მწვანე სახლი

ეს ქუჩა საოცრად წყნარია, ფერდობს შეყუდებულან ძველი სახლები, ქვაფენილიან გზას შენობებს შორის გამომავალი ვიწრო ბილიკები უერთდება, ეს პატარა ქუჩები, ძველი უბნის წიაღში მდინარესავით მიიკლაკნებიან. თუ გინდა ძველი უბნის სუნთქვა გაიგო სწორედ ასეთ პატარა ბილიკებზე უნდა იხეტიალო. ერთ-ერთი ბილიკის და საოცრად წყნარი ქუჩის კუთხეში, ძველი ორსართულიანი სახლია მწვანეში ჩაფლული, სახლს სამი მხრიდან სურო შემოხვევია, ლამის ფანჯრებიც კი დაუფარავს. რიკულებიან აივანს ჩახუტებია, სახურავს ხალიჩასავით გადაფარებია, პირველად რომ დავინახე ეს სახლი თვალი ვერ მოვწყვიტე, წყნარი და სევდიანი ძველი ქუჩის მყუდრო კუთხეში იდგა როგორც ველური ბუნების ეგზოტიური ხე. აქა იქ მომხიბვლელად იმიზრებოდა ძველი სახლის პატარ პატარა არქიტექტურული დეტალები, აივნის რიკულები, ფანჯრების სილუეტი, ჭიშკარი. ამ სახლის პირდაპირ ერთ მონგრეულ ქოხმახში, ჩემი მეგობარი დადგა ქირით, რაიონიდან იყო ჩამოსული სასწავლებლად, ბევრი ეძება თუ ცოტა, მისი ბიუჯეტი ამ მონგრეულ ქოხმახს გასწვდა, არ ქონდა საკუთარი სამზარეულო, ტუალეტი და აბაზანა ყველაფერი საერთო იყო,  მის განკარგულებაში მხოლოდ ერთი ოთახი მეორე სართულზე და ხის აივანი იყო რომელზე გასვლასაც მისი არამდგრადი შესახედაობის გამო ვუფრთხოდი.

Continue reading

Advertisements

რობიზონ კრუზო ქალაქში

ჩემს ნაცრისფერ კედებს ვუყურებ ხორკლიან ასფლატზე, ჯერ მარცხენა ჩანს მერე მარჯვენა, მერე ისევ მარცხენა, თორმეტი ათას სამას სამოცდამეხუთე ნაბიჯია, არა კი არ ვითვლი, რატომღაც ასე ვფიქრობ. მივდივარ ხორკლიან რუხ ასფალტზე, მრუმე ღრუბლები მიიზლაზნება ჩემს ზემოთ, მე კი არ მივდივარ, ფეხები მიდიან თავისით, მე გზა არ მაქვს, უბრალოდ სადღაც ტვინის რომელიმე უბანზე ავტოპილოტის ბრძანება მივეცი და გაურკვეველ მიმართულებას მივენდე როგორც ხომლადი ზურგის ქარს. ჩემდაუნებურად მივყვები ნაცნობ გზას, მაღაზიასთან ღიპიანი და მელოტი კაცი ზის ტაბურეტზე და იღრიჯება, პერანგი ლამისაა ღიპზე შემოასკდეს, მაღაზიიდან კაკუნით გამოდის შავ კაბაში გამოწყობილი ახალგაზრდა ქალი, მაღალი ქუსლებით და პორტფელით ხელში, ქუჩაზე გადავდივარ, საცობია, მარშუტკებით გაჭედილა, უკან ყვითელმა ავტობუსმა დაიღრჭიალა და გაჩერდა, რატომღაც გავიქეცი და ავტობუსის ღია კარებში ავხტი.

Continue reading