiwas aqvs 60%- Rrublebis garsi, ase rom nawilobriv Rrubliani ca hd85512b-ze kiTxvis gareSea – ambobs is

raTqmaunda, wylis orTqlis Rrublebi damokidebualia dedamiwis atmosferos msgavsebasTan, romlis dadgenac Tanamedrove instrumentebiT SeuZlebelia aseTi Soreuli planetebisTvis.

planetebis Camoyalibebis modeli winaswarmetyvelebs rom dedamiwaze aTjer masiur planetebs unda qondeT wyalbadis da heliumis atmosfero – ambobs kalTengeri ufro patara planetebs  CaTvliT ki ufro dedamiwis msgavsi, umetesad azotisgan da Jangbadisgan Semdgari.

axali samyaro “Zlieri kandidati” sicocxlis arsebobis vargisianobisTvis.

axal aRmoCenili planeta mxolod meore kldovani planetaa e.w “sacxovrebel zomaSi” Cveni mzis sistemis gareT. zonaSi sadac arc Zalian civia da arc Zalian cxeli Txevadi wylisTvis.

 HARPS- is wina aRmoCena ukavSirdeba meore dedamiwis msgavs planetas glize 581d-s. es planeta xelsayreli zonis kideze mdebareobs.

 momdevno imedis momcemi planetaa Gliese 581g yvelaze metad msgavsi dedamiwisa romelic igive instrumentma aRmoaCina 2010 wels. Tunma am planetis Sesaxeb gavrcelda cnobebi rom zogierTi eqsperti mas monacemebis SecdomaTa Sedegs uwodebs.

axal aRmoCenili planetis orbita TiTqmis idealurad cirkularulia, ramac unda ganapirobos stabiluri klimati, misi mze ki Cven mzeze ufro xnieri da Sesabamisad naklebad aqtiuri unda iyos, amitom atmosferos damazianebeli eleqtromagnituri Stormebis SesaZleblobac naklebi iqneba. ara mxolod es faqtoria mniSvnelovani Tumca “sistemis asaki 5,6 miliardi weli – aZlevs sicocxles Sanss Camoyalibebisa da ganviTarebisTvis.” – ambobs texasis universitetis astronomiuli programis direqtori menfred kanci. kontrastisTvis Cveni mzis sistema daaxloebiT 4,6 miliardi wlisaa. 

dRevandeli teqnologiuri limiti ar gvaZlevs SesaZleblobas ufro meti gavigoT planetaze an sulac vestumroT. magram Tu SevZlebdiT dagvxvdeboda marTlac ucxo samyaro, notio, cxeli planeta 1,4-jer Zlieri gravitaciiT – ambobs kalTengeri.                                   

National Geographic-ის მიხედვით.

ნარცისიზმამდე სულაც არ მივდივარ, მე ყველაფერიც ვარ და არაფერიც, ამიტომ აღარ მეშინია არ არსებობის. სიგნალი კი მხოლოდ რეაქციაა, ხან სიცოცხლის მჩქეფარება მიპყრობს ხანაც ვზივარ და უბრალოდ არ ვფიქრობ, ან მძინავს და სიზმარს არ ვნახულობ, ასე ვემალები არსებობას. — არ არსებობაც ხომ ისეთივე ბუნებრივია როგორც არსებობა, ჩვენ არსაიდან მოვედით და არსაით წავალთ.

]]> http://michaelimages.wordpress.com/2011/08/27/i-just-believe-in-me/feed/ 3 michael 1 http://michaelimages.wordpress.com/2011/08/06/%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%96%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%98-vs-%e1%83%a8%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%97%e1%83%ae%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%97%e1%83%9d%e1%83%91%e1%83%90-%e1%83%a0/ http://michaelimages.wordpress.com/2011/08/06/%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%96%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%98-vs-%e1%83%a8%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%97%e1%83%ae%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%97%e1%83%9d%e1%83%91%e1%83%90-%e1%83%a0/#comments Sat, 06 Aug 2011 18:35:00 +0000 michael http://michaelimages.wordpress.com/?p=2275 ]]> ადამიანებს არ უყვართ სიტყვა – შემთხვევით. უფროსწორად სიტყვა კი არა თავად მოვლენა – შემთხვევითობა არ უყვართ. უფრო მიმზიდველია ყველაფერში დაინახონ ბედი. რაღაც უხილავი ძალა რომელიც მიმართულებას აძლევს ცხოვრებას. თუ კარგი ხდება ფორტუნამ ასე მოისურვა- მიმზიდველია, როცა სასიამოვნო ამბებს რაღაც ზებუნებრივი (ზებუნებრივობა უკვე რომანტიულია) ძალა განაპირობებს. წარმოიდგინეთ მთელ თქვენ ცხოვრებას რაღაც შენდამი კეთილგანწყობილი ძალა განაგებს უაღერსად სასიამოვნოა. თუ ცუდი ხდება აქაც ზებუნებრივობის ბრალია. ერთნი ბედს აბრალებენ. მეორენი ღმერთის გამოცდას ხედავენ. შემთხვევითობა არავის მოსწონს, იმიტომ რომ სამყაროსთან მარტო რჩები. პასუხისმგებლობა მხოლოდ შენსა და სამყაროს ქაოტურ მოვლენებს შორის ნაწილდება.

