საზოგადოება და ღმერთი

ამას წინათ ვთქვი რომ რელიგიურ თემებზე საუბარს გავურბივარ, თუმცა დამავიწყდა დამემატებინა რომ მხოლოდ სუფრასთან და ისეთ “სასტავში” სადაც ვიცი რომ ნორმალური დებატები ვერ გაიმართება ანდაც იქ სადაც ტიპებს უბრალოდ არ ყოფნით იმის შეგნება რომ განსხვავებული აზრი საერთოდ მიიღონ. ზოგს მიაჩნია რომ უწყინარი ათეისტი ვარ, რომელსაც ალბათ სიამოვნებს სხვების მორწმუნეობა, ზოგს მიაჩნია რომ უბრალოდ ვეძებ (რომელიმე ღმერთს) თორე აბა ისე უბრალოდ ათეისტი ვის გაუგია? ცოტა ცუდი ტონია, ან ვერ წარმოუდგენიათ ამ მდგომარეობაში ყოფნა. ამით მამართლებენ ხოლმე და როცა მეღიმება, გონიათ რომ ვეთანხმები.  ზოგი იმედოვნებს რომ 100% არ ვარ დარწმუნებული ე.ი იმედი არსებობს, ჭეშმარიტების გზაზე დაბრუნებისა. 😀

ერთადერთი ათეისტი მეგობარი (ახლო მეგობარი, თორე ისე არიან რამოდენიმე) მყავს და ისიც, პასიური ათეისტია, მისი დამოკიდებულებაა: ” ძალიან კარგია თუ გწამს  – მე არ მწამს, არ ვაკეთებ ამის აფიშირებას, შენ შენთვის მე ჩემთვის” – ამ მეგობარმა მითხრა ერთხელ, ნიცშე “ცვეტში” მორწმუნე იყო თორე ამდენს რატომ იფიქრებდა და დაწერდა ღმერთზეო. როცა ღმერთზე მიდის კამათი მორწმუნეთა უმრავლესობაც ანალოგიური რამით აპელირებს. “აი ათეისტო, თუ არ გწამს ღმერთის, მაშ ამდენს რატომ ლაპარაკობ მასზე? “ზნაჩით” გწამს სინამდვილეში”. ამოცანა ამოხსნილია – რა გონებამახვილური მიგნებაა არა? 😀

Continue reading

Advertisements

იბერია გაბრწყინების მოლოდინში

იბერია უეჭველი გაბრწყინდება! – მაგრამ საკითხავია რა არის ეს გაბრწყინება. ჩვენი აღტყინებული მოქალაქის სიტყვაზე “გაბრწყინება” თვალწინ წარმომიდგება ხოლმე გაშეშებული ქვეყანა, რომელშიც ხალხი ერთნაირადაც კი აღარ აზროვებს, ანუ საერთოდ არ ჭირდება აზროვნება. გაბრწყინებულ იბერიაში წარმოვიდგენ ხოლმე ზეციურ საქართველოს სადაც ქართველები სულ ქეიფობენ. არ არსებობს სექსი და ყველა ქალი ყველა მამაკაცის “დაიკოა” იქ სადაც “იეღოველები” თვალით არ უნახავთ და არც რამე გაუგონიათ მათზე, ამ ზეციურ საქართველოში არ არსებობს მთავრობა და გადასახადები, საგზაო წესები და პოლიცია. სამაგიეროდ ყველა მართლმადიდებელია. არ არის ზანგების და ჩინელების მომრავლების პრობლემა და ა.შ..

გაბრწყინებულ საქართველოში ბლოგერები არ დაწერენ სექსზე და პირად ამბებზე, მორალისტებს აღარ ექნებათ საქმე და საქეიფოდ წავლენ.

ბენზინის ნაცვლად ავტომანქანები ივლიან მადლზე, ონკანებში წამოვა ნაკურთხი წყალი და წვერებიანთა კასტა კიდევ უფრო აღზევდება. ხელზე ამბორს წმინდა მინეტი ჩაანაცვლებს.

Continue reading

The Pale blue dot (fairy tale)

