ნელი წერილები

“ციფრულმა ეპოქამ სწრაფ კომუნიკაციასთან ერთად ძველი დროის შარმიც გააქრო” ასეთი იყო ჩემი წერილის ერთ-ერთი პირველი ფრაზა, როდესაც მის პირველ წერილს ვუპასუხე. ჩვენ ალგორითმმა დაგვაწყვილა ციფრულ პლატფორმაზე, ოღონდ არა ისეთზე, ძველი დროის შარმი რომ წარსულს ჩააბარა, პირიქით მის გაცოცხლებას რომ ცდილობს ახალი ფორმით. არც ისეთზე თითის ზემოთ და ქვემოთ ასმა ჩამოსმაზე რომ აწყვილებს ხალხს. ეს არც ე.წ დეითინგ აპლიკაციაა, არც ხელოვნური ვიზუალური სილამაზის იმიტაციის. აქ ყველაფერი ნელა ხდება, ხანდახან მტკივნეულად ნელაც კი. თუმცა სწორედ ამ ძველი “ნელი” დროის იმიტაციამ შინ ჩაკეტილობისა და იზოლაციის დროს საოცარი სამყაროს კარი გამიღო.

ამ მოგზაურობის სიტყვებით აღწერა ძალიან მიჭირს. ალბათ შემთხვევითობაც იყო და ისიც, რომ სავარაუდოდ ეს პლატფორმა ისეთ ადამიანებს იზიდავს ვისაც ძველი, ნელი დროის შარმი, ჯერ კიდევ ეძვირფასება. – გრძელი წერილები, ფიქრი წაკითხულზე, აზრების შენება, ისტორიების ძერწვა. ეს ის შემთხვევაა, როცა კარგად უნდა დაფიქრდე, შეამოწმო, აზრები დაალაგო და გული გადაშალო.

აქ არავის ეჩქარება და Seen-ზე არავინ ნერვიულობს. მთავარი ის კი არაა სწრაფად გასცე პასუხი (ამას ფაქტიურად ვერც იზამ აპლიკაციის იდეიდან და არსიდან გამოდინარე) არამედ ის თუ რა მნიშვნელობას მიანიჭებ შენ სიტყვებს. როგორ და რით დატვირთავ მათ.

მოგზაურობა სიტყვებით 1001 ღამის ზღაპარს დაემსგავსა, მარკო პოლოს მონათხრობ უცნაურ, თითქოს რეალურ და არარეალურ ქალაქებს, წარმოიდგინეთ შავ ხვრელებსაც კი ვსტუმრობთ სამყაროს დასალიერში, კვაზარებს რომლებიც მთელ გალაქტიკებს აზანზარებენ. ვყვებით სიზმრებზე, სალვადორ დალის თვლემის ტექნიკაზეც კი, ლეგენდებზე და ოქროს ქალაქის სახურავზე გატარებულ ღამეებზე, სადაც თურმე ღამის ცა ყველაზე მომნუსხველია, უკარებელთა, მირასის ისტორიაზე, რომელიც ნოტებში ჩაქსოვილა, მოხეტიალე ექიმბაშებსა და ჯადოქრებზე, უცხო პლანეტებზე და წარმოსახვით სამყაროებზე. სფეის იქსის მისიებზე, ასტრონავტებზე და ასტრონომებზე, სვანეთის მთებზე და დევებზე. ეს მოგზაურობა საოცარი ისტორიების და წარმოსახვათა კალეიდოსკოპია, რომელიც არსად, ციფრული კომუნიკაციის არც ერთ პლატფორმაზე არ გამომიცდია. რაც მთავარია ეს მხოლოდ საინტერესო ისტორიები კი არაა. ეს ადამიანებს შორის კავშირია, რაღაც ინტიმური, ღრმა, უჩვეულო, რომელიც დარწმუნებული ვარ ვერსად ვერ შედგებოდა, ვერც ერთ მესენჯერში თუ ჩატ პლატფორმაში. ეს უჩვეულო სიახლოვის განცდაა რომელიც გულუბრყვილო იდეის “მონათესავე სულის” არსებობაშიც კი დაგარწმუნებს.

