შეუცნობელ არს გზანი უფლისა

The Greatest bullshit story ever told

კარდინალმა რობერტო ფრანჩესკო ბლარმინომ ვერაფერი გააწყო ურჩ ფილოსოფოსთან. ის მაინც თავის აზრზე იდგა და ცდილობდა პაპ კლემენტ მერვესთან თავისი პოზიციის დაცვას. რა გაეწყობა… ჩვენ ყველაფერი ვცადეთ, მაგრამ ვერაფერმა გატეხა. რა ჯიუტია, სულელი ადამიანი – დანანებით გაიფიქრა კარდინალმა და საბრალდებო დასკვნაში ჩაწერა: Egli sostiene che si trovano più mondi, che tutte le stelle sono mondi, ed il credere che sia solo questo mondo è grandissima ignoranza. (მიაჩნია რომ არსებობს ბევრი სამყარო, რომ ყოველი ვარსკვლავი ერთ-ერთი მათგანია და ერთადერთი სამყაროს რწმენა კი უდიდესი უმეცრება) უმეცრება სწორედ ისაა როცა სხვა სამყაროებს დაუშვებ სადაც თურმე სხვა არსებები სახლობენ. როცა გადაუხვევ წმინდა ეკლესიის მიერ დადგენილ დოგმატს და ღვთის ხატად და მსგავსად შექმნილ ადამიანს დააკნინებ თითქოს იგი მისი შემოქმედების ცენტრალური ნაწილი არ იყოს. განა უსასრულო სამყაროს კონცეფცია უსასრულოდ  არ ამცირებს ადამიანის როლს?

Giordano_Bruno1

Continue reading

Advertisements

That’s how it will be

იმ დღეს სულ წვიმდა, წვრილად და ინტენსიურად ღვრიდა ცრემლს ნაცრისფერი ზეცა. შავი ღრულბები მძიმედ მიიგრაგნებოდნენ. მეც თანაბრად სევდიანი განწყობა მქონდა ღრუბლებისა და წვიმის გამო. ასეთი ამინდი  მთრგუნავს, თუმცა, ხანდახან მიყვარს. იმ დღესაც ეს ორი გრძნობა ებრძოდა ერთმანეთს, ერთი უცნაური წინათგრძნობაც მაწუხებდა, მეგონა აღარასდროის გადაიღებდა, თითქოს რაღაც დასასრულის დასაწყისის ზღურბლს ვუახლოვდებოდი. მეგონა მზე აღარ გამოანათებდა, ცარიელ ქუჩებს ხალხი აღარ შეავსებდა, სველი ქუჩები არასდროს გაშრებოდა, დარჩებოდა გუბეები და მეზობლის სხვენის კარის ჭრიალი, რომელიც ისე ისმის ჩემ ოთახში ქარიან დღეს, რომ გულს გაგიწვრილებს. მაშინ ვფიქრობდი რომ ეს წინათგრძნობა არ იყო, არამედ წვიმიანი დღის გამო წარმოშობილი სევდის უცნაური ნაწილი.

