ორი მზე ცაზე.. ანუ აპოკალიფსის ახალი, ცხელი სცენარი

შაბათს 22-ში ბევრმა თქვენგანმა ნახა ალბათ კურიერ P.S-ის რეპორტაჟი მკვლელ კომეტაზე, რომელიც 2036 წელს შეიძლება შეგვეჯახოს, მართალია რეპორტაჟი ე.წ მასოვკაზე იყო გათვლილი და ბევრი დეტალი არ დააზუსტეს, თუმცა 2036-ში შეჯახების შანსი ნამდვილად არის ოღონდ მცირე დაახლოებით ასეთი შეფარდებით 1:45000. უფრო ზუსტად კი წელს და 2013-ში გამოითვლიან მეცნიერები. თუმცა სანამ ასე შორს წავალთ, მოვიცადოთ, მართალია 2012-ს ნელ ნელა ვივიწყებთ და ბევრი მისი ზღაპარი გავაბათილეთ, წაიკითხავდით ალბათ ჩემ გამაბათილებელ პოსტს Still this Fucking 2012 Apocalypse or Why the World Won’t end (ჩემი რა ნასას სტატიაა) მოკლედ სისულელეა ყოველგვარი ნიბირუ და X პლანეტა, პოლუსების შეცვლა და მისთანანი რისი წინასწარმეტყველებაც მაიას კალენდრის გამო იყო ინტერპრეტირებული. 2012 თანდათან მოდიდან გადადის და კურიერმაც იგრძნო ალბათ რომ აპოფისი უფრო კარგი,  რეალური მასალაა აპოკალიფსისთვის და ახალ თარიღზე მითქმა მოთქმისთვის.

Continue reading

უკან ბუნებისკენ!

სახეზე ჰაეროვანი ქალღმერთის კოცნასავით მეხება ნიავი, მზის დამაბრმავებელმა დისკომ ქუთუთუებს მიღმა გააგრძელა ბრდღვიალი. თვალი გავახილე, სილურჯის ზღვაში ქათქათა კუნძულები გაწოლილან ცის თაღზე. ზენიტში ქორი ირაოს აკეთებს გაშლილი ფრთებით. მზე დასავლეთით გადახრილა ოდნავ, ისე აცხუნებს რომ ჩემი კლდოვანი საზურგე გახურებულა, სახე ალბათ დამწვარიც მაქვს მაგრამ ვერაფერს ვგრძნობ ძალიან მსიამოვნებს მზესთან განმარტოება. ჩემს ზემოთ მხოლოდ ცა და მზეა, ყველაფერი დანარჩენი კი ქვემოთ. აგერ ჩემ ფეხებთან ორიოდე სანტიმეტრში უფსკრული გაწოლილა, კლდის ქიმებით, კიდეებზე ჩამოკიდული ფესვებ ამოყრილი ხეებით, უფსკრულის ქვემოთ ნაკადული მოჩხრიალებს სადღაც, იქვეა ხეები, აუარებელი სიმწვანე, ტყე, ამ ყველაფერს კი მთების ჯარი არტყავს გარშემო. მე სავარძლის ფორმის კლდის ქიმზე ვზივარ და უზარმაზარი სივრცეები გადაშლილა ჩემს ირგვლივ.

Continue reading

მაჯლაჯუნ დიდი გოგო ხარ უკვე!