შეიძლება უბრალოდ მე გამიმართლა და შემხვდა ასეთი კოსმიური პენ მეგობარი – ლაჟვარდი ზღვის ფერი, ზღვაზე და უდაბნოზე თანაბრად შეყვარებული. გაუდის ფილაქანიც კი რომ აღაფრთოვანებს, ზღვა რომ დაარქვეს, მისი ქალაქის ზღვასთან რომანის აღდგენასთან დაკავშირებით.

ვერ წარმომედგინა წერილებს თუ ოდესმე ასეთი რამ შეეძლოთ. ჩვენ ერთმანეთის ხმაც კი არ გვაქვს გაგონილი, არც ერთმანეთის ქვეყნებში ვყოფლვართ, არც ერთმანეთის მშობლიურ ქალაქებში. ერთი მეორეს მშობლიური ენაც კი არ გვესმის. და რათქმაუნდა არც არასდროს შევხვედრილვართ ფიზიკურად. და მაინც ეს კავშირი იმაზე ძლიერია ვიდრე ოდესმე დასაშვები მეგონა. ვირტუალურობის ზედაპირულობა სადღაც გაქრა და მოულოდნელად სიტყვებმა, დაწერილმა სიტყვებმა ისეთი ძალა შეიძინეს რომ ჯერ კიდევ ვერ გავრკვეულვარ მათი მაგიის ნამდვილ ბუნებაში.

არ ვიცი, როდესმე კი გაიხსნება ცა? ცა როგორც საჰაერო სივრცე ან პანდემიის დასასრულის მეტფორა, ან ცა ახალი შესაძლებლობების.

მანამდე კი თქვენც შეგიძლიათ სცადოთ SLOWLY

სივრცე სადაც თქვენ სურათს ვერ ატვირთავთ ყველას დასანახად, სივრცე სადაც არც ლაიქია და არც დაგულვა, არც მყისიერი ჩატი. სადაც წერილები, როგორც ძველად ზოგჯერ დღეები უნდება ადრესატამდე მისვლას, ზოგჯერ მხოლოდ საათები. აქ მხოლოდ სიტყვებს აქვს მნიშვნელობა, სიტყვებს და კავშირს, კავშირს რომელსაც შეუძლია არა მარტო ძველი წერილების შარმის გაცოცხლება, არამედ ის რომ შეგძინოს – ადამიანი.

კარლ სეიგანი – დრაკონი ჩემს გარაჟში

Dragon

კარლ სეიგანის წიგნიდან – დემონებისგან დამფრთხალი მსოფლიო (Demon Haunted World )

“ცეცხლის მფრქვეველი დრაკონი ცხოვრობს ჩემს გარაჟში”

დავუშვათ (ფსიქოლოგ რიჩარდ ფრანკლინის ჯგუფური თერაპიის მიღწევას ვიყენებ) მე სერიოზულად გიმტკიცებთ ამას. რათქმაუნდა თქვენ გინდათ შეამოწმოთ. ნახოთ თქვენივე თვალით. საუკუნეების განმავლობაში უამრავი ისტორია იყო დრაკონებზე, მაგრამ რეალური საბუთი არა. აი შესაძლებლობაც

“მანახე” მეუბნებით თქვენ. მე ჩემს გარაჟში მიგიძღვებით. თქვენ იხედებით შიგნით, ხედავთ კიბეს, ცარიელ საღებავის ქილებს და ძველ სამთვლიან ველოსიპედს, მაგრამ დრაკონს – არა.

The Demon-Haunted World

The Demon-Haunted World (Photo credit: Wikipedia)

“სად არის დრაკონი” – მეკითხებით

“ოჰ ის აქ არის – გპასუხობთ ოდნავი რხევით – გამომრჩა შეხსენება რომ ის უჩინარი დრაკონია”თქვენ მთავაზობთ რომ შევათვალიეროთ გარაჟის იატაკი, დრაკონის კვალის მისაგნებად.

“კარგი იდეაა, მაგრამ ის ჰაერში ნავარდობს” ვამბობ მე

შემდეგ თქვენ იყენებთ ინფრაწითელ სენსორს დრაკონის უჩინარი ცეცხლის დასაფიქსირებლად.