იყო და არა იყო რა იყო ერთი პატარა მკრთალი ლურჯი წერტილი, ამ წერტილის ზედაპირზე იყო კიდევ ერთი ნამცეცა წერტილი, რომელთანაც შედარებით ლურჯი წერტილი უზარმაზარი იყო, ამ წერტილს მიუხედავად მისი სიმცირისა ბევრი კუთხე ქონდა, დიახ, ეს იყო (იყო რა არის) პატარა ქვეყანა, – იბერია, რომელიც გაბრწყინების მოლოდინში გაშეშებულიყო. მისი მცხოვრებნი ცის გახსნის ელოდნენ და სულ ზევით იყურებოდნენ, სულ ზევით – წარსულში. ყველაფერი იყო ამ ქვეყანაში – მაგალითად ნიჭი, ამას ისიც მოწმობს რომ ყველას უმაღლესი ქონდა დამთავრებული – იყო ეროვნული ფასეულობები: –  სადღეგრძელოების დაზეპირებული თანმიმდევრობა, კულტურული სტერეოტიპები, გლობალიზაციის შიში და სარწმუნოება, რომელიც რატომღაც ეროვნული ფასეულობებისა და ტრადიციათა ნუსხაში ეწერა დიდის ამბით და არა, რწმენის კატეგორიაში. “მართლმადიდებლობამ ქვეყანა გადაარჩინა” – გაიძახოდნენ გულზე მჯიღის ცემით გასაბრწყინებელი იბერიის შვილები “100 000 მოწამემ თავი შესწირა სარწმუნეობას” ადიდებდნენ წარსულს იმიტომ რომ თანამედროვეობაში განსადიდებელი აღარაფერი დარჩენილიყო.

Continue reading

რას გვეტყვი მამაო?

თუ არ ვცდები კვირის პალიტრაში, (მომიკრავს თვალი) იყო ხოლმე ასეთი სვეტი ” რას გვეტყვი მამაო” თუ შეკითხვა მამაოს, მოკლედ დაახლოებით ასეთ რამეს გადავაწყდი ინტერნეტში, ერთ მართლმადიდებლურ ფორუმზე, ყოველი შემთხვევისთვის არ დავასახელებ რომ არ ეწყინოთ, თუმცა არ ვიცი რამდენი მართლმადიდბლური ფორუმი არსებობს, თუ ეს ერთადერთია მაშინ ყველა მიხვდება ვისაც კი რამენაირი შეხება ქონია ამ ფორუმთან. ჰოდა შევედი განყოფილებაში “შეკითვა მამაოს” საქმე არაფერი მქონდა რა და ვიფიქრე გავიგებ რა კითხვები აქვთ მოძღვრებთან -თქო, მერე კი რამდენიმე ისეთ მარგალიტს წავაწყდი რომ არ გამომექვეყნებინა ძალიან დამენანებოდა 😀

და რადგან იქ გამოქვეყნებულ კითხვებს ან თხოვნებს ან რაღაც გაუკრვეველ მიმართვებს მოძღვრის პასუხები არ ახლდა, წარმოვიდგინე მე რას ვუპასუხებდი ანაფორა რომ მომერგო რამდენიმე წუთით.

მაინტერესებს ხელოვნების რომელი დარგი ითველბა ცოდვად, და კერძოდ არის თუ არა მსახიობობა ცოდვა?

ყველაფერი ცოდვაა შვილო ჩემო, რომ დაიბადე ეგ უკვე ცოდვაა, იმიტომ რომ ადამმა და ევამ შესცოდეს და все равно ცოდვაში დგახარ, მთავარია მოინანიო ხოლმე, დახატავ, იმღერებ თუ კაცს მოკლავ მერე ეკლესიაში შევლა არ დაგავიწყდეს და მონანიება. შენ მაგაზე არ ინერვიულო.

გამარჯობატ მამაო ვარ 16 წლის , მკავს დეიდასჰვილი, დაახლოებიტ სამი წლის წინ მან დარეკა ეგრედწოდებულ ” გაცნობების ” ტელეფონზე იკ დაელაპარაკნენ სატანისტები რომლებმაც დაწკევლეს და უტხრეს ვერასდროს გაიხარებო. ამის სჰემდეგ იგი ცჰაიკტა 2 წელი არ გამოდიოდა ტავის ოტახიდან არავისტან არ კონდა ურტიერტობა არც მსჰობლებტან.

რას რეკავდა მერე არ იცოდა რომ “გაცნობების” ტელეფონში სატანისტები მუშაობენ?

განაგრძეთ კითხვა!

Continue reading

Happy Old New Year!

იყო ისეთი დროც როცა ვმუშაობდი, არ დავაკონკრეტებ როდის, იმიტომ რომ ცოტა არ იყოს მეშინია: – უცებ ჩემდაუნებურად არ გამომეთვალოს დრო და იქნებ კიდეც კარგად გავაანალიზო რა დრომ გაიარა მას შემდეგ, ერთგულმა მკითხველმა ალბათ იცის როგორ არ მიყვარს თარიღები და დროის დათვლა, თუმცა სწორედ დროის ათვლაზე უნდა გესაუბროთ. (ზოგადად) ჰოდა რას ვამბობდი, ჰო ვმუშაობდი და ერთი თეთრი სამხრეთ აფრიკელი უფროსი მყავდა – რალფი. მაღალი და მუდამ ყურებამდე გაღიმებული, ისე რომ მისი ოცდათორმეტივე კბილის დათვლა შეიძლებოდა, არა მთლად ასე სულელურად არ გამოიყურებოდა როგორც წარმოიდგინეთ, ხანდახან სერიოზულიც მინახავს, მომენტებში, მაგალითად როცა საქმეში რაიმე პრობლემა წარმოშვებოდა, ზოგჯერ ეს ღიმილი დრო და დრო სერიოზულ და გაურკვეველ გამომეტყველებას ერწყმოდა, ეს კი უფრო ხშირად მაშინ ხდებოდა როცა უცნაურ ქართულ თავისებურებებს აღმოაჩენდა ხოლმე. სწორედ ასეთი გამომეტყველების და ტრადიციული ღიმილის ნაზავი აღებეჭდა სახეზე როცა ერთ-ერთმა ჩვენმა თანამემამულემ სამსახურში მიულოცა Happy old new year-ო. წარმოიდგინეთ რალფის სახე, გაუკრვევლობა, და ყურებამდე ღიმილში შემოპარული ნაწყვეტ ნაწყვეტი სერიოზულობა.