თუმცა მეორეს მხრივ ბევრი ადამიანი უფრო შორს მიდის, აკვირდება სამყაროს და მიდის  უტყუარ დასკვნამდე რომ შემთხვევითობა ძალიან არადამაკმაყოფილებელი, ცარიელი და უაზრო კონცეფციაა, როდესაც ცდილობ ჩაწვდე სამყაროს. აღმოაჩენ საოცარ წესრიგს, სირთულეს და ურთიერთდამოკიდებულებების მთელ კასკადს. რა რთული და უნიკალურია სიცოცხლე, დნმ-ი უჯრედის უნიკალური სტრუქტურა და შემდეგ ამ მილიარდობით უჯრედის შეთანხმებული და მრავალფუნქციური მუშაობა. გავიხედოთ თუნდაც კოსმოსში ან ჩავიხედოთ სამყაროს ყველაზე მცირე მასშტაბზე. ყველა პარამეტრი ძალიან ფაქიზია და ზუსტად ისეთი რომ ჩვენი ფიზიკური არსებობა გამართლებული იყოს.  დედამიწის მასა სწორედ იმდენია რომ შეინარჩუნოს ატმოსფერო, სწორედ იმ მანძილითაა დაშორებული მზიდან რომ წყლის თხევადი მდგომარეობა იყოს შესაძლებელი, წყალი კი თავის მხრივ სიცოცხლისთვის აუცილებელია, მზე სწორედ საჭირო ზომისაა იმისთვის რომ ანათოს მილიარდობით წელიწადი, საკმარისი იმისთვის რომ სიცოცხლე განვითარებულიყო. მზის სისტემა და დედამიწა სავსეა სიცოცხლისთვის საჭირო ელემენტებით. ეს ელემენტები კი თავის მხრივ ვერ იარსებებდნენ ძველი გიგანტ ვარსკვლავებში რომ არ ჩამოყალიბებულიყვნენ, რომლებიც შემდეგ აფეთქებით მიმოიფანტნენ ეს უძველესი ვარსკვლავები კი თავის მხრივ ვერ წარმოიქმნებოდნენ რომ არა სამყაროს თავდაპირველი გაზის მცირე არათანაბარი განაწილება, რომელიც წარმოიშვა ანტიმატერიის და მატერიის დისბალანსის შედეგად, რადგანაც ანიჰილაციის შედეგად გადარჩა მატერია. სამყარო დაიბადა გრავიტაციის სწორედ იმ პარამეტრით რომელიც არც ზედმეტი იყო და არც მცირე. გრავიტაციის ძლიერი ზემოქმედება შავ ხვრელებში შთანთქავდა ყველაფერს, ვერ ჩამოყალიბდებოდა პლანეტები, მზეები. ოდნავ სუსტი გრავიტაცია კი ვერ შეკრებდა წყალბადს, რომ შეექმნა ვარსკვლავები და შემდეგ გალაქტიკები, არც სიცოცხლე იქნებოდა და სამყარო პირვანდელი სუპის მდგომარეობაში დარჩებოდა. უამრავი რამის თქმა შეიძლება, ელემენტარულ ნაწილაკებს სულ ოდნავ რომ შეუცვალო პარამეტრები, შეიძლება სამყარო დაანგრიო. რათქმაუნდა ყველაფერ ამის გაცნობიერების შემდეგ ადამიანს თვალწინ ნათლად წარმოუდგება საკუთარი არსებობის მიზეზი. რათქმაუნდა ესიც ძალიან სასურველია რომ შენ არსებობას ქონდეს მიზეზი. ეს რაღაც მნიშვნელობას განიჭებს და გეხმარება რომ საკუთარი არსს ჩაწვდე. ეს ბედია, ეს დაგეგმარებაა დიზაინია. განა ასეთი რთული და კომპლექსური სამყარო შეიძლება იყოს შემთხვევითობის შედეგი?

