უკან ბუნებისკენ!

სახეზე ჰაეროვანი ქალღმერთის კოცნასავით მეხება ნიავი, მზის დამაბრმავებელმა დისკომ ქუთუთუებს მიღმა გააგრძელა ბრდღვიალი. თვალი გავახილე, სილურჯის ზღვაში ქათქათა კუნძულები გაწოლილან ცის თაღზე. ზენიტში ქორი ირაოს აკეთებს გაშლილი ფრთებით. მზე დასავლეთით გადახრილა ოდნავ, ისე აცხუნებს რომ ჩემი კლდოვანი საზურგე გახურებულა, სახე ალბათ დამწვარიც მაქვს მაგრამ ვერაფერს ვგრძნობ ძალიან მსიამოვნებს მზესთან განმარტოება. ჩემს ზემოთ მხოლოდ ცა და მზეა, ყველაფერი დანარჩენი კი ქვემოთ. აგერ ჩემ ფეხებთან ორიოდე სანტიმეტრში უფსკრული გაწოლილა, კლდის ქიმებით, კიდეებზე ჩამოკიდული ფესვებ ამოყრილი ხეებით, უფსკრულის ქვემოთ ნაკადული მოჩხრიალებს სადღაც, იქვეა ხეები, აუარებელი სიმწვანე, ტყე, ამ ყველაფერს კი მთების ჯარი არტყავს გარშემო. მე სავარძლის ფორმის კლდის ქიმზე ვზივარ და უზარმაზარი სივრცეები გადაშლილა ჩემს ირგვლივ.

Continue reading