მე VS მე

ყოველთვის მომწონდა ურბანიზაცია, ურბანული დაგეგმარების მაკეტები, არქიტექტურული დიზაინისა და ურბანული ჰარმონიის შერწყმა, ბავშვობიდან, როცა კალმის ხელში ჭერა ვისწავლე, სულ ცათამბჯენებს და ქალაქებს ვხატავდი – მილიონი ფანჯარა, ხუთასი სართული. ვაშენებდი სხვადასხვა ქალაქებს ჩემს სამყაროში, მომწონდა იმის განსაზღვრა სად იქნებოდა ყველაზე ლამაზი და გრანდიოზული სახლი, ცათამბჯენი, კვარტალი. მიყვარდა ამერიკა, იმიტომ რომ მთელი ამერიკა ცათამბჯენების ქალაქი მეგონა. მეგონა ყველა ამერიკელი ცათამბჯენებში ცხოვრობდა. თუმცა ეს წარმოდგენა ძალიან ცოტა ხანს გაგრძელდა რადგან ექვსი წლის ასაკში გეოგრაფია უკვე კარგად ვიცოდი, ახლა საოცნებო ჩარჩოში უფრო მკვეთრად გამოიკვეთა მსოფლიოს დედაქალაქი: დიდი ვაშლი – ნიუ იორკი. ნიუ იორკი დღემდე ჩემი ურბანული (არა მარტო) ოცნებების ქალაქია თავისი არტ დეკო ცათამბჯენებით და გრანდიოზულობით.

Continue reading

Advertisements

რობიზონ კრუზო ქალაქში

ჩემს ნაცრისფერ კედებს ვუყურებ ხორკლიან ასფლატზე, ჯერ მარცხენა ჩანს მერე მარჯვენა, მერე ისევ მარცხენა, თორმეტი ათას სამას სამოცდამეხუთე ნაბიჯია, არა კი არ ვითვლი, რატომღაც ასე ვფიქრობ. მივდივარ ხორკლიან რუხ ასფალტზე, მრუმე ღრუბლები მიიზლაზნება ჩემს ზემოთ, მე კი არ მივდივარ, ფეხები მიდიან თავისით, მე გზა არ მაქვს, უბრალოდ სადღაც ტვინის რომელიმე უბანზე ავტოპილოტის ბრძანება მივეცი და გაურკვეველ მიმართულებას მივენდე როგორც ხომლადი ზურგის ქარს. ჩემდაუნებურად მივყვები ნაცნობ გზას, მაღაზიასთან ღიპიანი და მელოტი კაცი ზის ტაბურეტზე და იღრიჯება, პერანგი ლამისაა ღიპზე შემოასკდეს, მაღაზიიდან კაკუნით გამოდის შავ კაბაში გამოწყობილი ახალგაზრდა ქალი, მაღალი ქუსლებით და პორტფელით ხელში, ქუჩაზე გადავდივარ, საცობია, მარშუტკებით გაჭედილა, უკან ყვითელმა ავტობუსმა დაიღრჭიალა და გაჩერდა, რატომღაც გავიქეცი და ავტობუსის ღია კარებში ავხტი.

Continue reading