ერთი შეხედვით ყველაფერი ნათელია, მაგრამ თუ ჭეშმარიტებას ეძებ მაშინ ალტერნატივებიც უნდა განიხილო, რატომ გვაღიზიანებს ეს შემთხვევითობა? იმიტომ ხომ არა რომ მიდრეკილი ვართ საკუთარ არსს უფრო მეტი მისტიური ელფერი შევძინოთ? შემთხვევითობა არ მოგვწონს იმიტომ რომ ქაოსში ვიღაცის მისტიური ხელი არ ფიგურირებს, სამყარო თავისი წესებით მოქმედებს და შენ ზეციურ მეგობრებს არ ეკითხება. რატომ არ მოსწონთ კრეაციონისტებს ევოლუციის თეორია? იმიტომ რომ ევოლუციის თეორია შემთხვევით მუტაციებს ეყრდნობა, მუტაციებს რომლებსაც “ბრმა” ბუნება განაპირობებს, შემთხვევითი პირობებით და იზოლაციით. შემთხვევითობა ძალიან აგდებული და დამცირებულია, მხოლოდ იმიტომ რომ ადამიანები ზეციურ საწყისს და დიზაინს ეძებენ. ადამიანს სამყაროსთან ურთიერთობაში შუამავალი ჭირდება. ბუნება “ბრმაა” და ამიტომ ვიღაც სუპერ დიზაინერია საჭირო ყველაფრის განსახორციელებლად. მეორეს მხრვ შეიძლება იკითხოთ კი მაგრამ აი ის ზემოთ ნახსენები, ზუსტი პარამეტრები? უნიკალური სიზუსტე და მოვლენათა გასაოცარი თანხვედრა? მთელი რიგი წესრიგი რომელიც განაპირობებს ჩვენს სამყაროს? გეთანხმებით ძალიან არადამაჯერებელია ერთი შეხედვით რომ ამ ყველაფერს შემთხვევითობასთან აქვს საქმე. მაგრამ იქნებ ეს მხოლოდ ადამიანური წარმოდგენების ბარიერია? შემთხვევითობა და წესრიგი მხოლოდ სიტყვებია რომლებიც გარკვეულ მდგომარეობას აღწერს. წესრიგს მხოლოდ იმიტომ აქვს მნიშვნელობა ჩვენთვის რომ ის ჩვენს არსებობას განაპირობებს, პირობითად ხომ შეიძლება არსებობდეს სამყარო, სადაც ჩვენებური წესრიგი ვერაფერს შექმნის?  ან ჩვენი ქაოსი იყოს სხვისი წესრიგი, რომელიც საერთოდ განსხვავებულ რამეს შექმნის. მათთვის შეიძლება ჩვენ ვიყოთ ქაოსი და არაფერი. ჩვენთვის კი ისინი იქნებიან. საკითხს თუ ფუნდამენტურად და სიღრმისეულად მივუდგებით, მაშინ უნდა განვიხილოთ წესრიგის მნიშვნელობა, თუ ჰიპოტეტურად დავუშვებთ რომ წესრიგი არ არის უნივერსალური და შეიძლება არსებობდეს სამყარო სხვა წესრიგით. მაშინ ჩვენი სამყაროს წესრიგი თავად გამოვა შემთხვევითობა, იმიტომ რომ იგივე დაშვებით შეიძლება წარმოვიდგინოთ უთვალავი რაოდენობა სამყაროების, სადაც ყველას თავისი წესრიგი აქვს. მეორე არანაკლებ მნიშვნელოვანი საკითხია ის თუ საერთოდ რა არის “მნიშვნელობა” ვისთვისაა მნიშვნელოვანი ეს წესრიგი? სამყაროსთვის მნიშვნელოვანია ეს წესრიგი? მნიშვნელოვანია იმდენად რამდენადაც მის სახეს განაპირობებს, მაგრამ სამყაროსთვის აქვს მნიშვნელობა როგორი სახე აქვს? თუ ადამიანებს თავიანთი აზრებით მსოფმხედველობით, ცივილიზაციით და პლანეტით გამოვაკლებთ სამყაროს, მაშინ დანარჩენი სამყაროსთვის სულ ერთია შეძლებს თუ არა ვარსკვლავების წარმოებას, გალაქტიკების შექმნას, პლანეტების და ა.შ… საერთოდ როგორ შეიძლება სამყაროსთვის რაიმეს ქონდეს აზრი ან მნიშვნელობა? ნუთუ სამყარო აზროვნებს? რამდენადაც ვიცით, ეს სრულებით არ ჭირდება, აზრი ადამიანური პროდუქტია და მხოლოდ იგი ქმნის. სამყარო ფიზიკური კანონებით მოქმედებს რომლებიც შესაძლოა მისი შემთხვევითი მახასიათებლებია. შეიძლება ვითაცის თვალში მე დიად სამყაროს ვაკნინებ როცა ვამბობ რომ სამყაროს აზრები არ გააჩნია, მაგრამ რეალურად პირიქითაა, აზრი და მნიშვნელობა მხოლოდ ჩვენი, პატარა ადამიანების გამოგონებაა, სამყარო კი უფრო მეტია. აზრებზე, მნიშვნელობებზე, დიზაინზე, შემოქმედებზე.

კრეაციონისტები  სამყაროს “ბრმა” ბუნებას ეძახიან რადგან დიზაინერის არსებობა გაამართლონ. ფუნდამენტი კი ისაა რომ შემთხვევითობა ყოველგვარი განხილვის გარეშე დაიწუნეს და მოისროლეს, რადგან მათ თავის “ჭკუაზე” მოთამაშე სამყარო არ აწყობთ. ამ გასაოცარი  უნიკალური სამყაროს მიღმა კიდევ უფრო უნიკალურ ვინმეს ეძებენ, (არც ეძებენ ჩათვალეს რომ ყავთ უკვე) რომელიც ამ ყველაფერზე იქნება პასუხისმგებელი. ეს ერთგვარი ახსნის მცდელობაა, მაგრამ რატომაა პრობლემა შემთხვევითობაში? იქნებ პრობლემა საერთოდ არ არსებობს, იქნებ ჩვენი შეხედულებების ლიმიტირებული საზღვრები არ გამოდგება სამყაროს აღსაწერად? ჩემი აზრით შემთხვევითობაც წესრიგის ნაწილია. სამყაროს მუშაობის პრინციპი. ყველა ქვას მსროლელი არ ჭირდება, რომ მდინარის ფსკერზე აღოჩნდეს, ყველა ქვიშის მარცვალს კიდევ მშენებელი რომ ქვიშის გორად იქცეს. სამყაროს გეომეტრია და ფიზიკური კანონები ქმნიან ყველაფერს, ქმნიან არა გონებით, ან დაგეგმარებით, არამედ თავიანთი გეომეტრიით. ჩვენ სამყაროს ბევრი პროდუქტის ხანგრძლივი შერყწმის შედეგად ვართ წარმოშობილი. როცა სირთულეში ღვთაებრივ დიზაინს ვეძებთ იქნებ ეს მხოლოდ ჩვენი ადამიანური წარმოსახვის ტყვეობაა. სამყარო ხომ ჩვენსავით არ მოქმედებს? არ ფიქრობს, როგორც ჩვენ და ისევე არ ქმნის როგორც ჩვენ ვაკეთებთ საყოფაცხოვრებო ნივთებს. ჩვენ სამყაროს მილიონი პროცესის რეზულტატებს ჩვენივე მოქმედების სქემით გვინდა რომ მოქმედებდეს მთელი სამყარო, რომელიც ყოველთვის ჩვენზე მეტი იქნება, იმიტომ რომ მან შეგვქმნა ჩვენ და არა პირიქით.