თავის მოწონებას კი არ ვაპირებ, მაგრამ ზოგადად ჭკვიანი ბიჭის იმიჯი მაქვს (როგორც ვხვდები) აი ისეთი თავშეკავებული, მოსერიოზულო, მორიდებული, მაგრამ ალბათ ყველას ექნება რამდენადმე ინდივიდუალური  დახასიათება, იქიდან გამომდინარე თუ ვინ რამდენად მიცნობს ან როგორი ურთიერთობა აქვს. ამ ქვეყნად ყველაზე უცნაური ურთიერთობა კი ჩემს პატარა დასთან მაქვს. უცნაური იმიტომ რომ მასთან სერიოზული მხოლოდ მაშინ ვარ როცა ვუბრაზდები. უცნაური იმიტომ რომ ეს ურთიერთობა აერთიანებს და ძმურ, მამა შვილურ და თანატოლებს შორის არსებულ ურთიერთობის ელემენტებს. ეს პატარა ადამიანი (არც თუ ისე პატარაა უკვე) ერთადერთია ამ ქვეყანაზე რომლის აქამდე განვლილმა ცხოვრების ყველა საფეხურმა ჩემი მეხსიერების შუა დღეს თვალნათლივ ჩაიარა. ცამეტი წლის ვიყავი როცა დედის მუცელზე ყურ მიდებულს მესმოდა მისი ბორგვა და გულის ცემა. მახსოვს როგორ ველოდებოდი მის დაბადებას და, ის დღეც 17 იანვარი, საშინელი მოლოდინი, პირველად სამშობიაროს ფანჯრიდან დავინახე ზეწრებში გახვეული წითელ სახიანი მუთაქა. მახსოვს როგორი იყო ჩვილი, პირველად რომ დავიჭირე ხელში. მახსოვს ყველა ეტაპი როგორ ვიღებდი მონაწილეობას მის დაძინებაში. გასეირნებაში. მახსოვს მისი პირველი სიტყვები, პირველი კბილი, მოკლედ ყველაფერი, პირველი ბაღი, პირკველი დღე სკოლაში, როგორ ვამეცადინებდით მთელი ოჯახი “აი თითი”-ს. მახსოვს როგორ ვასწავლე ველოსიპედის ტარება და ეს ყველაფერი მინახავს არა სურათებში, მსმენია არა მონაყოლიდან არამედ მინახავს თავად, გამიკეთებია თავად და მსმენია საკუთარი ყურებით. ვისაც თანატოლი, ოდნავ პატარა ანდაც მითუმეტეს დიდი და ძმები გყავთ ვერ გაიგებთ რა გრძნობაა როცა 13 წლით უმცროს დაზე საუბრობ.

Continue reading

რას გვეტყვი მამაო?

თუ არ ვცდები კვირის პალიტრაში, (მომიკრავს თვალი) იყო ხოლმე ასეთი სვეტი ” რას გვეტყვი მამაო” თუ შეკითხვა მამაოს, მოკლედ დაახლოებით ასეთ რამეს გადავაწყდი ინტერნეტში, ერთ მართლმადიდებლურ ფორუმზე, ყოველი შემთხვევისთვის არ დავასახელებ რომ არ ეწყინოთ, თუმცა არ ვიცი რამდენი მართლმადიდბლური ფორუმი არსებობს, თუ ეს ერთადერთია მაშინ ყველა მიხვდება ვისაც კი რამენაირი შეხება ქონია ამ ფორუმთან. ჰოდა შევედი განყოფილებაში “შეკითვა მამაოს” საქმე არაფერი მქონდა რა და ვიფიქრე გავიგებ რა კითხვები აქვთ მოძღვრებთან -თქო, მერე კი რამდენიმე ისეთ მარგალიტს წავაწყდი რომ არ გამომექვეყნებინა ძალიან დამენანებოდა 😀

და რადგან იქ გამოქვეყნებულ კითხვებს ან თხოვნებს ან რაღაც გაუკრვეველ მიმართვებს მოძღვრის პასუხები არ ახლდა, წარმოვიდგინე მე რას ვუპასუხებდი ანაფორა რომ მომერგო რამდენიმე წუთით.

მაინტერესებს ხელოვნების რომელი დარგი ითველბა ცოდვად, და კერძოდ არის თუ არა მსახიობობა ცოდვა?

ყველაფერი ცოდვაა შვილო ჩემო, რომ დაიბადე ეგ უკვე ცოდვაა, იმიტომ რომ ადამმა და ევამ შესცოდეს და все равно ცოდვაში დგახარ, მთავარია მოინანიო ხოლმე, დახატავ, იმღერებ თუ კაცს მოკლავ მერე ეკლესიაში შევლა არ დაგავიწყდეს და მონანიება. შენ მაგაზე არ ინერვიულო.

გამარჯობატ მამაო ვარ 16 წლის , მკავს დეიდასჰვილი, დაახლოებიტ სამი წლის წინ მან დარეკა ეგრედწოდებულ ” გაცნობების ” ტელეფონზე იკ დაელაპარაკნენ სატანისტები რომლებმაც დაწკევლეს და უტხრეს ვერასდროს გაიხარებო. ამის სჰემდეგ იგი ცჰაიკტა 2 წელი არ გამოდიოდა ტავის ოტახიდან არავისტან არ კონდა ურტიერტობა არც მსჰობლებტან.

რას რეკავდა მერე არ იცოდა რომ “გაცნობების” ტელეფონში სატანისტები მუშაობენ?

განაგრძეთ კითხვა!

Continue reading

Happy Old New Year!

