Rainy Day Blues – კიბერნეტიკული სიზმრები

მე მიყვარს ფიქრი
ფიჭვებითა და ელექტრონებით აღსავსე
კიბერნეტიკულ ტყეებზე
სადაც ირემი მშვიდად ჩაუვლის კომპიუტერებს
თითქოს ისინი ყვავილები იყოს
დაწნული გვირგვინებით 

მინებს მიღმა წვიმა ხმაურობს, სუსტი დღის სინათლე ძლივს აღწევს ფანჯრებში, დაორთქლილი მინები ტირიან უხმოდ. ჟოლოპიდან წყალი მოთქრიალებს და ქუჩის მდინარეს უერთდება, სადღაც თუნუქის ნაჭერზე წვეთები მონოტონურ რიტმში უკრავენ მოსაწყენ მელოდიას. გათელილი სველი ყვითელი ფოთლებით მოფენილა ეზო. დრო და დრო სუსტი ქარი აშრიალებს ხეებს და უკანასკნელ ფოთლებსაც აცლის. წვიმა, ნისლი, ქარი, სიცივე ეს ერთიანი ორკესტრია რომლის სევდიანი მუსიკა ჩაბნელებულ საძინებელში ნახევრად მძინარე ადამიანის ცნობიერებაში ელექტრომაგნიტურ რხევებად გარდაიქმნება და მზიან დღეს ინფორმაციული წყალდიდობა აწყდება ნაცნობ ქუჩებს, მოაქვს ავტომანქანები, ნაგვის ურნები, ძველი დღიურები, ყოფილი კლასელები და მასწავლებლები,  გაუმართავი რადიო მიმღებიდან ისმის ყურის წამღები რადიო ტალღების შიშინი.

Continue reading

ბარაბნიანი ტელეფონიდან – Skype-მდე

გახსოვთ ალბათ სულ თავიდან იყო დაბადების დღეები და ბარაბნიანი ტელეფონი, ჩაყოფდი თითს რომელიმე რიცხვის შესაბამის ნახვრეტში და მინიმუმ 45 გრადუსით უნდა გადაგეტრიალებიან ბარაბანი, რომ ეს რიცხვი აკრეფილიყო. ტელეფონის ნომრები ხელიდან ხელში გადადიოდა, ფურცლიდან ფურცელზე. ეს იყო გართობის და ადამიანების გაცნობის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საშუალება. რომელიც ხშირად დაოჯახებითაც კი სრულდებოდა. ასე იყო, დაბადების დღეები და ბარაბნიანი ტელეფონები ქმნიდნენ ვერბალურ და ვირტუალურ სივრცეს სადაც ადამიანები ერთმანეთს იცნობდნენ, ოჯახდებოდნენ. ჰო რათქმაუნდა პაემნების გაზეთებიც იყო. 

Continue reading

ენა – თვითიდენტიფიკაციის პირველი ნიშანი

ყველას გვსმენია, ჩვენი ენის ქება დიდება, პოეზიაში თუ  უბრალო კერძო საუბრისას.  ლადო ასათიანმა ქართულ ენას ღმერთების ენა უწოდა.  აღსანიშნავია ისიც რომ არსებობს აზრი რომლის მიხედვითაც  – განკითხვა ქართულ ენაზე მოხდება,  მაგრამ მოდით ღმერთებს ნუ გავუტოლდებით ამჯერად (თავმდაბლობის გამოვლინების გამო მაინც) ქართულ საზოგადოებაში ისევე როგორც ყველა საკითხში აქაც უკიდურესობისკენ იხრება ტენდენცია. ოღონდ ეს უკიდურესი ტენდენციები თავისთავად ზედაპირულია, რადგან ადამიანი როცა აკრიტიკებ ენაში გამეფებულ დამახინჯებულ ფორმებს თავად არ უნდა საუბრობდე უარესად. საერთოდ ეს თემა ალბათ ძალიან გაიცვითა, მაგრამ ერთი რამის გახსენებამ გადამაწყვეტინა ამ პოსტის დაწერა. არ მიფიქრია, ვიღაცეების ლექსიკაში “მარგალიტების” პოვნა და კრიტიკა. ანდაც იმის განსჯა რამდენად გადაჭარბებულია ჩვენი შეფასება ჩვენივე ენის მიმართ. მე მინდა ისეთი კატეგორიის ხალხზე (ქართველები) გავამახვილო ყურადღება.  ვინც ამბობენ რომ ქართული ენა არ უყვართ, რადგან უხეშია და ბევრ თანხმოვნებს შეიცავს მაგ: “ხ” “ჭ” “ყ”  ამბობენ: – რა ვქნა არ მიყვარს ეს ენა, უხეშია და უცხო ყურისთვის საშინლად ჟღერსო. არც იმას ვაპირებ რომ ფსევდო პატრიოტიზმის პოზიციიდან გავკიცხო ეს “ურჯულოები”.