თუ შექმნას  ყოვლისშემძლე დიზაინერს დავუკავშირებთ, მე ვფიქრობ კიდევ უფრო ვიკეტებით სუბიექტურ ადამიანური წარმოსახვაში. ჯერ ხომ სამყაროს არსი არ ამოგვიხსნია და ყოველგვარი საბუთის გარეშე დავასკვენით რომ ის შემოქმედებაა, შემოქმედება რომელიც სინამდვილეში მხოლოდ ადამიანისთვის დამახასიათებელი პროცესია. შემდეგ კი საბუთის გარეშე განვსაზღვრეთ თავად დიზაინერი. და ეს ყველაფერი იმიტომ რომ სამყარო კომპლექსურია, ბიოლოგია უნიკალური და ჩვენი წარმოსახვა დიდი? ეს ხომ მხოლოდ შეფასებებია და არა ფაქტები?

სამყარო ბრმა არაა, უბრალოდ ადამიანური თვალი და გონება არ ჭირდება, სამყარო ბავშვი არაა რომ ვიღაცას გაეჩინა, არც შენობა არაა რომ ვიღაცას დაეპროექტებინდა და აეშენებინა. ასე მგონია მე.

შემთხვევითობა კი პრობლემას ადამიანური კომპლექსების გამო ქმნის, ადამიანებს არ უყვართ საკუთარი მნიშვნელობის თავად განსაზღვრა და მისთვის აზრის მინიჭება, ისინი ელოდებიან სადღაც ცაში გამოკიდებულ აზრს, რომელიც უნივერსალურია და ერთხელაც თავისით დაეცემათ თავში.

როგორ უნდა ამოვხსნათ სამყარო? მე ვფიქრობ მხოლოდ რაციონალური მიდგომა დაგვეხმარება. მთავარია სტერეოტიპული აქსიომები მოვიშოროთ და სუფთა ფურცლიდან დავიწყოთ აღქმა. თუ წინასწარ ვიქნებით დარწმუნებული რომ რომელიმე პოსტულატი აუცილებლად უნდა იჯდეს ამ სუფთა ფურცელზე, მაშინ სინადვილის გაგებაზე ნუ გექნებათ პრეტენზია.

P.S: არ მესმის კრეაციონიზმის, რადგან კრეაციონისტებს ჩემი დაკვირვებით არ აინტერესებთ სიმართლის ძიება, ისინი გაფაციცებით ცდილობენ როგორღაც თავიანთი დიზაინერის არსებობა და ჩარევა გაამართლონ, ჭეშმარიტება უკვე ნაპოვნი აქვთ თავიანთი ღმერთის სახით. ამიტომ არაფერს არ ეძებენ. სწავლობენ მხოლოდ ევოლუციას, და მეცნიერების ძირითად პოპულარულ თეორიებს რადგან კარგად გაითავისონ სად რომელი ხვრელია, აგროვებენ ინფორმაციას შეცდომების და უზუსტობების შესახებ. ყოველი მცირე ხარვეზი ხომ მათ დიზაინერს ამართლებს. თავად არ სვამენ კითხვებს მხოლოდ პასუხები აქვთ. გაზეპირებული “ხომ ხედავ აქედან ეს მუტაცია ვერ მოხდებოდა ე.ი ღმერთმა ქნა” თითქოს უხარიათ, როცა საუბარია ადამიანის რეგრესზე, ადამიანური შესაძლებლობების დაკნინება, ღმერთის ავტომატურ აღმავლობას ნიშნავს მათთვის. მეცნიერული პროგრესის გაუფასურება მათ რელიგიურ სიამოვნებას გვრის. ცოდნის ყოველი ხვრელი ადამიანურ ცნობიერებაში მათი გამარჯვებაა, აი კიდევ ერთხელ გადარჩა ღმერთის საქმენი ადამიანის ჭუჭყიანი ჩარევისგან, როგორაა ის ფრაზა? “უფლის საქმენი შეუცნობელ არსო” ესაა მათი იდეოლოგიის მთავარი ძარღვი.

P.S: ასე ვფიქრობ მე.

გაბრწყინებულ საქართველოში ბლოგერები არ დაწერენ სექსზე და პირად ამბებზე, მორალისტებს აღარ ექნებათ საქმე და საქეიფოდ წავლენ.

ბენზინის ნაცვლად ავტომანქანები ივლიან მადლზე, ონკანებში წამოვა ნაკურთხი წყალი და წვერებიანთა კასტა კიდევ უფრო აღზევდება. ხელზე ამბორს წმინდა მინეტი ჩაანაცვლებს.

ქვეყანა იქნება იზოლირებული, ჰერმენტულად დახუფულ გარსში რომ გლობალიზაციამ ერთი წვეთითაც ვერ შემოჟონოს. “ქართველობას/სარწმუნოებას და მისთ. გვართმევენ” მასტები ბოლოს და ბოლოს დაისვენებენ გულზე მჯიღის ცემისგან და თავიანთ გონებრივ ონანიზმს სხვა მხარეს მიმართავენ. თუმცაღა ონანიზმის გამოვლინებას  რაღა ესაქმება ამ უზადო იდეალიზმის სამეფოში? აკი ვთქვით სექსიც არ იქნება და ყველა პენისიც ქვემოთ დაეშვებაო. იქნება და ძმობა მამა შვილობა და ა.შ.

რელიგიური დუელებიც არ იქნება… არ გაგიგიათ მსგავისი? ბევრი დაგიკარგავთ, რამდენიმე დღის წინ ფორუმზე ერთი მორწმუნე (სავარაუდოდ ჭეშმარიტი მართლმადიდებელი) დუელში იწვევდა იეჰოვას მოწმეთა გულშემატკივარსა და მეგობარს, ეს უკანასკნელი რატომღაც  ამბობს მოწმე არ გახლავართო, მაგრამ მეორეს მხრივ მათ მხარეზეა აშკარად. ალბათ ბევრი იდავეს და ჭეშმარიტება ვერ დაადგინეს, რადგან ჭეშმარიტმა “მართლმადიდებელმა” თეთრი ხელთათმანი ესროლა სიტყვებით: “შევხვდეთ ერთმანეთს, შენ შენს ღმერთს მოუხმე, მე ჩემსას – განთავისუფლების ლოცვას დავიწყებ და ნახავ რაც მოხდებაო” ჭეშმარიტად დიდებული სანახაობა იქნებოდა 3D-ში ღმერთების ბრძოლის ნახვა, მოწმეთა გულშემატკივარს რომ არ დაეხია უკან. სეკუნდანტებიც კი იქნებოდნენ და ვიდეო ფირზე აღებეჭდავდნენ ყველაფერს.