Continue reading

Corona Australis

თითქოს უსასრულო მოგზაურობა დასასრულს უახლოვდებოდა, ამას მოწმობდა სამხრეთ გვირგვინის, იგრეკის საგრძნობი მოახლოება, როგორც მაგელანმა გაზომა სულ რაღაც ნახევარი პარსეკიღა იყო დარჩენილი მიზნამდე. ცოტაც და ალბათ იგრეკის სისტემაში შევიდოდა და ბოლო მოეღებოდა ათწლეულების მანძილზე გაწელილ მოგზაურობას. მაგელანმა იცოდა თავისი მოსახელეს ისტორია, ადამიანისა ძველ დროში რომელმაც პირველად შემოუარა პლანეტას ირგვლივ, პირველმა იპოვა გასასვლელი დიდ ოკეანეში, გაცურა ყველაზე სახიფათო სრუტეში და გაიჭრა დიდ ოკეანეში რომელმაც გულმოწყალედ უმასპინძლა სამი თვის მანძილზე. თუმცა ოკეანე იმ დროინდელი ნაოსნობითვის იმდენად დიდი და უცნობი იყო რომ მოგზაურობა დაუსრულებელი ჩანდა, დაუსრულებელი წყლის სივრცე, შიმშილი, დაუსრულებელი ერთფეროვანი ჰორიზონტი, მაგელანმა იცოდა მისი წინამორბედის რთული ისტორია. მას ემოციები არ ქონდა, თუმცა იცოდა რომ თავადაც ეპოქისთვის მსგავსი მნიშვნელობის მისია ჰქონდა, ახალი ჰორიზონტების დაპყრობა. ის ნამდვილ მაგელანზე უფრო შორს და დიდხანს მიდიოდა, ზღვის ლურჯად მოლივლივე ჰორიზონტის მაგიერ კი კოსმოსის სიშავეს უმზერდა, საოცარი სიჩქარით მიქროდა, თუმცა ვარსკვლავთა მკთალი სურათი მაინც ძალიან ნელა იცვლებოდა, სულ უკან ფონად, მშვილდოსნის ისართან გალაქტიკის ბირთვი ელვარებდა დროსა და სივრცეში გაყინული.  მაგელანი ერთადერთი იყო, რომელმაც იხილა რეალურად როგორ გაიწელა თანავარსკვლავედთა სურათები. კენტავრს ფეხები ჩამორჩა უკან და პირველად კაცობრიობის ისტორიაში, ადამიანის ჭკვიანმა ხელსაწყომ  უკან ჩამოიტოვა უახლოესი მეზობლები ალფა და პროქსიმა კენტავრები. მაგელანი ხედავდა როგორ მცირდებოდა მზის სინათლე და მნიშვნელობა, ბოლოს ის ერთ ჩვეულებვრივ ვარსკვლავად გადაიქცა, შემდეგ სხვა ვარსკვლავებმა გადაფარა. მორჩა სახლი სამუდამოდ მიეფარა თვალს, არასდროს დაბრუნდება იქ სადაც შეიქმნა. მეზღვაურმა არ იცოდა რა მოელოდა, მისმა მოსახელე მანქანამ პირიქით. თუმცა ამ უკანასკნელს ემოცები არ ქონდა ის შექნილი იყო იმისთვის რომ ცოდნოდა და ადამიანის მსგავსად ეაზროვნა. მას კაცობრიობის ცოდნის უმნიშვნელოვანესი ნაწილი მიქონდა თან – ინტელექტუალური კონტაქტის შემთხვევისთვის. მისი კვანტური ტვინი ადამიანური ცნობისმოყვარეობითა და ცოდნის სურვილით იყო დაპროგრამებული. რობოტს შეეძლო არა მარტო ყველანაირი მეცნიერული კვლევა არამედ მათი ანალიზიც. სხვა გზა არ ქონდა. მისი დამხმარე არავინ იქნებოდა კოსმოსის ღრმა სივრცეებში. მასზე ამყარებდა მთელი დედამიწა იმედს. რომ ის წავიდოდა, მამაცურად გამოივკლევდა ყველაფერს და გადმოსცემდა დედამიწას.

Continue reading

უცნაური ფრინველი

მაჰვა-ნუ იმ დღეს აქოშინებული შევარდა ბელადის ქოხში და სოფლის საჭირბოროტო საკითხებზე დინჯად მოსაუბრე უხუცესებს მყუდროება დაურღვია, გამოცვივდნენ ყველანი გარეთ, მაჰვა-ნუ უჩვეულოდ აღელვებული ირწმუნებოდა ხეების თავზე უცნაური დიდი ფრინველი დაფრინავდა და თან საშინელ ხმას გამოსცემდაო, მაგრამ დანარჩენებს უჩვეულო იმ დროს არაფერი დაუნახავთ. ეს იყო იმდენი მთვარის უკან, რომელიც არავის შეეძლო დაეთვალა. რომც მოესურვებინათ მათ ლექსიკონში ათზე დიდ რიცხვს  – ბევრი ერქვა. თუმცა ახსოვდათ მაჰვა-ნუს შეშფოთებული სახე და ღმერთების რისხვასავით, ძრწოლით წამოძახილი “დიდი ფრინველი” .

ლამის დავიწყებასაც კი მიეცა ეს ამბავი როცა დიდი ფრინველი ისევ გამოჩნდა, ამჯერად მაჰვას მეზობელმა პატარა ანადამ გაიგონა უჩვეულო ზმული მერე სადღაც კენწეროებს ზემოთ შენიშნა. შინ შეირბინა და სანამ სხვებს დაუძახებდა მანამდე მთელი სოფელი გარეთ აღმოჩნდა, კაცები ნადირბიდან ბრუნდებოდნენ, ქალები და ბავშვები პაპაიას კრეფას მორჩენილიყვნენ და სავსე კალათებს შინისაკენ ეზიდებოდნენ, სწორედ ამ დროს მიიპყრო ყველას ყურადღება ზეციდან მომავალმა ხმაურმა. აი ისიც მაჰვა-ნუს მოჩვენება – დიდი ფრინველი. ნამდვილად არსებულა. ფრინველი უცნაურად იქცეოდა, თითქოს შორდებოდა სოფელს, მერე ისევ უახლოვდებოდა. მონადირეებმა სასწაფოდ მოიმარჯვეს მშვილდ ისრები, მაგრამ ყველაზე მარჯვე მსროლელმაც ვერ მიაწვდინა ისარი მოელვარე ფრინველს. უცნაური იყო ეს ფრთოსანი, რადგან როგორც მაჰვამ შენიშნა მზის სხივებზე ელვარებდა მისი ტანი, ერთ ხანს სოფლის თავზე იტრიალა და შემდეგ სხვა მხარეს გაფრინდა, მისი ზმუილა ხმა თანდათან ჰაერში დაიკარგა და სახტად დატოვა სოფელი.