“კარგი იდეაა, მაგრამ უჩინარ ცეცხლს არ აქვს მხურვალება”

თქვენ აფრქვევთ საღებავს პულვიზატორით, რათა ის ხილვადი გახადოთ. Continue reading

2012-ის ბოლო პოსტი

New-Year-2012-Wallpapers[1]

რაღაც შემაჯამებელი პოსტი მინდოდა დამეწერა, მაგრამ მეზარება. რა უნდა შევაჯამო? ძალიან მოკლედ რომ ვთქვა საქართველოში უამრავი რამ მოხდა, კარგი და საინტერესო ძნელად თუ მახსენდება. მხოლოდ არჩევნები, დაძაბულობები, პატიმრები. დაჭერები, აქციები, ქართული ოცნების მაისურები და ბიძინას ანეგდოტები. ამ თემებზე წერა ჩემი სტილი არაა. ჰო კარგი ის გამახსენდა რომ გია დვალს აქვს იმედის მომეცემი გეგმები მეცნიერებასა და განათლების სფეროში. მსოფლიო მასშტაბით მეცნიერებაში რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტი მოხდა: ცერნში დიდ ადრონულ კოლაიდერზე მოხდა ჰიგსის ბოზონის აღმოჩენა, სტანდარტული მოდელის მოზაიკა შეივსო. ეს არის ფუნდამენტური მეცნიერების უმნიშვნელოვანესი ტრიუმფი. 2012-ში მარსზე დაჯდა ახალი მარსმავალი რობოტი. Curiosity. რომელიც მნიშვნელოვან წვლილს შეიტანს მარსის გამოკვლევაში და წითელ პლანეტაზე წარსული ან ახლანდელი სიცოცხლის არსებობის შანსის განსაზღვრაში. მეცნიერებმა ჩილეს ლა სილას ობსერვატორის მეშვეობით აღმოაჩინეს ჩვენი მეზობელ მზის სისტემაში ალფა კენტავრში დედამიწის ზომის პლანეტა. ეს პლანეტა ფაქტიურად ჩვენი კარის მეზობელია. მისი აღმოჩენა კი ახალი კარიბჭე პლანეტურ მეცნიერებაში.  მეოთხე ფაქტი უფრო რეკორდია. მაგრამ მაინც ყურადსაღები: – ფელიქს ბომგარტნერმა დაამყარა მსოფლიო რეკორდი და გადმოხტა მიწიდან 39 კილომეტრის სიმაღლიდან. მან თავისუფალი ვარდნისას გადალახა ბგერის სიჩქარის ბარიერი.

ბლოგი:

ჰო კიდევ ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბავი: აპოკალიფსმა დაგვადო. წინა წელს ვწერე ამ თემაზე. მაგრამ ამ წელს და მითუმეტეს დეკემბერში კრინტი არ დამიძრავს. სამაგიეროდ სოციალურ ქსელებში ველოდი რამდენიმე ადამიანს ვინც წინა წლებში გაშმაგებით ამტკიცებდნენ კატასტროფის მოახლოებას. მაგრამ სამწუხაროდ სადღაც გადაიკარგნენ და ვერ შევახსენე “აბა სადაა თქვენი აპოკალიფსი?” ალბათ მართლაც გახიზნულები იყვნენ სადმე 😀

ბლოგს არც თუ ისე აქტიური წელიწადი ქონდა, დაიწერა სულ 23 პოსტი (ამის ჩათვლით) მათ შორის რამდენიმე საინტერესო. ღმერთის კამათლები და ჰოკინგის პარადოქსიCorona Australis სამსახურეობრივ ტანჯვათა ისტორია უცნაური ფრინველი და ა.შ.  მქონდა ძირითადად ასტრონომიული წელიწადი: –  ახალი პლანეტა – ჩვენი კარის მეზობელი; 7 პლანეტა რომელზეც შესაძლოა სიცოცხლე იყოს, პოტენციურად სიცოცხლისთვის ვარგისი პლანეტების კატალოგი.; ჯეიმს ვების ტელესკოპი დედამიწის მსგავს პლანეტებს დაინახავს; შონ ქეროლი- შორეული დრო და სიტყვა მულტისამყაროზე; კარლ სეიგანი – კოსმოსი პერსონალური მოგზაურობა ; მარსის სახე – ილუზია თუ მონუმენტი წლის ყველაზე პოპულარული პოსტი ვიზიტორების, ნახვების და მოწონებების (like) მიხედვით გახდა ანა ფრანკი – ბრძოლა დისკრიმინაციისა და ცრურწმენების წინააღმდეგ.