ერთი შეხედვით კარგია ეს ზეციური ჩვენი სამშობლო, მაგრამ სინამდვილეში უტოპიური და მოსაწყენია თვით იმისთვისაც კი ვინც მასზე ოცნებობს. მე კი არ შემეძლო ამაზე ნაკლებ მარაზმად დამეხატა იმიტომ რომ ეს ჩვენ ადუღებულ გონებაში წარმოქმნილი გაგიჟებული და შეშლილი სურვილი თავი დავიმკვიდროთ და ბოლოს და ბოლოს გავარკვიოთ ვინ ვართ, გაუანალიზებლად და ნაჩქარევად გამომჟღავნებული სულ უფრო მახინჯდება და უტოპიური ხდება. დონ კიხოტებად ვიქცევით და ქარის წისქვილებს ვებრძვით. ჩვენი ველური ბუნება ჯერ კიდევ შორსაა ევოლუციის იმ საფეხურისგან რომელზეც პლანეტის მოქალაქედ უნდა იგრძნო თავი.

ჩვენ რაღაც უტოპიური იდეალიზმი გვიყვარს და თავს ვიტყუებთ რომ ღვთისმშობელმა აირჩია ჩვენი ქვეყანა. ჩვენ იმდენად მოგვწონს წამებულობა და დიადი ისტორია რომ შეიძლება 100 000 მოწამეს რამდენიმე წელიწადში ერთი ნულიც მივუმატოთ. რატომაა წარსულის ქება და გაზვიადება საყოველთაო ტენდენცია? რატომ ივსება ეკლესიები ხალხით? – მე ამაში იმას ვხედავ რომ სხვა ყველაფერი მოიშალა, ხალხი ღმერთს კი არა საკუთარ ვიწრო ეროვნულ იდენტობას ეძებს, ღმერთის პრივატიზება უნდათ რომ თავიანთ უტოპირ გაბრწყინებულ საქართველოში გამოამწყვდიონ.

P.S: დავბრუნდი მგონი.

]]> http://michaelimages.wordpress.com/2011/07/30/%e1%83%98%e1%83%91%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%90-%e1%83%92%e1%83%90%e1%83%91%e1%83%a0%e1%83%ac%e1%83%a7%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%9b%e1%83%9d%e1%83%9a%e1%83%9d/feed/ 13 michael Light Bulb cartoon don quixote road to white house http://michaelimages.wordpress.com/2011/04/17/hey-aliens-where-are-you/ http://michaelimages.wordpress.com/2011/04/17/hey-aliens-where-are-you/#comments Sun, 17 Apr 2011 22:17:20 +0000 michael http://michaelimages.wordpress.com/?p=2181 ]]> იმ დღეს მეგობარს მწუხრის ვარსკვლავი დავანახე საღამოს ცაზე, ვარკსვლავებზე საუბრისას როგორც ხშირად ხდება ხოლმე მეორე, მესამე კითხვა ან აქტუალური თემა არის ხოლმე: “ნეტავ თუ არის სხვაგან სიცოცხლე?” ჰოდა ამ ჩემმა მეგობარმაც არ დააყოვნა და ამ კითხვას შემდგომ მოაყოლა: “აქამდე რატომ ვერ გაარკვიეს?” (მეცნიერებმა)

ჯორდანო ბრუნო ყველას გეცოდინებათ, ისიც რომ რომის ინკვიზიციამ ცოცხლად დაწვა, მისი ბრალდებების ჩამონათვალში ერთ-ერთი ბრალდება იყო – “მიაჩნია რომ არსებობს სხვა სამყაროების უსასრულო რაოდენობა (მათი მუდმივობა)” Claiming the existence of a plurality of worlds and their eternity. ბრუნოს აზრები იმ დროისთვის რევოლუციური იყო, ის კოპერნიკის ჰელიოცენტრულ მოდელს იზიარებდა (ის რომ სინამდვილეში მზეა ცენტრალური სხეული და მის ირგვლივ მოძრაობენ პლანეტები) მაგრამ მისი მიხვედრილობა და პროგრესული აზრები უფრო შორს წავიდა, მისი აზრით მზე უბრალო ვარსკვლავი იყო.

სხვა ვარსკვლავები კი ისეთივე მზეები როგორც ჩვენი მზე.  ყველა ვარსკვლავს ყავდა თავისი პლანეტათა სისტემა ეს ყველაფერი იყო უსასრულოდ ბევრი. და შესაძლოა ამ უსასრულოდ ბევრ პლანეტებზე ყოფილიყო უცხო სიცოცხლე. ყოველივე ეს იმ დროისთვის წარმოუდგენელი იყო, მაშინ როდესაც გეოცენტრული მოდელის ჯერ კიდევ

