სიძულვილის კვირეული

შეიძლება სისუსტედ ჩამითვალოთ, მაგრამ ხანდახან ვფიქრობ რომ აღარ მინდა საერთოდ ამ ქვეყანაში ცხოვრება, არც ქართველობა და არც სამშობლოს რამენაირი სიყვარული. დავიღალე სიძულვილის ჩანჩქერების ყურებით. სიძულვილი და ძალადობა მოდის ყველა მხრიდან, მთავრობისგან, ხალხისგან, პოლიტიკოსებისგან, სისტემისგან და ა.შ. ეს სიძუვილის კვირეული კი არა სიძულვილის წლებია, უბრალოდ ამ ბოლო კვირას სიძულვილის ჩანჩქერებმა განსაკუთრებული სიმძლავრით ამოხეთქა. ბუნებრივია როცა ადამიანის უფლებები ასე უხეშად ირღვევა, ხალხი უნდა გაბრაზდეს, უნდა მოითხოვოს სამართლიანობა. ხალხმა უნდა იმოქმედოს! მაგრამ ამ შემთხვევაში სხვა რამეზე მინდა გავამახვილო ყურადღება კერძოდ – ამ სიბრაზის გარდასახვა საკუთარი მოქალაქეებისადმი სიძულვილში.

რათქმაუნდა ბევრი იტყვის რომ სამშობლო უფრო მეტია ვიდრე რაიმე კონკრეტული სოციალურ პოლიტიკური მდგომარეობა. ვიდრე რომელიმე ჯგუფის დანაშაული, ან სიძულვილის მომატებული დოზა ჰაერში. კი ბატონო მაგრამ სამშობლო პირველ რიგში ხალხია, ის ხალხი რომელის უმეტესობა რადიკალიზმში და სიძულვილში ცურავს. ის ხალხია რომლსაც არც მომავალი აქვს დასახული და არც ის იცის რა უნდა. რა გასაკვირია რომ ხადახან არ მინდა ამ ყველაფრის ნაწილი ვიყო. ყველაზე დიდი დისკომფორტი ეს სიძულვილის ოკეანეა, რომელსაც ჭეშმარიტების პრივატიზება რადიკალური უსაფუძვლო იდეალები და მესიის მოლოდინი ქმნის.

Continue reading

That’s how it will be

იმ დღეს სულ წვიმდა, წვრილად და ინტენსიურად ღვრიდა ცრემლს ნაცრისფერი ზეცა. შავი ღრულბები მძიმედ მიიგრაგნებოდნენ. მეც თანაბრად სევდიანი განწყობა მქონდა ღრუბლებისა და წვიმის გამო. ასეთი ამინდი  მთრგუნავს, თუმცა, ხანდახან მიყვარს. იმ დღესაც ეს ორი გრძნობა ებრძოდა ერთმანეთს, ერთი უცნაური წინათგრძნობაც მაწუხებდა, მეგონა აღარასდროის გადაიღებდა, თითქოს რაღაც დასასრულის დასაწყისის ზღურბლს ვუახლოვდებოდი. მეგონა მზე აღარ გამოანათებდა, ცარიელ ქუჩებს ხალხი აღარ შეავსებდა, სველი ქუჩები არასდროს გაშრებოდა, დარჩებოდა გუბეები და მეზობლის სხვენის კარის ჭრიალი, რომელიც ისე ისმის ჩემ ოთახში ქარიან დღეს, რომ გულს გაგიწვრილებს. მაშინ ვფიქრობდი რომ ეს წინათგრძნობა არ იყო, არამედ წვიმიანი დღის გამო წარმოშობილი სევდის უცნაური ნაწილი.

Continue reading