ჩვენი წინაპარი ვარსკვლავები

ჩანთა მოვიხსენი და მიწაზე დავაგდე, მერე ფეხმორთხმით დავჯექი ასფალტზე, იარაღი გვერდიოთ მოვიდე, ქაღალდის შეკვრიდან ტყვიები გადმოვყარე და მჭიდის დატენვა განვაგრძე. არასდროს მომიკლავს კაცი, მხოლოდ სამიზნესთვის მისვრია. ომიც მარტო ფილმებში მინახავს და აი უცებ, მე, სამხედრო ფორმით, იარაღით და ტყვიებით. თუმცა ჯერ ფრონტზე არ ვარ, მაგრამ ალბათ მალე ვიქნები. აქეთკენ გზაში ყველა ხალისობდა, თითქოს ექსკურსიაზე მიდიანო, მე ვიჯექი ჩაფიქრებული და ვცდილობდი მომავლის წარმოდგენას. მეგობარმა შემჩნია ჩემი სიჩუმე და დამშვიდება დამიწყო ნუ გეშინიაო, არადა სულ არ მეშინოდა, უბრალოდ ვხვდებოდი რამდენად სერიოზულია, როცა იარაღი უნდა დაიკავო ხელში. მჭიდი გავტენე და იარაღს მოვარგე, ირგვლივ მწვანე ფორმიანი ჯეელები მოფენიან ყველაფერს, ბინდი წვება დედამიწაზე. ბრძანებას ველოდებით, მოშორებით, გზიდან სამხედრო ტექნიკის გუგუნი ისმის, შუქებ ჩამქრალი მიდიან განუწყვეტლივ, დრო მიიზლაზნება. ცივ და მაგარ ასფალტზე პირაღმა წამოვწექი, თავთან ჩანთა დავიდე და ცას გავცქერი, საღამოს პირველი “ვარსკვლავი”, ვენერა გამოჩნდა. სიმშვიდეს, რამდენიმე ჯარისკაცის ღრიანცელი არღვევს მხოლოდ, უმეტესობა, ხმადაბლა საუბრობს ან ჩუმად ზის ასფალტზე. ფეხებთან ვიღაც უცნობი მოკალათდა, სიგარეტს ასანთის ღერით მოუკიდა,  ღრმა ნაფაზი მოქაჩა და ცას ახედა, სიგარეტი ვთხოვე, მომაწოდა, მეც გავუკიდე და ცას მივაშტერდი: “დროზე თუ არ გადაგვიყვანეს ამ ბაზის ტერიტორიიდან ბომბები არ აგვცდება” -ამბობს უცნობი მშვიდად “რამდენიმე საათის წინ მტრის მოიერიშე ჩამოაგდეს ახლოს” “ბიჭო რაღაც ციმციმებს ხედავთ?”

Continue reading

მწვანე სახლი

ეს ქუჩა საოცრად წყნარია, ფერდობს შეყუდებულან ძველი სახლები, ქვაფენილიან გზას შენობებს შორის გამომავალი ვიწრო ბილიკები უერთდება, ეს პატარა ქუჩები, ძველი უბნის წიაღში მდინარესავით მიიკლაკნებიან. თუ გინდა ძველი უბნის სუნთქვა გაიგო სწორედ ასეთ პატარა ბილიკებზე უნდა იხეტიალო. ერთ-ერთი ბილიკის და საოცრად წყნარი ქუჩის კუთხეში, ძველი ორსართულიანი სახლია მწვანეში ჩაფლული, სახლს სამი მხრიდან სურო შემოხვევია, ლამის ფანჯრებიც კი დაუფარავს. რიკულებიან აივანს ჩახუტებია, სახურავს ხალიჩასავით გადაფარებია, პირველად რომ დავინახე ეს სახლი თვალი ვერ მოვწყვიტე, წყნარი და სევდიანი ძველი ქუჩის მყუდრო კუთხეში იდგა როგორც ველური ბუნების ეგზოტიური ხე. აქა იქ მომხიბვლელად იმიზრებოდა ძველი სახლის პატარ პატარა არქიტექტურული დეტალები, აივნის რიკულები, ფანჯრების სილუეტი, ჭიშკარი. ამ სახლის პირდაპირ ერთ მონგრეულ ქოხმახში, ჩემი მეგობარი დადგა ქირით, რაიონიდან იყო ჩამოსული სასწავლებლად, ბევრი ეძება თუ ცოტა, მისი ბიუჯეტი ამ მონგრეულ ქოხმახს გასწვდა, არ ქონდა საკუთარი სამზარეულო, ტუალეტი და აბაზანა ყველაფერი საერთო იყო,  მის განკარგულებაში მხოლოდ ერთი ოთახი მეორე სართულზე და ხის აივანი იყო რომელზე გასვლასაც მისი არამდგრადი შესახედაობის გამო ვუფრთხოდი.

Continue reading

Million miles away

Just another stupid childish story:
იქ სადღაც შუქი უნთიათ, თითქოსდა ძალიან ახლოს. აგერ ჭადრების თავზე ჩამოკიდებულან, ნახევარ მტკაველზე, ციმციმებენ, ხანდახან ღრუბლები ეფარება, ცა მოძრაობს და თუ ცოტა ხნით თვალს მოაცილებ ვარსკვლავები სადღაც მიდიან.
– მე მგონი ცა ტრიალებს – ეღიმება მაოს
– ცა კი არა დედამიწა ტრიალებს…
– ნეტავ თუ არის იქ ვინმე? ალბათ იქიდან ჩვენც ასე ვჩანვართ მოციმციმე წერტილი. რატომ ციმციმებენ ნეტავ?
-არ ვიცი, ალბათ სიგნალს გვაძლევენ
– სიგნალს?  – მაომ თავქვეშ ხელები ამოიდო და ორიონის თანავარსკვლავედისკენ გაიხედა.
ბალახის და ღამის სუნი ტრიალებს . ჭრიჭინა მონოტონურად აფორმებს ღამეს, ხეივანზე ღამის ჩრდილები ლივლივებენ. ხის კენწეროები თითქოს ვარსკვლავებს ეტრფიანო  ცისკენ გაუშვერიათ გრძელი ხელები. ღამე  დაშრიალებს  ჭადრებს შორის.
– რა სიგნალს?
– არ ვიცი… ალბათ იმის რომ ჩვენ აქ ვართო
– მერე ხვდება ვინმე ამ სიგნალს?
– არა მარტო ჩვენ ვხვდებით!
მაოს გაეცინა. თვალები გაუბრწყინდა, წამოჯდა და ნიავმა სახეზე საკუთარი თმა შემოაყარა.
– შენ ხომ ყველაფერი იცი? მართლა შორს არიან?
– კი შორს არიან, ისე შორს რომ ადამიანი ვერ მივა იქამდე.
– ისინი ხომ მოვლენ?
– კი ალბათ,
– მფრინავი თეფშებით?
– ჰო, შეიძლება სხვანაირი ხომალდებიც აქვთ.
Continue reading