სჯეროდათ. როცა ვარსკვლავები ღმერთის მიერ ღამის სილამაზისთვის შექმნილი დეკორაცია ეგონათ. მას მერე ბევრმა წყალმა ჩაიარა. ცივილიზაციის განვითარებასთან ერთად, უფრო და უფრო აქტუალური გახდა თემა: – არამიწიერი სიცოცხლის არსებობა. მეოცე საუკუნეში კომუნიკაციების და ტექნოლოგიების განვითარებასთან ერთად აქტუალური გახდა უცხოპლანეტელების თემა. წარმოიშვა ფანტასტიკური ლიტერატურა, კინოსა და ტელევიზიის გაჩენასთან ერთად პოპულარული გახდა ფილმები სადაც ძირითადად ასახული იყო, ბოროტი უცხოპლანეტელები როგორ იპყრობენ დედამიწას. რაც მეტი დრო გადის რაც მეტად ვაცნობიერებთ ჩვენს ადგილს სამყაროში, ანდაც სამყაროს მახასიათებლებს, ზომას, მასშტაბს და ა.შ.. მით მეტად გვაწუხებს ეს საკითხი: – ნუთუ მართლა მარტონი ვართ ამ სამყაროში? – ეს ალბათ ერთ-ერთი ფუნდამენტური და რთული კითხვაა რაც კი შეიძლება დასვა. რადგანაც სამყარო ძალიან დიდია, ჩვენი ცოდნა და შესაძლებლობები კი მწირი. მაგალითად სამყაროს სიდიდის გამო ჩვენ არ შეგვიძლია შორს წასვლა, რომ უშუალოდ შევისწავლოთ თუნდაც უახლოესი ეგზოპლანეტები, შორს კი არა ადამიანს მარსამდე მიღწევაც კი არ შეუძლია ჯერ ჯერობით. არ ვიცით საიდან გაჩნდა სიცოცხლე, ან როგორ ჩნდება, აქვს თუ არა ამ პროცესს რაიმე კანონზომიერება თუ ყველაფერი შემთხვევითობის შედეგია? არ გვაქვს საკმარისად ძლიერი ხელსაწყოები რომ უშუალოდ დავინახოთ ეგზოპლანეტები და დავადგინოთ არის თუ არა სიცოცხლე. თუ სიცოცხლის წარმოშობას შემთხვევითობად მივიღებთ, როგორც ამას Primordial soup-ის თეორია ანუ თავდაპირველი სუპის თეორია ამბობს, მაშინ ალბათობით სიცოცხლის წარმოშობა იმდენად მცირეა (ორგანული მოლეკულების შემთხვევითი საჭირო კომბინაცია) რომ სიცოცხლე შეიძლება პარადოქსულადაც კი მოგვეჩვენოს, თუმცა სმყაროში ყველაფერი მოწესრიგებულია და მისთვის პარადოქსი არ არსებობს, პარადოქსი ჩვენივე შეფასებაა მხოლოდ, ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანი ისაა რომ თუ ამ ვარიანტს დავუშვებთ მაშინ ჩვენ წარმოუდგენელ ლატარიაში საოცარი ჯეკპოტი მოვხსენით. შანსი იმდენად მცირე იყო რომ ჩვენი არსებობა ფაქტიურად სასწაულია. და სხვაგან  მეორე ასეთი სასწაულის ძებნას აზრი არ აქვს.

ამ თეორიიდან და ალბათობიდან გამომდინარე შეიძლება მართლაც მარტონი ვიყოთ სამყაროში, მიუხედავად სამყაროს წარმოუდგენლად უზარმაზარი ზომისა და მატერიის სიმრავლის. რადგან შემთხვევითობას კიდევ უფრო წარმოუდგენლად მცირე შანსი აქვს 1*10^(40000) ანუ ერთი იმ რიცხვიდან რომლის დასაწერად საჭიროა ორმოცი ათასი ნული, ხომ ხვდებით რა კატასტროფული ციფრია? ამ ციფრთან შედარებით მთელ სამყაროში არსებული უმცირესი ნაწილაკების კვარკების (ატომის ბირთვის ნეიტრონების და პროტონების კიდევ უფრო პატარა აგურები) რაოდენობაც კი სასაცილოა. მაგრამ თუ დავუშვებთ რომ სიცოცხლის წარმოშობა რაიმე ჩვენთვის ჯერ ჯერობით უცნობ კანონზომიერებას ეყრდნობა მაშინ, მე ვფიქრობ ლოგიკური იქნება რომ სიცოცხლე ყველგან ჩქეფდეს სადაც კი მისთვის ოდნავ შესაფერისი გარემო იქნება. მაშინ სიცოცხლის არსებობა არ იქნება კენტი შემთხვევა და პრეცედენტი აუცილებლად იქნება განმეორებადი, ისევე როგორც არ არსებობს განსაკუთრებული ერთი ვარსკვლავი ან განსაკუთრებული სამყაროს კანონი სამყაროს მხოლოდ ერთი უბნისთვის.  ამ შემთხვევაში ჩვენი გალაქტიკაში იქნება მილიარდობით ან მილიონობით პლანეტა მაინც რომელიც მრავალფეროვან სიცოცხლის ფორმებს შემოგვთავაზებს, დიდი ალბათობით იქნებიან ალბათ ჩვენი მსგავსი ან ბევრად განვითარებული ცივილიზაციებიც.

მე ვიმედოვნებ რომ მეორე ვარიანტი იქნება სინამდვილე და სამყაროს სიდიდე აუცილებლად მის უზარმაზარ პოტენციალსაც ნიშნავს.