Continue reading

I just believe in me

ხანდახან მგონია რომ მექანიკურად ვცხოვრობ, მყისიერად გამიელვებს ხოლმე რაღაც სიტყვებისგან თავისუფალი წეტილი გაცნობიერებისა. ყველაფერს ფიქრი და ანალიზი არ უნდა ზოგჯერ უბრალოდ იცი. წერტილი სადღაც შუბლის ზემო ნაწილში კრთება შუქნიშნის გამაფრთხილებელი ყვითელი სიგნალივით, მერე ვზივარ და ვუღრმავდები გონებაში მიმდინარე პროცესებს, ძვლოვან კედლებს შიგნით ბირთვული რეაქტორია, დაუსრულებელი ჯაჭვური რეაქცია, შენელებული ნაღმის. ახლა ეს ნაღმი კონტროლირებადი და ნელია, გავარვარებულ ფიქრთა ნაკადებს პერიოდულად აგრილებს ცივი უფიქრობა. ადრე არ არსებობის მეშინოდა ახლა კი ვფიქრობ რომ არ არსებობა იგივე უკვდავებაა. არ ყოფნა ადვილია, როცა გძინავს და სიზმარს არ ნახულობ, როცა ზიხარ და არაფერზე ფიქრობ, შეიძლება ითქვას რომ ალბათ არც არსებობ. თუმცა ეს ყოველთვის დროებითია და მხოლოდ რამდენიმე წამს გრძელდება, სადღაც შუბლის ზემო ნაწილში ისევ გაანათებს სიგნალი და მექანიკური არსებობის დისკომფორტის აღმოსაფხვრელად დაიწყებ ისევ გონებაში ქექვას, სულ სამი გზაა როგორც მისტიურ ზღაპრებში, წარსული აწმყო მომავალი. მომავალს არ ვენდობი, იმედების არ მჯერა. აწმყოში ბლანტი სითხის მსგავსად მივედინები არსებობის კალაპოტში, წარსულში ვიქექები ისევ, იგივე სიტუაციებში ვხვდები, ხან მრცხვენია ხან ვნანობ, ხან ვცვლი. ალტერნატიულ ისტორიებს ვაშენებ, წარსულის სახეებს სულებს ვართმევ და აჩრდილებს აწმყოსკენ მოვათრევ – ეს როცა ჩემი მექანიკური აწმყოს სინდრომი შემაწუხებს, მერე მივმართავ პაწაწინა წერტილებით აწყობილ გამოსახულებებს,  ჩაირთვება ყველა ჰორიზონტი ფანტაზიისა, ეს ხან სურვილია ულტრა განვითარების უტოპიისკენ ხან დაბრუნება ბუნებრივ პირვეყოფილებასა და სიმარტივეში, ხან საიდუმლოა ათასწლეულებში ჩაკარგული და უპერსპექტივო მისტერიით შემობურული. ხანაც ფერფლიდან აღმდგარი შთაგონების მატერიალიზება ესთეტიკაში. ეს წამიერი და წუთიერი აფეთქებებია, როგორც გეიზერების ამოფრქვევა, ძირითადად კი, სანამ ის ყვითელი შუქი აციმციმდება, მეც ისეთი უხეში ვარ როგორც თბილისის ქუჩები. მეც ისეთი გულგრილი ვარ როგორც ქვის ძეგლები. ზიზღნარევი გულგრილობით ვუყურებ პარკებში მოსეირნე წყვილებს, ეს ჩემი საქმე არაა, მე მარტოსული ვარ და მომწონს ეს. რომანტიკა იდეებში და აჩრდილებშია, რეალობა კი მეტისმეტად მდაბიო და ხინჯიანია, იმისთვის რომ სრულყოფილება შეინარჩუნოს. დიახ მე მარტოობის წუხილს ვარქმევ ყველაზე დიდ რომანტიკას და მაშინ ვკაიფობ როცა სულ მარტო ვზივარ ღია კაფეში ლუდის დასალევად, არავის ველი არც არავის ვახსოვარ და ვუყურებ გიჟურ  თავსხმას. მე ჩემი გზა მაქვს – ტკივილით ნაწრთობი გულგრილობა. არავინ აღარ მომწონს. იოლად ვეღარავის გავუყობ ჩემ აღფრთოვანებას, იდეებს. ალბათ ვერავინ ამაღელვებს საკუთარ იდეებზე მეტად. ვერავინ მომხიბლავს საკუთარ მოჩვენებებზე მეტად.

