That’s how it will be

იმ დღეს სულ წვიმდა, წვრილად და ინტენსიურად ღვრიდა ცრემლს ნაცრისფერი ზეცა. შავი ღრულბები მძიმედ მიიგრაგნებოდნენ. მეც თანაბრად სევდიანი განწყობა მქონდა ღრუბლებისა და წვიმის გამო. ასეთი ამინდი  მთრგუნავს, თუმცა, ხანდახან მიყვარს. იმ დღესაც ეს ორი გრძნობა ებრძოდა ერთმანეთს, ერთი უცნაური წინათგრძნობაც მაწუხებდა, მეგონა აღარასდროის გადაიღებდა, თითქოს რაღაც დასასრულის დასაწყისის ზღურბლს ვუახლოვდებოდი. მეგონა მზე აღარ გამოანათებდა, ცარიელ ქუჩებს ხალხი აღარ შეავსებდა, სველი ქუჩები არასდროს გაშრებოდა, დარჩებოდა გუბეები და მეზობლის სხვენის კარის ჭრიალი, რომელიც ისე ისმის ჩემ ოთახში ქარიან დღეს, რომ გულს გაგიწვრილებს. მაშინ ვფიქრობდი რომ ეს წინათგრძნობა არ იყო, არამედ წვიმიანი დღის გამო წარმოშობილი სევდის უცნაური ნაწილი.

Continue reading

Advertisements

მე – ახლა და მე – მაშინ

დაახლოებით ორი კვირის წინ ჩემს ძველ სახლში ვიყავი, სადაც პირველი ათეული წელიწადი გადავაგორე. მიუხედავად იმისა რომ ამ სახლში მაშინ ვცხოვრობდი როცა საღამოს გარეთ გასვლა ნამდვილად  რისკთან იყო დაკავშირებული, როცა პური მილიონ ნახევარი კუპონი ღირდა. როცა რუსთაველზე ომი იყო და ბრმა ტყვიები ხანდახან ჩვენს უბნამდეც კი აღწევდა. ბავშვობის ჩანახატი მაინც სულ სხვანაირ ფერებშია ჩახატული. ძველი სახლიც თითქოს “ტკბილ” 90-იანებში ჩარჩენილა. ყველა ნივთს ისევ ისეთი სუნი ასდის, სახლი გამოკეტილი, მივიწყებული, მოწყენილია მაგრამ მის ძველ შპალერზე თითქოს, ისევ ჩვენი ნათითურებია,  ჩვენი – ჩემი მამიდაშვილების, ჩემი და ჩემი დის. ოთახებს შორის გამავალი ფანჯრიდან მოჩანს უკანა ოთახის ბნელი სიმყუდროვე, ძველი კედლის ტოლა რუკა. ვუყურებ ფანჯარას და მგონია ბავშვების ჟრიამული მომესმება.

Continue reading