სანამ სკეპტიკოსები სიცოცხლის წარმოშობის წარმოუდგენელად მცირე ალბათობის გამო ამბობენ რომ უცხო სიცოცხლე არ არსებობს. აქვე ჩვენს გვერდით ცხოვრობს უამრავი ადამიანი რომელიც ამტკიცებს რომ ნახა ამო (ამოუცნობი მფრინავი ობიექტი ინგლისურად UFO - Unidentified Flying Object) ქონდა კონტაქტი უცხოპლანეტელებთან და ა.შ… ჩვენ ისეთ ეპოქაში ვცხოვრობთ სადაც უამრავი ინფრომაცია ტრიალებს, ძალიან ძნელია ზოგჯერ სიმართლის სიყალბისგან გარჩევა. მეტ-ნაკლებად სწორ დასკვნამდე ალბათ რაციონალური და სკეპტიკური მიდგომა მიგვიყვანს. რა შეიძლება იყოს სიცრუე და რა სიმართლე? ალბათ ბევრი ჟურნალ-გაზეთი-ტელევიზია იდუმალების და მისტერიების მოყვარულ პუბლიკაზე მუშაობს, აქ მგონი გასაგებია რატომ შეგვიძლია ყოველ ფეხის ნაბიჯზე წავაწყდეთ ასეთ ინფრომაციებს და კიდევ უფრო გასაგები ხდება რატომ არსებობს ასეთი ინფორმაცია. მითუმეტეს ეპოქაში სადაც ყველაფრის გაყალბება შეიძლება, ისტორიის, ფოტოს, ვიდეო მასალის და ა.შ… მაგრამ საქმე უფრო რთულადაა ჩვენ არანაირი არგუმენტი არ გვაქვს რომ ყველა ასეთი ინფორმაცია ტყუის. აქ ინტუიციით (სკეპტიკური) უნდა მივუდგეთ და ვივარაუდოთ რომ ალბათ 80% სიცრუეა, 100% ვერ იქნება სიცრუე, რადგან ისტორიები ძალიან ბევრია, ყოველი ცალკეული ადამიანი ვერ იქნება მატყუარა, და კომერციაზე გათვლილი, მსოფლიოს გარშემო მილიონობით ადამიანი ამტკიცებს რომ ქონდა კონტაქტი უცხოპლანეტელებთან ან დაინახა მფრინავი ობიექტი რომელიც აშკარად არ იყო მიწიერი წარმოშობის. 1% მაინც რომ დაგვრჩეს მეორე მხარეს, ანუ სიმართლის მხარეს. გამოდის რომ უცხოპლანეტელები რეალობაა, მაგრამ ეს კიდევ არაფერს ნიშნავს, მრავალი ინტერპრეტაცია შეიძლება ამ ფაქტების ირგვლივ, და რეალურად წინამდებარე ლოგიკაც მხოლოდ და მხოლოდ ვარაუდია რომელიც რეალურ ფაქტს არ ვეყრდნობა. აღსანიშნავია ისიც რომ ისტორიების დიდი ნაწილი გადახდათ ადამიანებს, რომლებსაც ამ ამბების გამოგონება არაფერში ჭირდებოდათ, ტელევიზიით და პრესით არ გამოსულან, პოპულარობა არ მოუხვეჭავთ, ფული არ უშოვიათ და ახლობლების წრეშიც კი არ ამაღლებულა მათი ავტორიტეტი, ამოს ან უცხოპლანეტელების გამო. ანუ ადამიანების რომლებიც უცხო მფრინავ ობიექტებს ხედავდნენ ან ამბობენ რომ ქონდათ უშუალო კონტაქტი, ძალიან დიდ ნაწილს უბრალოდ არ ქონდა მოტივი (ზოგიერთს ფანტაზიაც) რომ მოეგონებინა რაიმე ფანტასტიკა. მე დარწმუნებული ვარ რომ ამოუცნობი მფრინავი ობიექტები რეალურია, მითუმეტეს დედაჩემს დაუნახავს 80-იანებში და მჯერა რომ ჩემთან ტყუილი არ დასჭირდებოდა არანაირი მიზეზით. რამდენად იყო ეს უცხოპლანეტელთა ხომალდი და არა სხვა მოვლენა? როგორც აღწერიდან ვიცი, მთვარე ნამდვილად არ იყო, რადგან მთვარეც თან სავსე გარკვევით ჩანდა ღამის თბილისის ცაზე, ობიექტი კი ამობრუნებულ თეფშს გავდა და მთვარეზე დიდი იყო, თან სხვადასხვა ფერებში ლივლივებდა და ირწეოდა მთაწმინდის გვერდით ქედის თავზე, ჰაერში რაღაც უცნაური ყრუ ბგერები ვიბრირებდა, ეს ხდებოდა დაახლოებით 5 წუთის განმავლობაში მერე ობიექტმა უკან დაიხია და წამში გაუჩინარდა. რამდენად შეიძლება ყოფილიყო ეს ზესაიდუმლო ადამიანური ტექნოლოგია? არ ვიცი, ვერაფერს ვიტყვი, ის უფრო დაუჯერებელია რომ ასეთი უხმაურო, ზესწრაფ მაღალტექნოლოგიურ ხომალდებს, მართავდნენ ადამიანები 80-იანებში და “საიდუმლოდ” დასეირნობდნენ თბილისის ცაზე.

ხშირია ისტორიები როცა ადამიანები აღწერენ უცხო არსებებთან უშუალო კონტაქტს. არ ვიცი რასთან გვაქვს რეალურად საქმე, მაგრამ ცოტა პრაქტიკულად თუ შევხედავთ საკითხს, სტივენ ჰოკინგის არ იყოს რაში უნდა ჭირდებოდეს განვითარებული ცივილიზაციის წარმომადგენელს გადმოლახოს ასობით ან ათასობით სინათლის წელი იმისთვის რომ აქ ვინმე ჟორას დაეკონტაქტოს? განვითარების ასეთ ეტაპზე უფრო ლოგიკურია უცხო პლანეტაზე გამოსაკვლევად (თუ ესაა მიზანი) გააგზავნო რობოტი. ან შეიძლება განვითარებული ცივილიზაციის წევრს ბიოლოგიური სხეული საერთოდ არ ჭირდება. ბიოლოგიური სხეული ხომ ბევრ წინააღმდეგობას ქმნის კოსმოსში ხანგრძლივი მოგზაურობისთვის, მაგალითად ვერ უძლებს გარკვეულ აჩქარებას, ჭირდება გრავიტაცია ნორმალური ფუნქციონირებისთვის საკვები და ა.შ…