იყო ისეთი დროც როცა ვმუშაობდი, არ დავაკონკრეტებ როდის, იმიტომ რომ ცოტა არ იყოს მეშინია: – უცებ ჩემდაუნებურად არ გამომეთვალოს დრო და იქნებ კიდეც კარგად გავაანალიზო რა დრომ გაიარა მას შემდეგ, ერთგულმა მკითხველმა ალბათ იცის როგორ არ მიყვარს თარიღები და დროის დათვლა, თუმცა სწორედ დროის ათვლაზე უნდა გესაუბროთ. (ზოგადად) ჰოდა რას ვამბობდი, ჰო ვმუშაობდი და ერთი თეთრი სამხრეთ აფრიკელი უფროსი მყავდა – რალფი. მაღალი და მუდამ ყურებამდე გაღიმებული, ისე რომ მისი ოცდათორმეტივე კბილის დათვლა შეიძლებოდა, არა მთლად ასე სულელურად არ გამოიყურებოდა როგორც წარმოიდგინეთ, ხანდახან სერიოზულიც მინახავს, მომენტებში, მაგალითად როცა საქმეში რაიმე პრობლემა წარმოშვებოდა, ზოგჯერ ეს ღიმილი დრო და დრო სერიოზულ და გაურკვეველ გამომეტყველებას ერწყმოდა, ეს კი უფრო ხშირად მაშინ ხდებოდა როცა უცნაურ ქართულ თავისებურებებს აღმოაჩენდა ხოლმე. სწორედ ასეთი გამომეტყველების და ტრადიციული ღიმილის ნაზავი აღებეჭდა სახეზე როცა ერთ-ერთმა ჩვენმა თანამემამულემ სამსახურში მიულოცა Happy old new year-ო. წარმოიდგინეთ რალფის სახე, გაუკრვევლობა, და ყურებამდე ღიმილში შემოპარული ნაწყვეტ ნაწყვეტი სერიოზულობა.

Continue reading

პოლ მაკარტნი თბილისში და ბიტლომანური 2011 წელი

არ იცოდით? სერ პოლ მაკარტნი თბილისში ჩამოვა!!! ჰმმ… მაპატიეთ დეზინფორმაცის გავრცელებისთვის, (უფრო სულსწრაფობისთვის) მაგრამ არა მგონია ამ პროვოკაციას წამოგებოდით, ალბათ ბევრმა თქვენთაგანმა უკვე იცის ონლაინ პეტიციის შესახებ paulmccartneyintbilisi.ge ვინც არ იცით კი გეტყვით რომ ჩვენ thebeatles.ge ბითლზის ოფიციალური ქართული  ფან კლუბი, რომლის ერთ-ერთი წევრიც გახლავართ, ონლაინ პეტიციით მივმართავთ საქართველოს კულტურის სამინისტროს რათა შეისმინოს საქართველოს ბიტლომანთა და სრულიად მელომანთა ღაღადი და დახმარება გაგვიწიოს სერ პოლის ჩამოყვანის საქმეში. ასეთ თამამ და კადნიერ ოცებებს გვიღვივებს ის ფაქტი რომ მაკარტნიმ გადაწყვიტა არ გავიდეს პენსიაზე და 2011 წელს კიდევ ერთი ალბომი შემოგვთავაზოს რასაც ლოგიკურად მოყვება ალბომის პრომოუშენი და ტურნე. ასევე დიდ იმედს გვიღვივებს ის რომ 2008-ში სანამ ის ავად სახსენებელი ომი მოხდებოდა პოლ მაკარტნის ჩამოსვლის საქმე თითქმის გადაწყვეტილიც კი იყო და ზემოდ ხსენებულმა ცუდმა ამბავმა შეუშალა ხელი. კიდევ ერთი იმედი ბიტლომანთა სიმრავლეა, 27 დეკემბრის შემდეგ ანუ პროექტის პრეზენტაციიდან, ონლაინ პეტიციის ოფიციალურად გახსნის შემდეგ 1314 ადამიანმა მოაწერა ხელი და მხარი დაუჭირა მაკარტნის საქართველოში მოწვევას რაც დამეთანხმებით ალბათ 16 დღისთვის ნამდვილად არაა ცოტა.

Continue reading

2010 in review

ვორდპრესმა მეილი გამომიგზავნა და ჩემი 2010 წლის ბლოგინგის შედეგები გამაცნო, მეც კი ვიცოდი მარა, დაპოსტეო ჰოდა აგერ, სიტყვა სიტყვით გადმოვთარგმნე ვორდპრესის ანგარიში და შეფასება

We think you did great! (მადლობთ 😀 )

 

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Continue reading

Posted in კატეგორიის გარეშე | 6 Comments |