ნარცისიზმამდე სულაც არ მივდივარ, მე ყველაფერიც ვარ და არაფერიც, ამიტომ აღარ მეშინია არ არსებობის. სიგნალი კი მხოლოდ რეაქციაა, ხან სიცოცხლის მჩქეფარება მიპყრობს ხანაც ვზივარ და უბრალოდ არ ვფიქრობ, ან მძინავს და სიზმარს არ ვნახულობ, ასე ვემალები არსებობას. — არ არსებობაც ხომ ისეთივე ბუნებრივია როგორც არსებობა, ჩვენ არსაიდან მოვედით და არსაით წავალთ.

შენ!

რამდენჯერ ვმჯდარვარ ასე უსიტყვოდ და გრძნობისგან თითქმის დამხრჩვალს ორი სიტყვის ერთმანეთზე გადაბმა გამჭირვებია. დიახ ბევრჯერ იყო. ახლა კი, ახლა კი სულ სხვაგვარად მიჭირს ამ ორი სიტყვის გადაბმა, ცარიელი კასრივით ვგრძნობ თავს, რომელიც უკანა ეზოში გდია ღვინისგან დაცლილი,  ვზივარ და არაფერზე ვოცნებობ, ვზივარ და არ მიპყრობს აღფრთოვანება, სასოწარკვეთილი სურვილი, არაფერიც არ მინდა, მხოლოდ იმას ვგრძნობ რომ ისევ ფიზიკურ სხეულში ვარ, ისევე როგორც ყველას მეც მშია, მეძინება, მწყურია, თუმცა აღარ მაწუხებს სევდა, მელანქოლია, არც იმედი არც იდეები, შთაგონება. მუზებისგან მიტოვებული ძლივს ვაკოწიწებ ამ ტრაფარეტულ და გაზეპირებულ ფრაზებს. მერე ტვინში ვიქექები  აზრებს ვეძებ, ვჩერდები ვუსმენ გულის ცემას და ველოდები დიაფრაგმის სიგნალს. მე ახლა ერთი ჩვეულებვრივი მექანიზმი ვარ, მექანიკურად მომუშავე. მე ახლა კოსმოსში დაკარგულ ასტრონავტს ვგავარ ნულოვანი გრავიტაციის გამო რომ ტივტივებს სივრცეში და ვერსად ვერ მიდის.

Continue reading

ტერმინატორი

უდაბურ ველებზე სინათლე ბნელს შეუმჩნევლად ერწყმის, მოწითალო დაისი წევს ჰორიზონტზე. მნათობის  სხივების მოიასამნისფრო მეწამული შუქი სუსტად იფატნება ღრუბლების ღრიჭოებში.  ცის სხვა კიდეში ვარსკვლავები კიაფობენ. ქარი ბოგინობს გაშლილ სივრცეებში, სიმარტოვის და უდაბურების ჩრუჩული დაძრწის ირგვლივ. მტვრის ქარიშხლები და ბუნების იშვიათი წყალობის მოლოდინი, უსაშველოდ გაწელილი გზა – ეს პეიზაჟი გაყინულა მოგზაურთა ასობით თაობათა მეხსიერებაში. ფორნებში მამრები ჩაბმულან და მიათრევენ ცხოვრების ჭაპანს, ქარავნები მიყვება დაისს.  მტვერში მოთხვრილი ფეხშიშველა მოგზაურები მიუყვებიან ცხოვრების  უგრძელეს გზას. დედებს პატარები ზურგზე მოუკიდიათ, მოზრდილები ფეხებთან მიყვებიან უკან, თვალები მტვრით ივსება, სხეული მოქანცულობით. ქარავანი ჰორიზონტისკენ მიიწევს ბუნების მცირეოდენი წყალობის იმედით, არ უნდა დაკარგოს ოქროს შუალედი, ტერმინატორი, ღმერთების შერიგების და წყალობის ადგილი, რომელიც ნელა მიცოცავს ამ უზარმაზარ მიწაზე, აქ გზის ბოლო იგივე გზის დასაწყისია, ასე ტრიალებს წრეში მუდამ, მიდის მნათობი და მიყვება ხალხი.

Continue reading