anne-frank2-2dsuhup ყველაზე უსამართლოდ დაჩაგრული კარგი პოსტი კი კარლ სეიგანი – მკრთალი ლურჯი წერტილი – პერსონალური მოგზაურობის გაგრძელება. 

carl_sagan-e1296495678616

ამ პოსტში სეიგანის pale blue dot-ის მთელი ერთი თავი შევიტანე ჩემივე გადათარგმნილი და მოკლედ დიდი აღტაცებით დავწერე. არადა პირველ ნაწილს  კარლ სეიგანი – კოსმოსი პერსონალური მოგზაურობა-ს საკმაოდ მნიშვნელოვანი ყურადღება ხვდა წილად. მეორე ნაწილი კი ბლოგის ისტორიაში ყველაზე უკანასკნელი პოსტია ნახვებით და საერთოდ ყველა მხრივ.

სულ ეს იყო რისი თქმაც მინდოდა. გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს!

დავეხმაროთ ქართულ სუბტიტრებს TED-ზე

არსებობს ასეთი ტექნოლოგიური, სამეცნიერო, შემეცნებითი, კონფერენციების ცნობილი არენა TED. საიტზე ted.com ყოველდღე იდება სხვადასხვა საუბრების ვიდეოები, თემები ძალიან მრავალფეროვანი და საინტერესოა. მოსაუბრეებს შორის შეხვდებით: მუსიკოსებს, მსახიობებს, ცნობილ ადამიანებს, მეცნიერებს, ფსიქოლოგებს, სოციოლოგებს, ინჟნრებს და ა.შ. რომლებიც გაგაცნობენ თავიანთ ახალ იდეებს ან სრულიად უბრალო ჭეშმარიტებას დაგანახებენ სხვა კუთხით. გარწმუნებთ მართლაც საინტერესო საუბრები იდება.

ამ ვიდეოებს მსოფლიოს ყველა ენაზე თარგმნიან (სუბტიტრების სახით) მოხალისე მთარგნმნელები. რათა ყველა ენაზე იყოს ხელმისაწვდომი.  არიან ქართველი მთარგმნელებიც და ქართული სუბტიტრებიც მოიპოვება 72 ვიდეო საუბარზე. მაგრამ დამეთანხმებით 1000-ზე მეტ ვიდეოში 72 არაფერია. ანუ ძალიან ბევრი საინტერესო თემა ინგლისურის არ მცოდნეთათვის ჯერ ისევ მიუწვდომელია.

იმის გამო რომ ქართველი მთარგმნელები ცოტანი ვართ (ერთ-ერთი გახლავართ) ვიდეოებიც თარგმნა და გამოქვეყნება ნელა ხდება. ეს კიდევ არაფერი, ასე თუ ისე მიდიოდა ეს პროცესი ნელა, მაგრამ ამას წინათ, TED სუბტიტრების თარგმნის ახალ პლატფორმაზე გადავიდა და როგორც ჩანს, ჩვენი ქართველი მთარგმნელები ან ვერ გაერკვნენ ამ ახალ პლატფორმაში ანდაც საერთოდ არ გაუგიათ ჯერ. ამიტომ გადავწყვიტე მომეწონდებინა ინგლისურის მცდონეთათვის რომ იქნებ მიიღონ მონაწილეობა ამ საქმეში და დამეწერა TED-ზე და universlasubtitels.org-ზე რეგისტრაციის და თარგმნის ინსტრუქცია.

