ჩვენი წინაპარი ვარსკვლავები

ჩანთა მოვიხსენი და მიწაზე დავაგდე, მერე ფეხმორთხმით დავჯექი ასფალტზე, იარაღი გვერდიოთ მოვიდე, ქაღალდის შეკვრიდან ტყვიები გადმოვყარე და მჭიდის დატენვა განვაგრძე. არასდროს მომიკლავს კაცი, მხოლოდ სამიზნესთვის მისვრია. ომიც მარტო ფილმებში მინახავს და აი უცებ, მე, სამხედრო ფორმით, იარაღით და ტყვიებით. თუმცა ჯერ ფრონტზე არ ვარ, მაგრამ ალბათ მალე ვიქნები. აქეთკენ გზაში ყველა ხალისობდა, თითქოს ექსკურსიაზე მიდიანო, მე ვიჯექი ჩაფიქრებული და ვცდილობდი მომავლის წარმოდგენას. მეგობარმა შემჩნია ჩემი სიჩუმე და დამშვიდება დამიწყო ნუ გეშინიაო, არადა სულ არ მეშინოდა, უბრალოდ ვხვდებოდი რამდენად სერიოზულია, როცა იარაღი უნდა დაიკავო ხელში. მჭიდი გავტენე და იარაღს მოვარგე, ირგვლივ მწვანე ფორმიანი ჯეელები მოფენიან ყველაფერს, ბინდი წვება დედამიწაზე. ბრძანებას ველოდებით, მოშორებით, გზიდან სამხედრო ტექნიკის გუგუნი ისმის, შუქებ ჩამქრალი მიდიან განუწყვეტლივ, დრო მიიზლაზნება. ცივ და მაგარ ასფალტზე პირაღმა წამოვწექი, თავთან ჩანთა დავიდე და ცას გავცქერი, საღამოს პირველი “ვარსკვლავი”, ვენერა გამოჩნდა. სიმშვიდეს, რამდენიმე ჯარისკაცის ღრიანცელი არღვევს მხოლოდ, უმეტესობა, ხმადაბლა საუბრობს ან ჩუმად ზის ასფალტზე. ფეხებთან ვიღაც უცნობი მოკალათდა, სიგარეტს ასანთის ღერით მოუკიდა,  ღრმა ნაფაზი მოქაჩა და ცას ახედა, სიგარეტი ვთხოვე, მომაწოდა, მეც გავუკიდე და ცას მივაშტერდი: “დროზე თუ არ გადაგვიყვანეს ამ ბაზის ტერიტორიიდან ბომბები არ აგვცდება” -ამბობს უცნობი მშვიდად “რამდენიმე საათის წინ მტრის მოიერიშე ჩამოაგდეს ახლოს” “ბიჭო რაღაც ციმციმებს ხედავთ?”

Continue reading

Advertisements

ნაჯღაბნი სიყვარულსა და რელიგიაზე

მოწამლული მაქვს გონება, წერას ვიწყებ, ვწერ, მერე შევჩერდები დავხედავ ნაწერს – ვშლი,  მოგროვდებიან აზრები,  სადღაც რომელიმე ხვეულში კონცენტრირდებიან, ეკრანზე  თანმიმდევრულად დგებიან მწყობრში, მერე ვფიქრობ – რა სისულელეა უნდა ამოვშალო ყველაფერი. ჯანდაბას ეს სიყვარულის ქიმია, მე მივანიჭე მას ამდენი უფლებამოსილება და მევე უნდა ჩამოვართვა, თუმცა ახლა უკვე გვიანია, მე შევკაზმე ეს ქიმიური სუპი ისე რომ ყოველ უჯრედში გაიჟღინთა და ახლა უწყალოდ ვიძირები ამ სენტიმენტალიზმის ჭაობში, სანამ ვინმე ახალი არ მოვა და არ ამომათრევს. რა საჭიროა ეს  იდეალებისადმი ფუჭი ერთგულება? მე, ათეისტმა, სიყვარული რელიგიად გავიხადე და ამიტომაც მიჭირს ისე მოვექცე სიყვარულს როგორც ბიბლიურ ღმერთს მოვექეცი. ეს სიყვარულიც ხომ ისეთივე ცალმხრივია როგორიც უნდა იყოს ბიბლიური ღმერთისადმი. განსხვავება ისაა რომ მე ვაღიარებ რომ ჩემი ღმერთი ჩემი წარმოსახვის პროდუქტია, ოღონდ ზებუნებრივობა და მისტიკა არ გამაგონოთ!

