ნაჯღაბნი სიყვარულსა და რელიგიაზე

მოწამლული მაქვს გონება, წერას ვიწყებ, ვწერ, მერე შევჩერდები დავხედავ ნაწერს – ვშლი,  მოგროვდებიან აზრები,  სადღაც რომელიმე ხვეულში კონცენტრირდებიან, ეკრანზე  თანმიმდევრულად დგებიან მწყობრში, მერე ვფიქრობ – რა სისულელეა უნდა ამოვშალო ყველაფერი. ჯანდაბას ეს სიყვარულის ქიმია, მე მივანიჭე მას ამდენი უფლებამოსილება და მევე უნდა ჩამოვართვა, თუმცა ახლა უკვე გვიანია, მე შევკაზმე ეს ქიმიური სუპი ისე რომ ყოველ უჯრედში გაიჟღინთა და ახლა უწყალოდ ვიძირები ამ სენტიმენტალიზმის ჭაობში, სანამ ვინმე ახალი არ მოვა და არ ამომათრევს. რა საჭიროა ეს  იდეალებისადმი ფუჭი ერთგულება? მე, ათეისტმა, სიყვარული რელიგიად გავიხადე და ამიტომაც მიჭირს ისე მოვექცე სიყვარულს როგორც ბიბლიურ ღმერთს მოვექეცი. ეს სიყვარულიც ხომ ისეთივე ცალმხრივია როგორიც უნდა იყოს ბიბლიური ღმერთისადმი. განსხვავება ისაა რომ მე ვაღიარებ რომ ჩემი ღმერთი ჩემი წარმოსახვის პროდუქტია, ოღონდ ზებუნებრივობა და მისტიკა არ გამაგონოთ!

Continue reading

Advertisements

Rainy Day Blues – კიბერნეტიკული სიზმრები

მე მიყვარს ფიქრი
ფიჭვებითა და ელექტრონებით აღსავსე
კიბერნეტიკულ ტყეებზე
სადაც ირემი მშვიდად ჩაუვლის კომპიუტერებს
თითქოს ისინი ყვავილები იყოს
დაწნული გვირგვინებით 

მინებს მიღმა წვიმა ხმაურობს, სუსტი დღის სინათლე ძლივს აღწევს ფანჯრებში, დაორთქლილი მინები ტირიან უხმოდ. ჟოლოპიდან წყალი მოთქრიალებს და ქუჩის მდინარეს უერთდება, სადღაც თუნუქის ნაჭერზე წვეთები მონოტონურ რიტმში უკრავენ მოსაწყენ მელოდიას. გათელილი სველი ყვითელი ფოთლებით მოფენილა ეზო. დრო და დრო სუსტი ქარი აშრიალებს ხეებს და უკანასკნელ ფოთლებსაც აცლის. წვიმა, ნისლი, ქარი, სიცივე ეს ერთიანი ორკესტრია რომლის სევდიანი მუსიკა ჩაბნელებულ საძინებელში ნახევრად მძინარე ადამიანის ცნობიერებაში ელექტრომაგნიტურ რხევებად გარდაიქმნება და მზიან დღეს ინფორმაციული წყალდიდობა აწყდება ნაცნობ ქუჩებს, მოაქვს ავტომანქანები, ნაგვის ურნები, ძველი დღიურები, ყოფილი კლასელები და მასწავლებლები,  გაუმართავი რადიო მიმღებიდან ისმის ყურის წამღები რადიო ტალღების შიშინი.

Continue reading

სამყაროს ფსკერზე

 შადრევანთან ფილაქანზე ერთი ბომჟი გაწოლილა პირაღმა და ცას გასცქერის, გრძელი გაბურძგნული შავი თმა წვერი ფილაქანზე მოჰფენია, ალბათ ღრუბლის ფთილებს აკვირდება და ოცნებობს, ტანს ზემოთ არაფერი აცვია, ფეხზე კი დაგლეჯილი ჭუჭყიანი კედებით და შავი ვილვეტის გახუნებული შარვლით შემოსილა. არ ვიცი, შეიძლება ოცნება სულაც დაავიწყდა ან არასდროს უოცნებია, მაგრამ მის მზერაში რაღაც რამ უცნაური გრძნობა გამოსჭვივის, თითქოს მოყირჭდა სასოწარკვეთილება და ტანჯვა, ყველაფერი გამოსცადა, მობეზრდა, მოინელა, ფეხებზე დაიკიდა, ახლა კი თითქოს ნირვანაში შედისო, ისე იყურება გაშეშებული და ღრმა მზერით, უნებლიე შიშს იწვევს დამკვირვებელში. მისთვის სულ ერთია, ჭამა დალევა, საუბარი, ურთიერთობა, ყოველდღიურობაში ჩაძირული, მოფუსფუსე ხალხი.

Continue reading