ანა ფრანკი – ბრძოლა დისკრიმინაციისა და ცრურწმენების წინააღმდეგ

ანა ფრანკი – ფაშიზმის 13 წლის მსხვერპლი, რომელიც გახდა სიმბოლო დისკრიმინაციისა და ცრურწმენების წინააღმდეგ ბრძოლისა.

ჩვენ ყველამ ვიცით, რა ხდებოდა ცნობილი ომების თუ უბედურებების დროს, ვიცით რა… უფროსწორად გაგივგონია ისტორიიდან, გაგვიგონია მეორე მსოფლიო ომს შეწირული ადამიანების უაზარმაზარი რაოდენობა, გაგვიგონია დისკრიმინაციის მსხვერპლთა შესახებ, გაზის კამერებზე. სტალინის არ იყოს, ზოგჯერ ასეთი ციფრები მხოლოდ სტატისტიკას გავს, არა იმიტომ რომ გულცივები ვართ და სტალინის არ იყოს მხოლოდ სტატისტიკად მივიჩნევთ იმ ადამიანთა სიცოცხლის ხელყოფას. უბრალოდ ტრაგედიის შესაფასებლად მხოლოდ ციფრები ძალზედ მშრალი ჩანს. იმისთვის რომ რეალურად შეიგრძნო ამ მოვლენათა შედეგი. საჭიროა ადამიანთა ინდივიდუალური, პერსონალური ტრაგედიის გაზიარება. მხოლოდ პერსონალურ ამბავთა გავლითაა შესაძლებელი გაიზიარო ადამიანთა განცდები და გაიგო მოვლენათა ემოციური მხარე.

ანა ფრანკი – ერთი ჩვეულებვრივი, ნათელი აზროვნების, მეოცნებე მოზარდი – მისი გულწრფელობით, საღი აზროვნებით  და ტრაგიკული ბედით, რომელიც ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ მოვლენას უკავშირდება გახდა ჰოლოკოსტის საშინელების სიმბოლო. მისი დიდება მისმა ტრაგიკულმა ბედმაც მნიშვნელოვნად განაპირობა, მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი ის ბავშვური გულწრფელობაა რომელიც არ ტყუის. დარწმუნებული ვარ საკონცენტრაციო ბანაკიდან ცოცხალი რომ დაბრუნებულიყო, მოგვიანებით ცნობილი მწერალი აუცილებლად გახდებოდა, მაგრამ შეიძლება ისეთ დიდებას ვერ მიეღწია როგორც სიკვდილმა მოუტანა. ანა ფრანკი არა მხოლოდ გამოძახილია მოზარდთა თვითდამკვიდრებისა და ჩამოყალიბების მნიშვნელობისა. მის თავს გადამხდარი ამბავი არის ჰოლოკოსტის საშინელების დამადასტურებელი დოკუმენტი რომელსაც მოზარდის  დღიური ყვება.

Continue reading

Advertisements

100 წლის შემდეგ (ჩანაწერი მომავლის დღიურიდან)

ანუ ერთი უბადრუკი ფანტაზიის ნაცოდვილარი

“კრიალა” ცას დილის გამჭვირვალე სხივები მოეფინა… არა არა… ასე, დღიურის წერას საუკუნის წინ ვიწყებდი ხოლმე, ახლა დილაც კი აღარაა კრიალა, უბრალოდ შუადღისგან განსხვავებით, დილით მოყავისფრო ლაქებიანი ცა უფრო გამჭვირვალედ გამოიყურება. დილის შვიდ საათსა და ოცდაათ წუთზე, 39 გრადუს სიცხეში ჰოლანდიიდან ჩამოტანილი მეორადი მეეზოვე რობოტები ქუჩას ასუფთავებენ, არ მესმის რათ უნდა ქუჩებს დასუფთავება?!  იქ აღარავინ დადის, ბოლოს როდის დავინახე სულიერი ქუჩაში აღარც მახსოვს, ჩვეულებვრივ მოკვდავებს დიდი ხანია აღარ სჭირდებათ სადმე გადაადგილება, მითუმეტეს ფეხით, რეალური სამყარო აღარავის ჭირდება, ვის რად უნდა ყავისფერ ლაქებიანი ცა, ბინძური ჰაერი სადაც აირწინაღის გარეშე ვერ ისუნთქებ, ხრიოკი მიწა და წინა საუკუნის ყაიდის უღიმღამო ქუჩები სადაც მხოლოდ ძველ დაუზეთავ მეეზოვე რობოტებს შეხვდები. თავს ძალა დავატანე საწოლიდან წამოვდექი და ჩემს საწერ მაგიდას მივუჯექი, რომელიც საწოლიდან ზუსტად ორ ნაბიჯზეა ფანჯარას მიდგმული. ფანჯარას მზერა გავუსწორე და ჟალუზები მაშინვე მიმიხვდნენ, რომ ქუჩის დანახვა მინდოდა, ფანჯარაში ნაცრისფერი ცარიელი ქუჩა გამოიკვეთა,

Continue reading