Continue reading

სამსახურეობრივ ტანჯვათა ისტორია

ორი ნორმალური შემთხვევა

სულ რაღაც ორადორი სამსახური მქონდა მეტ–ნაკლებად ნორმალური, ახალგაზრდა, უცოლო, უპრეტენზიო და ეკონომიას დაჩვეულ ახალგაზრდას რომ დააკმაყოფილებს, უფროსწორად რომ იმყოფინებს ასეთი ახალგაზრდა. ეს ორი სამსახური ნორმალური იყო რამდენიმე პარამეტრით, ხელფასი, შეიძლება 400–500 ლარი არც ისე ბევრია მაგრამ მაშინ, ჩემთვის საკმარისი იყო ნაწილობრივი დამოუკიდებლობისთვის. გზის ფულისთვის და შაბათ კვირას მეგობრებთან გასეირნებაში ნორმალურად მყოფნიდა. ამ სამსახურების ნორმალურობა გამოიხატებოდა იმაშიც რომ შაბათ კვირას ვისვენებდი, პირველ სამსახურში ზოგჯერ შაბათსაც ვმუშაობდი, მაგრამ ეს არ იყო ძალიან დამღლელი 4 ან 5 საათამდე, მერე კი ისევ თავისუფალი ვიყავი. მეორე სამსახურში შაბათს 8 თვის მანძილზე მხოლოდ ერთხელ მივედი და მაშინაც ორ საათში უკან წამოვედი. ორივე სამსახური ცნობილი ორგანიზაცია ან ცნობილი ფირმის წარმომადგენელი იყო, ორივე სამსახურში არ ვმუშაობდი 8 საათზე მეტს… მეორეში იყო მძიმე მომენტებიც 12 საათზეც წამოვსულვარ სახლში რაიონიდან, ორგანიზაციის მანქანით, სიცივეში გამიტარებია მთელი დღე, ამიტანია უამრავი ხალხის ჩხუბი, ყაყანი და უსამართლო წყევლაც. მაგრამ ეს ყველაფერი მაინც ძალიან ცოტა იყო. უფრო ბევრი იყო, მსუბუქი დღეები, ცოტა საქმე, 6–ის ნახევარზე წამოსვლა, სამზარეულოში ყავის სმა, “კურილკაში” სიგარეტის მოწევა, ლაპარაკი, კომპიუტერში თამაში და სოციალური ქსელები.

Continue reading

რომეო, ჯულიეტა, მიჩიო და უცხოპლანეტელები

გამარჯობა მკითველო! იმდენი ხანია აღარ დამიწერია რომ ცოტა უხერხულადაც კი ვგრძნობ თავს. რთული პერიოდი მაქვს,  შთაგონებამ მიმატოვა და ვეღარ ვწერდი ვერაფერს, რამდენჯერმე გავხსენი ფანჯარა „New Post” მაგრამ არაფერი გამოვიდა. ისევე დავხურე ცარიელი, Word count: 0, (რამდენი სიტყვაა უკვე, ასე რომ იმედია ამ პოსტს ბოლომდე მივიყვან)

მოკლედ რა გითხრათ ახალი? 1 თვეა უკვე მოწყენილი ვზივარ კომპიუტერთან და აღარ ვიცი რა გავაკეთო. იყო დღეები როცა არაფერს ვაკეთებდი საერთოდ. უფროსწორად ვერაფერს. წარმოიდგინეთ კომპიუტერიდან მრავალფეროვანი ინფორმაციის მიღების ნაცვლად მხოლოდ ფეისბუქს არეფრეშებ და ისიც კი გეზარება მეგობრებს რამე დაუკომენტარო.

Continue reading

მაჯლაჯუნ დიდი გოგო ხარ უკვე!

