ნაჯღაბნი სიყვარულსა და რელიგიაზე

მოწამლული მაქვს გონება, წერას ვიწყებ, ვწერ, მერე შევჩერდები დავხედავ ნაწერს – ვშლი,  მოგროვდებიან აზრები,  სადღაც რომელიმე ხვეულში კონცენტრირდებიან, ეკრანზე  თანმიმდევრულად დგებიან მწყობრში, მერე ვფიქრობ – რა სისულელეა უნდა ამოვშალო ყველაფერი. ჯანდაბას ეს სიყვარულის ქიმია, მე მივანიჭე მას ამდენი უფლებამოსილება და მევე უნდა ჩამოვართვა, თუმცა ახლა უკვე გვიანია, მე შევკაზმე ეს ქიმიური სუპი ისე რომ ყოველ უჯრედში გაიჟღინთა და ახლა უწყალოდ ვიძირები ამ სენტიმენტალიზმის ჭაობში, სანამ ვინმე ახალი არ მოვა და არ ამომათრევს. რა საჭიროა ეს  იდეალებისადმი ფუჭი ერთგულება? მე, ათეისტმა, სიყვარული რელიგიად გავიხადე და ამიტომაც მიჭირს ისე მოვექცე სიყვარულს როგორც ბიბლიურ ღმერთს მოვექეცი. ეს სიყვარულიც ხომ ისეთივე ცალმხრივია როგორიც უნდა იყოს ბიბლიური ღმერთისადმი. განსხვავება ისაა რომ მე ვაღიარებ რომ ჩემი ღმერთი ჩემი წარმოსახვის პროდუქტია, ოღონდ ზებუნებრივობა და მისტიკა არ გამაგონოთ!

Continue reading

სამყაროს ფსკერზე

 შადრევანთან ფილაქანზე ერთი ბომჟი გაწოლილა პირაღმა და ცას გასცქერის, გრძელი გაბურძგნული შავი თმა წვერი ფილაქანზე მოჰფენია, ალბათ ღრუბლის ფთილებს აკვირდება და ოცნებობს, ტანს ზემოთ არაფერი აცვია, ფეხზე კი დაგლეჯილი ჭუჭყიანი კედებით და შავი ვილვეტის გახუნებული შარვლით შემოსილა. არ ვიცი, შეიძლება ოცნება სულაც დაავიწყდა ან არასდროს უოცნებია, მაგრამ მის მზერაში რაღაც რამ უცნაური გრძნობა გამოსჭვივის, თითქოს მოყირჭდა სასოწარკვეთილება და ტანჯვა, ყველაფერი გამოსცადა, მობეზრდა, მოინელა, ფეხებზე დაიკიდა, ახლა კი თითქოს ნირვანაში შედისო, ისე იყურება გაშეშებული და ღრმა მზერით, უნებლიე შიშს იწვევს დამკვირვებელში. მისთვის სულ ერთია, ჭამა დალევა, საუბარი, ურთიერთობა, ყოველდღიურობაში ჩაძირული, მოფუსფუსე ხალხი.

Continue reading

She and Jacqueline with flowers

პირველად მაშინ დავინახე დერეფანში რომ მოდიოდა ჩვეული გრაციოზულობით, თუმცა იმდენად სადა იყო, რიგით ყმაწვილს თვალში რომ არ გაეჩხირება, მე ალბათ რიგითი ყმაწვილი არ ვყოფილვარ, რადგან დავინახე თუ არა რაოდენ ბანალურადაც არ უნდა წარმოიდგინოთ ჩემი შთაბეჭდილება, დრო გაჩერდა ცოტა ხნით, როგორც ფილმებში ხდება ხოლმე კადრი შენელდა, ის მსუბუქად მოდიოდა დერეფანში, მოკლე თმა და იდეალური თავის ფორმა ქონდა, დახვეწილი ნაკვთები მის გამომეტყველებას საერთო ჯამში საოცრად ნაცნობს და თბილს ხდიდა. ვუყურებდი სანამ თვალს არ მიეფარა, ცნობისმოყვარეობის უზარმაზარმა დოზამ დამიარა სხეულში, უკვე თვალს ეფარებოდა როცა ძალიან მომინდა დავწეოდი და უკეთ შემეხედა, გავსაუბრებოდი, მაგრამ ადგილზე ვიყავი გაქვავებული, ნაბიჯიც ვერ გადავდგი. ყურსასმენები ეკეთა და ისე მიდიოდა თითქოს საკუთარი თავის და მუსიკის გარდა არაფერი ყოფილიყოს პლანეტაზე. უჩვეულო ცნობისმოყვარეობის წყარო მაშინვე აღმოვაჩინე და მივხვდი ეს რაღაც ერთი ნახვით შეყვარებას გავდა, თუმცა კი ერთი ნახვით შეყვარება სისულელედ და ბავშვურ დამოკიდებულებად მიმაჩნდა. ეს ეტაპი ხომ გამოვიარე უკვე?