Continue reading

სამყაროს ისტორია ანუ ბმულების სასაფლაო

ზუსტად ხუთი თვის წინ დაიბადა სამყარო. თავისუფალ სივრცეში დაკონსერვებული აზრები სურათების და სიტყვების პეიზაჟებად  მატერიალიზდნენ  ეს იყო ერთი სამყარო მილიონობით სამყაროს შორის, შეიძლება არც ძალიან განსაკუთრებული და საინტერესო, მაგრამ მაინც ახალი, თავიდან იყო სუფთა ფურცელი, (სერვერი) მერე გაჩნდა პირველი ასო, მეორე ასო და ა.შ… ასოები ერთმანეთთან ურთიერთქმედებაში შევიდნენ და შექმნეს სამყაროს სათაური, სამყაროს ევოლუციის შემდეგი საფეხური იყო აზრების დიფერენცირება, სამყაროს გეომეტრიამ აზრების სუპში ჩამოაყალიბა ცალკეული მიზნები…  აზრები ერთმანეთს გამოეყო, დალაგდა, გადანაწილდა, ჩამოყალიბდა და შემდეგ თანმიმდევრულად მატერიალიზდა ასოთა წყობაში, ანუ სიტყვებში, სიტყვებმა თავის მხრივ შექმნეს წინადადებები, წინადადებები ევოლუციურ კანონზომიერებებს დამორჩილდნენ და შექმნეს კომპლექსური სიტყვა კონკრეტული თემის ირგვლივ რომელსაც ამ სამყაროში პოსტი ეწოდება. ამგავარად შეიქმნა პირველი პოსტი,

Continue reading

Million miles away

Just another stupid childish story:
იქ სადღაც შუქი უნთიათ, თითქოსდა ძალიან ახლოს. აგერ ჭადრების თავზე ჩამოკიდებულან, ნახევარ მტკაველზე, ციმციმებენ, ხანდახან ღრუბლები ეფარება, ცა მოძრაობს და თუ ცოტა ხნით თვალს მოაცილებ ვარსკვლავები სადღაც მიდიან.
– მე მგონი ცა ტრიალებს – ეღიმება მაოს
– ცა კი არა დედამიწა ტრიალებს…
– ნეტავ თუ არის იქ ვინმე? ალბათ იქიდან ჩვენც ასე ვჩანვართ მოციმციმე წერტილი. რატომ ციმციმებენ ნეტავ?
-არ ვიცი, ალბათ სიგნალს გვაძლევენ
– სიგნალს?  – მაომ თავქვეშ ხელები ამოიდო და ორიონის თანავარსკვლავედისკენ გაიხედა.
ბალახის და ღამის სუნი ტრიალებს . ჭრიჭინა მონოტონურად აფორმებს ღამეს, ხეივანზე ღამის ჩრდილები ლივლივებენ. ხის კენწეროები თითქოს ვარსკვლავებს ეტრფიანო  ცისკენ გაუშვერიათ გრძელი ხელები. ღამე  დაშრიალებს  ჭადრებს შორის.
– რა სიგნალს?
– არ ვიცი… ალბათ იმის რომ ჩვენ აქ ვართო
– მერე ხვდება ვინმე ამ სიგნალს?
– არა მარტო ჩვენ ვხვდებით!
მაოს გაეცინა. თვალები გაუბრწყინდა, წამოჯდა და ნიავმა სახეზე საკუთარი თმა შემოაყარა.
– შენ ხომ ყველაფერი იცი? მართლა შორს არიან?
– კი შორს არიან, ისე შორს რომ ადამიანი ვერ მივა იქამდე.
– ისინი ხომ მოვლენ?
– კი ალბათ,
– მფრინავი თეფშებით?
– ჰო, შეიძლება სხვანაირი ხომალდებიც აქვთ.
Continue reading

როგორია ნამდვილი ბიტლომანი?

რათქმაუნდა  ნამდვილი ბიტლომანი არის ის ვისაც სათანადოდ უყვარს ბითლზი, უსმენს და იცის მასზე ბევრი რამ.  თუმცა   ეს ძალიან მშრალი დახასიათებაა, აკი სულ იმას გავიძახი, ბითლზი მარტო მუსიკა არ არის თქო? ბიტლომანი კიდევ არაა (ყოველშემთხვევაში არ უნდა იყოს) მხოლოდ, ადამიანი რომელიც უსმენს და უყვარს ბითლზი. მე ვფიქრობ ბიტლომანობა უნდა მოიცავდეს ბევრ რამეს,  და შესაბამისად უნდა გამორიცხავდეს კიდეც.  მაგალითად მე ვერ წარმომიდგენია სამხედრო ჩინოვნოკი, ბიტლომანი, რომანტიული, All you need is love-ს რომ უსმენს ან ლენონის და საერთოდ 60-იანების პაციფისტურ განწყობას იზიარებს Make love not war.

Continue reading

John Lennon – You’re the Greatest!

ჯონ ლენონი ყველამ იცით, ერთი კაცი იყო მეოცე საუკუნეში, მუზიკანტი, მრგვალ სათვალეებს ატარებდა, დიდ ბაკენბარდებს, გრძელ თმას და იაპონელი ცოლი ყავდა რომელიც უცნაურად კიოდა კონცერტების დროს. ჩამოაყალიბა “ბიტლები” და იმღერა იმეჯინ, ჰოდა მერე ვიღაც გიჟმა მოკლა. არა, კიდევ გვაქვს სათქმელი, მაგალითად, მშვიდობის მოწინავე აქტივისტი იყო, აპროტესტებდა ომებს და ხელისუფლებას, ამბობდა რომ ძალაუფლება ხალხს უნდა ქონოდა. წერდა შესანიშნავ სიმღერებს და ლირიკას, ქონდა კარგი იუმორი, ის და იოკო ყველაზე ექსტრავაგანტური წყვილი იყო და ა.შ…

Continue reading