თავის მოწონებას კი არ ვაპირებ, მაგრამ ზოგადად ჭკვიანი ბიჭის იმიჯი მაქვს (როგორც ვხვდები) აი ისეთი თავშეკავებული, მოსერიოზულო, მორიდებული, მაგრამ ალბათ ყველას ექნება რამდენადმე ინდივიდუალური  დახასიათება, იქიდან გამომდინარე თუ ვინ რამდენად მიცნობს ან როგორი ურთიერთობა აქვს. ამ ქვეყნად ყველაზე უცნაური ურთიერთობა კი ჩემს პატარა დასთან მაქვს. უცნაური იმიტომ რომ მასთან სერიოზული მხოლოდ მაშინ ვარ როცა ვუბრაზდები. უცნაური იმიტომ რომ ეს ურთიერთობა აერთიანებს და ძმურ, მამა შვილურ და თანატოლებს შორის არსებულ ურთიერთობის ელემენტებს. ეს პატარა ადამიანი (არც თუ ისე პატარაა უკვე) ერთადერთია ამ ქვეყანაზე რომლის აქამდე განვლილმა ცხოვრების ყველა საფეხურმა ჩემი მეხსიერების შუა დღეს თვალნათლივ ჩაიარა. ცამეტი წლის ვიყავი როცა დედის მუცელზე ყურ მიდებულს მესმოდა მისი ბორგვა და გულის ცემა. მახსოვს როგორ ველოდებოდი მის დაბადებას და, ის დღეც 17 იანვარი, საშინელი მოლოდინი, პირველად სამშობიაროს ფანჯრიდან დავინახე ზეწრებში გახვეული წითელ სახიანი მუთაქა. მახსოვს როგორი იყო ჩვილი, პირველად რომ დავიჭირე ხელში. მახსოვს ყველა ეტაპი როგორ ვიღებდი მონაწილეობას მის დაძინებაში. გასეირნებაში. მახსოვს მისი პირველი სიტყვები, პირველი კბილი, მოკლედ ყველაფერი, პირველი ბაღი, პირკველი დღე სკოლაში, როგორ ვამეცადინებდით მთელი ოჯახი “აი თითი”-ს. მახსოვს როგორ ვასწავლე ველოსიპედის ტარება და ეს ყველაფერი მინახავს არა სურათებში, მსმენია არა მონაყოლიდან არამედ მინახავს თავად, გამიკეთებია თავად და მსმენია საკუთარი ყურებით. ვისაც თანატოლი, ოდნავ პატარა ანდაც მითუმეტეს დიდი და ძმები გყავთ ვერ გაიგებთ რა გრძნობაა როცა 13 წლით უმცროს დაზე საუბრობ.

Continue reading

(არა)საახალწლო პოსტი

ბახ!.. ბახ… რამდენიმე საათი დარჩა ახალ წლამდე, ბავშვებს ერთი სული აქვთ ააფეთქონ რამე. პრინციპში უკვე ბოლო ერთი თვეა ბრახაბრუხი და ტკაცატკუცი არ წყდება. სულ რამდენიმე საათი და 2011 დადგება. მართალია საახალწლოდ უარყოფით ემოციებზე არ უნდა ვსაუბროდე, მაგრამ ის კი მართლა ცუდია როცა საახალწლო განწყობა ყველა შკალაზე ნულს აჩვენებს. თუ შარშან და წინა წლებში 0,001-ზე მაინც ადიოდა, ახლა აბსოლიტური ნულია, განა იმიტომ რომ ახლა ცუდ ხასიათზე ვარ ან რაიმე განსაკუთრებული ცუდი შემემთხვა, არაფერი სრულიად. ერთი ჩვეულებვრივი დღეა, ისეთივე როგორც დანარჩენი 364 იყო. პრინციპში რითი უნდა იყოს განსაკუთრებული თოვლის ბაბუის აღარ მჯერა დიდი ხანია. არც ნამდვილ თოვლის ბაბუას ველოდები და არც მის ფორმაში გამოწყობილ ახლობელს საჩუქრით ხელდამშვენებულს. არც რაიმე განსაკუთრებულ წვეულებაზე თუ საღამოზე მივდივარ. არც სადმე დასასვენებლად, განსაკუთრებული განწყობის მიზეზი რომ მქონდეს. დიდი ხანია უკვე აღარც ბედის, “კაი ფეხის” და მეკვლის მჯერა. აღარც ფუჭი იმედები გამოჩენილან ჰორიზონტზე დიდი ხანია. ყველანაირი წარმატება მხოლოდ მონდომების და შემთხვევითობის პრუდუქტია, ჰოდა რაღა დარჩა ახალი წლისგან? ნაძვის ხე, ბრჭყვიალა სათამაშოებით და სინათლეებით, ტკაცატკუცი, ბრახაბრუხი ქუჩაში და დალევის კიდევ ერთი საბაბი. რია რია მისვლა მოსვლა, ნაბახუსევზე თავის ტკივილების სერიალი. მითუმეტეს ბოლო დროს ისეთი ამინდები იყო ოქტომბრის შუა რიცხვები უფრო გეგონებოდა ვიდრე დეკემბრის ბოლო. ახალ წელს მხოლოდ ტკაცატკუცი, ნაძვის ხეები და ბრჭყვიალა საგნების სიმრავლე მახსენებდა, მე კი ძალიან ჩვეულებვრივ ფიქრებს მოვეცვი – რა მალე გადის დრო, დიახ რა მალე გადის დრო! არ ჯობია ახლა ახალი წლის მაგივრად ისევ სექტემბერი ან ოქტომბერი იყოს? ან სულაც ზაფხული. ახალი ათწლეული იწყება, ცოტა მაშინებს ეს, იმიტომ რომ უკან რომ მოიხედავ თითქოს მთელმა ათწლეულმა შეუმჩნევლად გაიარა… ბევრი ვერაფერი მოასწარი და უკვე მთელი ათწლეული დასრულდა.