უცებ ერთბაშად გაიფანტა ფუქსავატური არაფრის მომცემი სტუდენტობის ოთხი წელი, ჯგუფელების სახეები წაიშალა, ყველა სხვადასხვა დროს ნანახ მდედრების არმიას სახეები ჩამოერეცხათ, მის ჩრდილს გაყვა ცხოვრების აზრი შარავანდედივით დერეფანში  და როცა მისი ჩრდილიც კი გაუჩინარდა თითქოს ჩამობნელდა, შენობა დავიწროვდა, კედლები ქვიშის მარცვლებად დაიშალა, ცხოვრებამ ერთდროულად დაკარგა და შეიძინა აზრი.

Continue reading

ლეგენდა ჩემს შესახებ (მეორე ნაწილი)

მოკლედ ვაგრძელებ ნაწყვეტების ციტირებას “ლეგენდა ჩემს შესახებ”-იდან

 ეს ფოტო აღარც მახსოვს როდისაა გადაღებული, ალბათ 12-13 წლის ვიქნები, ან უფრო პატარა, აღარც ის მჯერა რომ ოდესმე ასეთი ქერა ვიყავი და ჩემი იერი ისე მეუცხოვება მგონია სხვის ბავშვობას ვუყურებ.

ნაწყვეტები ბავშვობის მოგო-ნებებიდან:

1) 6გვ

“მერე მახსოვს, იმავე პერიოდში, სკოლის ეზოში დამინხა, სიგარეტს ვეწეოდი, ერთი მეგობარი მაშინდელისთვის იშვიათ და კარგ სიგარეტებს შოულობდა, მეც სიახლის ძიებაში ადვილად ჩამითრია დიდობანას ილუზიამ, მე ხომ უკვე ჩამოყალიბებული და სრულფასოვანი მამაკაცი ვიყავი, ჰოდა მაშინ უარესად მიმალანძღა – “ნარკამან! წამალსაც ხომ არ იკეთებ უკვე?”

Continue reading

ლეგენდა ჩემს შესახებ

არც ისე ახალი, მაგრამ განუსაზღვრელი დროით ამოჩემებული დაფოტოშოპებული ჩემი ფოტო (ორიგინალი აღარ მომეპოვება)

მოკლედ გადავწყვიტე გვერდი  – “ჩემს შესახებ” (თუმცა “ჩემს შესახებ” -გვერდზე ვერაფრით დავამატე ეს პოსტი, WordPress-ის მცოდნენო  დამეხმარეთ)უფრო გამემდიდრებინა, აკი გითხარით ჩემი თავის ერთბაშად წარმოდგენა არ მიყვარს მეთქი, თუმცა მას შემდეგ დაახლოებით 20 პოსტი დავწერე და ალბათ უფრო სოწრი იქნებოდა, მკითხველმა რომელიც ამ ბლოგზე სხვადასხვა თემაზე პოსტებს კითხულობს ცოტა მეტი შეიტყოს ჩემს შესახებ.

არც ისე ბევრი მიფიქრია რა შეიძლება დამეწერა ჩემს შესახებ უფრო ვრცლად, გადავწყვიტე გავხსნა  არქივი და შემოგთავაზოთ ჩემი ერთი მეტად საიდუმლო მოთხრობის ნაწყვეტები, რომელსაც დღის სინათლე ინტერნეტ სივრცეში ჯერ არ უხილავს და ალბათ სრული სახით არც არასდროს იხილავს, ამ მოთხრობაში, მთავარი გმირი თავად მე ვარ.

Continue reading

ეძღვნება ჩემს მუზას

ერთი  დღეც და  ცხრა დღე შესრულდებოდა რაც ბლოგზე არაფერი დამეწერა, ვერაფრით მოვახერხე რაიმე საინტერესო ან თუნდაც უინტერესო პოსტის დაწერა, ერთი ორი დღე სახლში არ ვიყავი, ერთი ორი დღე ვიავადმყოფე და კომპიუტერის თავი არ მქონდა, დანარჩენი დღეები კი სრული უიდეობა მაწუხებდა. რომ იტყვიან მუზებმა მიმატოვეს. არც ერთი საკითხი თუ თემა საინტერესოდ არ მეჩვენებოდა, ან თუ მივიჩნიე რამე საინტერესოდ, საკმარისად საინტერესოდ და მოტივირებულად ვერ წარმოვიდგინე ჩემს პოსტში და თავი დავანებე, ჰოდა ბოლოს გავიფიქრე: –  ვაჰ მუზებმა მიმატოვეს ჰმმ მუზებზე ხომ არ დავწერო?… რა მუზებზე? მუზა… მუზა…

Continue reading