შეიძლება ამ მფრინავ ობიექტებს უფრო ფანტასტიური ახსნაც მოვუძებნოთ. თუ სიცოცხლის წარმოშობის პირველი ვარიანტი მართალია, ანუ Perfect combination, საჭირო შემთხვევითი კომბინაცია და ჩვენს გარდა მართლაც არავინაა სამყაროში… მაშინ: – თანამედროვე მეცნიერება დროში მოგზაურობას ისე აღარ უყურებს როგორც ადრე. ადრე დროში მოგზაურობა სამეცნიერო ერესი იყო. სრული აბდაუბდა. ახლა ასე აღარ ითვლება, დროში მოგზაურობა თეორიულად დაშვებულია, ის კი არადა პრაქტიკაშიც კი. გაგიკვრიდებათ და ჩვენ უკვე გვაქვს დროის მანქანა. ეს არის დიდი ადრონული კოლაიდერი LHC თუმცა სამწუხაროდ ამ მანქანაში დროში მოგზაურები მხოლოდ უმცირესი ნაწილაკები არიან – პროტონები და ნეიტრონები. მათი მოძრაობის სიჩქარე სინათლის სიჩქარეზე ოდნავ ნაკლებია, ამიტომ ისინი მომავალში მოგზაურობენ. მომავალში მოგზაურობა შესაძლებელია – თუმცა აი წარსული კი საკამათოა, ნაწილი მეცნიერებისა, მაგალითად ყველაზე ცნობილი სტივენ ჰოკინგი მიიჩნევს რომ წარსულში მოგზაურობა შეუძლებელია რადგან ამ მოვლენას თან ახლავს პარადოქსები მაგ: ბაბუის პარადოქსი, მაგრამ არანაკლებ ცნობილი მეცნიერების აზრით, ისეთი როგორიცაა მიჩიო კაკუ, მისი აზრით არსებობს დროის ალტერნატიული ხაზები, ამ შემთხვევაში პარადოქსს ადგილი არ ექნება და წარსულში მოგზაურობაც შესაძლებელი ხდება. ეს ყველაფერი რატომ დავწერე? 1-2 კვირის წინ რაღაც ვიდეოები შემხვდა იუთუბზე ამოსთან დაკავშირებით და მაშინ გავიფიქრე, ხომ შეიძლება ეს მისტერიული მფრინავი ობიექტები ჩვენს შორეულ შთამომავლებს ეკუთვნოდეთ, რომლებმაც შექმნეს დროის მანქანა?

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტი, როგორც ჩანს უცნაურ მფრინავ ობიექტებს მარტო ჩვენს დროში არ ხედავენ ადამიანები. არსებობს ძალიან ბევრი ფაქტი იმისა რომ ასეთი უცნაური ობიექტების თვითმხილველები წარსულშიც არაერთხელ ყოფილან, არსებობს ძველი ფრესკები, (შეამჩნიეთ ალბათ პოსტში გამოქვეყნებული სურათები და მათზე გამოსახული მფრინავი აპარატები) აღორძინების ხანის, შუა საუკუნეების, ნახატები სადაც მფრინავი ხომალდის მაგვარი ობიექტებია გამოსახული. ასეთი ობიექტი გამოსახულია სვეტიცხოველის ფრესკაზეც.

აქედან ერთი მნიშვნელოვანი დასკვნის გაკეთება შეიძლება, მფრინავი თეფშები არ არის ტექნოლოგიური ეპოქის მითი, ანდაც რაიმე საიდუმლო მიწიერი მოწყობილობის არასწორი ინტერპრეტაცია. დამეთანხმებით რომ ხმლების და ურმების ეპოქაში არავის ექნებოდა საიდუმლო მფრინავი აპარატი. შესაძლებელია ეს უბრალოდ მხატვრების ფანტაზია იყოს? – არამგონია, ნახატებზე აშკარად გამოახულია მფრინავი აპარატები. და თუ ასეთი რამის ნახვის პრეცედენტი არ არსებობს უბრალოდ არავის მოივა აზრად რომ დახატოს.

მოკლედ, მე იმედი მაქვს რომ არსებობს უცხო სიცოცხლე. თუ გონიერი ცივილიზაცია არა, სიცოცხლე მაინც. შეიძლება ვიღაცას გაუჩნდეს კითხვა- რაში გაინტერესებს? – სხვა სიცოცხლის ადნაც ცივილიზაციების არსებობა არის კაცობრიობის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მისტერია, მასზე პასუხი კი საკუთარი მნიშვნელობის გაცნობიერებაში გადადგმული უზარმაზარი ნაბიჯი იქნებოდა. ეს საკითხი თითქმის იმდენადვე მნიშვნელოვანია რამდენადაც – არის თუ არა სამყარო შემოქმედება?

და თუ ჩვენს გარდა მართლაც სულიერი არ ჭაჭანებს ამხელა სამყაროში, ეს ერთის მხრივ შეიძლება მოსაწყენია – მაგრამ ჩვენ გვხვდის წარმოუდგენლად მნიშვნელოვანს. საოცრად იღბლიანებს, რომელთაც სამყაროს უდიდეს ლატარიაში ენით აუწერელი ჯეკპოტი მოვხსენით.

P.S: თქვენ რას იტყვით? მარტონი ვართ თუ არა?

]]> http://michaelimages.wordpress.com/2011/04/17/hey-aliens-where-are-you/feed/ 4 michael post-5-1162508642 bruno6 milkyway ovnis_pinturas_C Virgin_Mary_UFO_01 1 oldpaintings