Continue reading

არიქა პედარასტები მოდიან!

არა… დაწყნარდით ჰომოფობებო! არ მოდიან, ჯერ ჯერობით! ვაღიარებ ამ სათაურით თქვენი აღელვება მინდოდა მხოლოდ, ჯერ ჯერობით გასაბრწყინებელ იბერიას “პედარასტები”  ვერ ემუქრებიან, სანამ გვყავს ისეთი ჩოხიანი ვაჟკაცების აღმზრდელნი როგორიც არიან ზვიად ძიძიგური და მისთანანი. მოკლედ ვინც ვერ მიხვდით იმ ყბადაღებულ აუდიტორიაზე გესაუბრებით, “აუდიტორიაში” რომ იყვნენ (გადაცემა პირველ არხზე) ჩემ ოთახში ვიყავი, სამზარეულოდან ტელევიზორის ხმა შემომესმა, “ჰომოფობია” “ჰომოსექსუალობა” “უმცირესობები” “არატრადიციული ორიენტაცია” მაშინვე გამახსენდა იმ გადაცემის გამეორება იქნება რომელზეც გუშინ რამდენიმე პოსტი წავიკითხე-თქო. ჰოდა არ დავაყოვნე და ვუყურე. ნუ გასაგებია ეხლა გურჯისტანში ძიძიგურისნაირი პოლიტიკოსებისგან ამაზე უფრო პროგრესულ აზრებს რომ ვერ გაიგონებ. ყოჩაღ ზვიადის, დახვრეტა და გადასახლება იცის რომ ფაშისტური დამოკიდებულებაა და არ ამბობს. ისე ხალხო გურჯისტანი და სიბნელეო რომ გავყვირით არ გეჩვენებათ რომ პროგრესია ისიც რომ გეი გამოდის გადაცემაში, ღიად აფიქსირებს თავის სექსუალურ ორიენტაციას და პირდაპირ ეთერში ძიძიგური და მისი მსგავსი “ვაჟკაცები” მხოლოდ “ზრდილობიანი” და “მოკრძალებული” აღშფოთებით შემოიფარგლებიან. ბრმები ყრუები და ჰომოსექსუალები არ უნდა ასწავლიდნენ ჩვენს ბავშვებსო?

Continue reading

მოდით ფეხებზე დავიკიდოთ ყველაფერი!

ცოტა ხნის წინ ბრაზი მახრჩობდა, მერე გამეცინა ჩემს თავზე, ხშირად პატარა ნაპერწკალი გვყოფნის რომ ავფეთქდეთ, ხანდახან გვეჩვენება რომ არავის ვჭირდებით. ანდაც არავის ესმის ჩვენი ისე როგორც ჩვენ გვინდა. ხანდახან ერთფეროვნება გვახრჩობს, რომელსაც უმუშევრობა ან არასაკმარისი შემოსავალი უწყობს ხელს. ურთიერთობების დეფიციტი ან არასასურველი განვითარება კი სრულყოფილს ხდის ამ მოწყენილობას. ჩვენი ცხოვრება ყოველდღიური მექანიკური მოქმედებების ერთობლიობა ხდება და მეტი არაფერი, ჩვენ გვაღელვებს რას შევჭამთ დღეს და რას ჩავიცვამთ ანზორის ქორწილში. რას იტყვის სტუმარი თუ ხიზილალა არ დახვდება ჩვენ სუფრაზე. ჩვენ პატარა სამყარო გვაქვს რომელიც დღითიდღე ვიწროვდება, ამ სამყაროში, პროგრესი მხოლოდ რუტინული ზრუნვაა მატერიალურ კეთილდღეობაზე, ამ სამყაროში კონფლიქტი არაფრის გამო ხდება. ამ სამყაროში ადამიანები მხოლოდ პატარა საგნებს ხედავენ და ამ პატარა საგნებით ცხოვრობენ, ამ სამყაროში ოცნება მხოლოდ ბევრი ფულია რომლითაც უამრავ პატარა საგანს შეიძენ.

Continue reading