თუმცა რა ვიცი თქვენ რა დააშავეთ? გილოცავთ ახალ წელს და კარგ გართობას გისურვებთ! ნუ იქნებით ჩემნაირად ჩვეულებვრივად განწოყბილნი!

P.S: ჰო ეს მინდოდა რომ მეთქვა, მეტი არაფერი

ჩემი ინტერნეტ სამყარო

რამდენიმე თვის წინ ძმაკაცს ავაკითხე სახლში, შინ მხოლოდ ის და მამამისი იმყოფებოდნენ, შევედი სალხში მივესალმე ჩემ მეგობარს, მის მამას და რათქმაუნდა მე და ჩემი მეგობარი ოთახში შევედით სალაპარაკოდ. იქვე კომპიუტერი უდგას და რადგანაც ამ ჩემმა მეგობარმა სკაიპით სარგებლობა ძლივს იცის, შემომჩივლა კომპიუტერი ურევს და იქნებ გამისწოროო. მეც მივუჯექი კომპიუტერს და დავიწყე პრობლემის იდენტიფიცირება.

Continue reading

სამყაროს ისტორია ანუ ბმულების სასაფლაო

ზუსტად ხუთი თვის წინ დაიბადა სამყარო. თავისუფალ სივრცეში დაკონსერვებული აზრები სურათების და სიტყვების პეიზაჟებად  მატერიალიზდნენ  ეს იყო ერთი სამყარო მილიონობით სამყაროს შორის, შეიძლება არც ძალიან განსაკუთრებული და საინტერესო, მაგრამ მაინც ახალი, თავიდან იყო სუფთა ფურცელი, (სერვერი) მერე გაჩნდა პირველი ასო, მეორე ასო და ა.შ… ასოები ერთმანეთთან ურთიერთქმედებაში შევიდნენ და შექმნეს სამყაროს სათაური, სამყაროს ევოლუციის შემდეგი საფეხური იყო აზრების დიფერენცირება, სამყაროს გეომეტრიამ აზრების სუპში ჩამოაყალიბა ცალკეული მიზნები…  აზრები ერთმანეთს გამოეყო, დალაგდა, გადანაწილდა, ჩამოყალიბდა და შემდეგ თანმიმდევრულად მატერიალიზდა ასოთა წყობაში, ანუ სიტყვებში, სიტყვებმა თავის მხრივ შექმნეს წინადადებები, წინადადებები ევოლუციურ კანონზომიერებებს დამორჩილდნენ და შექმნეს კომპლექსური სიტყვა კონკრეტული თემის ირგვლივ რომელსაც ამ სამყაროში პოსტი ეწოდება. ამგავარად შეიქმნა პირველი პოსტი,

Continue reading