Continue reading

Million miles away

Just another stupid childish story:
იქ სადღაც შუქი უნთიათ, თითქოსდა ძალიან ახლოს. აგერ ჭადრების თავზე ჩამოკიდებულან, ნახევარ მტკაველზე, ციმციმებენ, ხანდახან ღრუბლები ეფარება, ცა მოძრაობს და თუ ცოტა ხნით თვალს მოაცილებ ვარსკვლავები სადღაც მიდიან.
– მე მგონი ცა ტრიალებს – ეღიმება მაოს
– ცა კი არა დედამიწა ტრიალებს…
– ნეტავ თუ არის იქ ვინმე? ალბათ იქიდან ჩვენც ასე ვჩანვართ მოციმციმე წერტილი. რატომ ციმციმებენ ნეტავ?
-არ ვიცი, ალბათ სიგნალს გვაძლევენ
– სიგნალს?  – მაომ თავქვეშ ხელები ამოიდო და ორიონის თანავარსკვლავედისკენ გაიხედა.
ბალახის და ღამის სუნი ტრიალებს . ჭრიჭინა მონოტონურად აფორმებს ღამეს, ხეივანზე ღამის ჩრდილები ლივლივებენ. ხის კენწეროები თითქოს ვარსკვლავებს ეტრფიანო  ცისკენ გაუშვერიათ გრძელი ხელები. ღამე  დაშრიალებს  ჭადრებს შორის.
– რა სიგნალს?
– არ ვიცი… ალბათ იმის რომ ჩვენ აქ ვართო
– მერე ხვდება ვინმე ამ სიგნალს?
– არა მარტო ჩვენ ვხვდებით!
მაოს გაეცინა. თვალები გაუბრწყინდა, წამოჯდა და ნიავმა სახეზე საკუთარი თმა შემოაყარა.
– შენ ხომ ყველაფერი იცი? მართლა შორს არიან?
– კი შორს არიან, ისე შორს რომ ადამიანი ვერ მივა იქამდე.
– ისინი ხომ მოვლენ?
– კი ალბათ,
– მფრინავი თეფშებით?
– ჰო, შეიძლება სხვანაირი ხომალდებიც აქვთ.
Continue reading

სამყაროს ფსკერზე

 შადრევანთან ფილაქანზე ერთი ბომჟი გაწოლილა პირაღმა და ცას გასცქერის, გრძელი გაბურძგნული შავი თმა წვერი ფილაქანზე მოჰფენია, ალბათ ღრუბლის ფთილებს აკვირდება და ოცნებობს, ტანს ზემოთ არაფერი აცვია, ფეხზე კი დაგლეჯილი ჭუჭყიანი კედებით და შავი ვილვეტის გახუნებული შარვლით შემოსილა. არ ვიცი, შეიძლება ოცნება სულაც დაავიწყდა ან არასდროს უოცნებია, მაგრამ მის მზერაში რაღაც რამ უცნაური გრძნობა გამოსჭვივის, თითქოს მოყირჭდა სასოწარკვეთილება და ტანჯვა, ყველაფერი გამოსცადა, მობეზრდა, მოინელა, ფეხებზე დაიკიდა, ახლა კი თითქოს ნირვანაში შედისო, ისე იყურება გაშეშებული და ღრმა მზერით, უნებლიე შიშს იწვევს დამკვირვებელში. მისთვის სულ ერთია, ჭამა დალევა, საუბარი, ურთიერთობა, ყოველდღიურობაში ჩაძირული, მოფუსფუსე ხალხი.

Continue reading

She and Jacqueline with flowers

პირველად მაშინ დავინახე დერეფანში რომ მოდიოდა ჩვეული გრაციოზულობით, თუმცა იმდენად სადა იყო, რიგით ყმაწვილს თვალში რომ არ გაეჩხირება, მე ალბათ რიგითი ყმაწვილი არ ვყოფილვარ, რადგან დავინახე თუ არა რაოდენ ბანალურადაც არ უნდა წარმოიდგინოთ ჩემი შთაბეჭდილება, დრო გაჩერდა ცოტა ხნით, როგორც ფილმებში ხდება ხოლმე კადრი შენელდა, ის მსუბუქად მოდიოდა დერეფანში, მოკლე თმა და იდეალური თავის ფორმა ქონდა, დახვეწილი ნაკვთები მის გამომეტყველებას საერთო ჯამში საოცრად ნაცნობს და თბილს ხდიდა. ვუყურებდი სანამ თვალს არ მიეფარა, ცნობისმოყვარეობის უზარმაზარმა დოზამ დამიარა სხეულში, უკვე თვალს ეფარებოდა როცა ძალიან მომინდა დავწეოდი და უკეთ შემეხედა, გავსაუბრებოდი, მაგრამ ადგილზე ვიყავი გაქვავებული, ნაბიჯიც ვერ გადავდგი. ყურსასმენები ეკეთა და ისე მიდიოდა თითქოს საკუთარი თავის და მუსიკის გარდა არაფერი ყოფილიყოს პლანეტაზე. უჩვეულო ცნობისმოყვარეობის წყარო მაშინვე აღმოვაჩინე და მივხვდი ეს რაღაც ერთი ნახვით შეყვარებას გავდა, თუმცა კი ერთი ნახვით შეყვარება სისულელედ და ბავშვურ დამოკიდებულებად მიმაჩნდა. ეს ეტაპი ხომ გამოვიარე უკვე?

უცებ ერთბაშად გაიფანტა ფუქსავატური არაფრის მომცემი სტუდენტობის ოთხი წელი, ჯგუფელების სახეები წაიშალა, ყველა სხვადასხვა დროს ნანახ მდედრების არმიას სახეები ჩამოერეცხათ, მის ჩრდილს გაყვა ცხოვრების აზრი შარავანდედივით დერეფანში  და როცა მისი ჩრდილიც კი გაუჩინარდა თითქოს ჩამობნელდა, შენობა დავიწროვდა, კედლები ქვიშის მარცვლებად დაიშალა, ცხოვრებამ ერთდროულად დაკარგა და შეიძინა აზრი.

Continue reading